of te midden van boschwüdernissen ontmoetten, zich steeds vriendelijk en zelfs dienstvaardig jegens 
ons getoond. En dat wij in de laatste dagen, slechts zeer weinig Amakonoërs in ons kampement gezien 
hadden, kon gemakkelijk aan hunne verminderde nieuwsgierigheid worden toegeschreven. Wij leefden 
dus, ten opzigte hunner ontevredenheid en strijdplannen, in gissingen en vooronderstellingen, tot dat 
eindelijk, in den namiddag van den 29 sten september, de gordijn der onzekerheid volkomen voor ons werd 
weggeschoven. Nei Bifeel en de trouwhartige Fettor Oimatan kwamen, zonder eenig gevolg en alleen 
vergezeld van den schranderen Fettor van Taibenoe, welke bij elk onderhoud tegenwoordig was en 
alsdan tot tolk voor de Timoresche taal diende, bij ons en verhaalden, hetgeen al verscheidene dagen 
hun gemoed benaauwd en — gelijk zij het uitdrukten — hun opregt hart had ziek gemaakt: dat door 
de bemoeijing van den Lieorai Nei Sobej, sinds acht dagen zeer veel volk van Pitai en Takai herwaarts 
was gekomen om zich met de, door zijnen hier wonen den jongeren broeder Nei Toea en den beschon- 
kenen en doldriftigen krijgsvorst, in dit distrikt, zoowel als in Amanoebang, Amanatoeng, Noimoetie 
en andere naburige streken bijeen verzamelde benden te vereenigen, en zoodra hun getal groot genoeg 
zoude zijn, ons alsdan des nachts van alle zijden te omsingelen en aan te tasten. Reeds waren er, naar 
hunne schatting, tusschen de 4000 en 5000 man bij elkander, en dit getal groeide elk oogenblik meer 
en meer aan. Beide opperhoofden meenden ons, )>uit een zuiver hart,” daarvan, in stilte, te moeten 
onderrigten- ons met de meeste opregtheid tevens radende, deze plaats zoo spoedig mogelijk te verlaten 
en, ten einde alle verontrustingen te ontgaan, onzen terugtogt niet langs den eerst gevolgden weg, 
maar, meer noordelijk, door Ambenoe en Amfoang te nemen, tot hetwelk wij trouwens reeds buiten¬ 
dien hadden besloten. Nei Bifeel verklaarde, niet meer bij magte te zijn, ons bij het bezoeken van 
verwijderde oorden, de noodige bescherming te kunnen verleenen, en dat het hem, onder de be¬ 
staande omstandigheden, aan moed ontbrak, den Heer Macklot en mij, naar de achterzijde van den 
berg Mieomafïb, tot de Noi Wessi, langs wier oevers een deel der vijanden gelegerd was en steeds 
velen van hen omzwierven, te vergezellen. Ook meenden Nei Bifeel en de Fettor Oimatan ons 
stellig te kunnen verzekeren, dat er van de zijde van Amakono aan geenen vrede met Ambenoe te 
denken viel, daar de krijgsvorst en bijna al de Tomokongs er volstrekt tegen waren: deze wilden, 
onder medewerking van Amanoebang, eerst de door Ambenoe geroofde paarden en buffels en de 
naar dit landschap overgeloopen menschen terughalen. Nei Bifeel voorzag, dat het voortzetten van 
den oorlog met den slimmen en magtigen Nei Kolonel, niet dan ten nadeele van Amakono zoude uit- 
loopen; doch hij meende, dat al zijn praten thans nutteloos was en, nadat zoo veel volks van heinde 
en verre, geheel tot den strijd toegerust, alhier was bij elkander gestroomd, slechts weinig ingang 
zoude vinden. 
Uit dit een en ander bleek het ons duidelijk, dat een langer verblijf te Wienoto, noch ten opzigte 
van het zoeken naar goud en koper, noch met betrekking tot het stichten van vrede tusschen Amakono 
en Ambenoe, tot een gewenscht doel zoude leiden. Wij besloten derhalve, na rijp beraad, tot den 
terugtogt en stelden dien reeds op den volgenden ochtend vast. Uit voorzorg werden gedurende den 
nacht, zonder opgaaf der redenen, de wachten verdubbeld, en zoodra de dag van den 30 sten september 
begon te schemeren, ontvingen alle hoofden het bevel, zich tot den aftogt gereed te maken. Als door 
een’ tooverslag was dadelijk geheel ons kampement in beweging; vreugde straalde uit ieders oogen, en 
