220 
rustig. Na afwisselend over verscheidene, grootendeels kale heuvelhoogten en door wilde, van kleine 
rivieren doorsnedene dalen te zijn voortgetrokken, bereikten wij een meer vlak en open dal, Obenkona 
genaamd, waar de grensscheidingen van Amakono en Ambenoe gelegen zijn. Hier vonden wij eenige 
met gras (eene Imperata-soort) gedekte hutten, weinige dagen te voren door de krijgsbenden van 
Ambenoe opgeslagen, met het doel om daar over den vrede te onderhandelen en, zoo mogelijk, dien 
te sluiten; deze hoop echter thans geheel verijdeld zijnde, togen wij zonder verwijl verder. De weg 
nam nu eene westelijke rigting en liep door eene woeste, bergachtige streek, waar nergens eene men- 
schelijke woning of bebouw’d stuk gronds te bespeuren was. Zoo digt aan de grenzen eener roofzieke 
bevolking zoude ook geen vreedzame bewoner een uur veilig zijn. In de legerplaats van den Radja van 
Ambenoe aangekomen, werden wij door dezen vorst met onderscheiding en vriendschap ontvangen. 
Voor onze talrijke bedekking werden dadelijk onderscheidene hoopen mais, benevens een buffel en eenige 
geiten ter beschikking gesteld en, onder toezigt der hoofden, aan de hongerige menigte uitgedeeld, welke 
daarin, na het geleden gebrek, een’ onbeschrijfelijken prikkel vond tot bedrijvigheid. Allen zetteden zich 
nu dadelijk aan het werk tot de toebereiding der spijzen, en hielden een’ maaltijd, die tot laat in den 
nacht duurde. Den volgenden ochtend ontvingen zij op nieuw eene hoeveelheid mais, alsook eenige 
geiten, varkens en eenen buffel, ten gevolge waarvan de hoofden ons verzochten, dien dag te Masimata 
te blijven, ten einde het volk in de gelegenheid te stellen, een gedeelte van het vleesch te droogen, 
om het alzoo mede te kunnen nemen. De Resident hechtte gaarne zijne goedkeuring aan dit verstandige 
voorstel, en de Radja van Ambenoe was daarover evenzeer verheugd, als het ons aangenaam was, 
eenigzins langer in zijnen omgang te kunnen deelen. 
Na den ganschen eersten avond in gezelschap van dien vorst, onder gesprekken over zijn land en 
volk, over den vijandelijken toestand tegenover Amakono en dergelijken, te hebben doorgebragt, 
belegde hij tegen den volgenden ochtend eene vergadering met zijne rijksgrooten. Deze vergadering 
werd onder de lommer der breedgetakte kroon van eenen grooten vijgenboom gehouden, waar 
zich de vorst en al de rijksgrooten op van gras gevlochten matjes of op hoopjes versche bladen, met 
kruiseling onder het ligchaam teruggetrokkene beenen, in eenen kring nederzetteden. Even als schier 
alle Timorescbe vorsten, heeft ook die van Ambenoe eenen Mofefo (spreker, letterlijk spreek-mond), 
welke bij zulke gelegenheden eene voorname rol speelt. De toenmalige Mofefo van Ambenoe heette 
Nei Totoe, en was een man, die door zijne vlugge rede en welbespraaktheid voor dien post juist scheen 
berekend te zijn. De zitting duurde ruim twee uren, en kenmerkte zich door gepasten ernst en een 
belangstellend overwegen der verschillende meeningen en maatregelen, welke ter zake van den oorlog 
werden in het midden gebragt en hoofdzakelijk tot het beleggen dezer vergadering hadden aanleiding 
gegeven. De slotsom der beraadslagingen, op algemeene overeenstemming gegrond, was, dat Ambenoe, 
met inspanning van alle krachten, eerst verdedigender wijze zoude te werk gaan, doch, mogt de strijd 
daardoor te lang worden gerekt, dan zoude men eenen aanval op de woonplaatsen der Fettors van 
Amakono beproeven en hunne dorpen te vuur en te zwaard vernielen. — Bij den Radja van Ambenoe 
zagen wij ook een’ zoon van den tegen woord igen Lieorai Nei Sobej, welke jongeling door hem wordt 
opgevoed en onder die leiding zeker tot een’ bekwamer en beter denkend man zal gevormd worden, dan 
onder die van zijnen wreeden vader. 
