219 
een blij gejuich deed zich van alle kanten hooren. Bij den togt herwaarts had het altijd min of meer 
moeite gekost en verliepen er somwijlen uren, vóór dat elk reisvaardig was en de gansche trein zich 
langzaam in beweging stelde; — ditmaal echter waren allen, zonder onderscheid, vlugger dan wij- 
zelven, en in plaats wij ons, als naar gewoonte, aan de spits van den trein bevonden, vormden wij 
thans de achterhoede. Dit had ten gevolge, dat de Fettor van Taibenoe met zijne voorhoede den last 
bekwam, niemand voor zich uit te laten: eene vroeger geheel overbodige, doch thans allezins nood¬ 
wendige voorzorg, ten einde den al te voortvarenden spoed te beperken, en te beletten, dat men niet 
te ver uit elkander geraakte. In weêrwil echter van al de genomene maatregelen, had onze aftogt alles 
van eene plotselinge en ongeregelde vlugt, -waarvan de Rottinezen voornamelijk oorzaak waren. Dezen 
toch, zoodra zij hunne hutten zouden verlaten, staken dezelve in brand, waarin zij dadelijk door al de 
andere inlanders gevolgd werden, zoodat in weinige oogenblikken de gansche vlakte in laaije vlam stond. 
Onze bagaadje moest in allerijl worden weggedragen en wij-zelven hadden ter naauwernood den tijd, 
door eenen dikken rookwalm heenbrekende, ons te verwijderen. Welk een treffend gezigt toen wij, 
ongeveer duizend schreden benoorden den kring van ons gewezen kampement, op den rug der zacht 
glooijende heuvelhoogte stand hielden om nog eenen blik zuidwaarts te wenden. Juist verhief zich de 
zon van achter den berg Mieomaffo en vereenigde haar licht met die honderden hoog opstijgende 
vlammen, van welke sommigen bij wijle door eenen dikken, zwarten damp geheel omtogen waren. 
Een vreeselijk, indrukmakend schouwspel. — Wij verlieten dit beruchte oord met zeer onderscheidene 
gewaarwordingen: vreugde bij de kleurlingen over het ontsnappen aan het dreigende gevaar; leedwezen 
bij ons over de te leur gestelde verwachtingen. Één gevoel echter deelden wij te gader: het was dat 
van diepe verachting voor den laaghartigen krijgsvorst, aan wiens kwaden geest en geheime inblazingen 
wij hoofdzakelijk het onvriendelijk onthaal te wijten hadden, dat ons was te beurt gevallen. Het ver¬ 
branden der hutten was het meest doorslaande bewijs der algemeene verontwaardiging en het opentlijk 
teeken van wrok en haat. Men wilde niet, dat de half dorre loofhutten op het grondgebied zouden 
achterblijven van menschen, die de deugd der gastvrijheid geschonden hadden en alleen in roof en 
moord hunnen wellust vonden. Met het geraas en geknetter der vlammen vermengde zich telkens 
een oorverdoovend geschreeuw', in de meest verschillende klanken en toonen, welke duizend kelen 
in staat zijn voort te brengen. In deze magtelooze wraak schenen onze lieden eene zekere vergoeding 
te vinden voor het leed, dat zij verduurd hadden en op die onschadelijke wijze hun hart lucht te 
geven en hunnen wrok te koelen. — Hier alleen dan ook, op de geheele reis, hadden de inlanders bij 
het verlaten eener rustplaats, hunne hutten in brand gestoken. Hun was geen krachtiger middel be¬ 
kend, om hunne verbolgenheid en gramschap aan den dag te leggen, en naar de onder hen bestaande 
gevoelens was er niets uit te denken, meer dan dit in staat, om Amakono te beschamen, te belee- 
digen en te tergen. 
Yan de vlakte Wienoto togen wij noordwaarts naar het legerkamp van Ambenoe, bij de rots Masimata, 
waar wij, zonder eenige belemmering, binnen den tijd van drie uren aankwamen. Op den Fatoe Seinaan, 
tussehen welken en eene soortgelijke rots, Fatoe Kesnaan geheeten, onze weg henenliep, zagen wij 
eene groote menigte inboorlingen bijeen geschaard, allen gewapend, als stonden zij op het punt van 
slag te leveren. Zij blikten wel nieuwsgierig op ons neder, doch hielden zich voor het overige geheel 
