222 
hoofden aangezocht, gemeene zaak met hen te willen maken, ten einde die lastige en baatzuchtige 
vreemdelingen van daar te verdrijven. Kosta, geenen kans ziende, zoodanig ontwerp met goed gevolg 
alleen ten uitvoer te brengen, zeilde met zijn vaartuig naar het eiland Solor, waar hij de Hollanders tot 
medewerking dacht te kunnen overhalen, en het was op dien grond, dat hij aan de hoofden belofte deed, 
binnen korten tijd tot hen terug te zullen keeren. Te Solor aankomende, vond hij de Hollanders 
aldaar onderling in eene buitengewoon vijandelijke gisting, doordien het opperhoofd, Hornay, Amster¬ 
dammer van geboorte, bij de overigen verdacht werd gehouden, met de Portugezen van Larantoeka te 
heulen en heimelijk het verraderlijke plan te hebben gesmeed, hun de vesting der Compagnie in handeti 
te spelen. Van dit verraad was door zekeren Brouwer (*) naar Batavia berigt gezonden; doch Hornay 
daarvan lucht gekregen hebbende, maakte dadelijk gemeene zaak met Kosta en ontvlugtte op diens 
bodem naar Timor, eene hoeveelheid vuurwapenen en ammunitie met zich voerende. Hornay ging 
eerst naar Liefauw, den voormaligen hoofdzetel der Portugezen op dit eiland, en vergezelde vervolgens 
Kosta naar Oikoesie, waar de inboorlingen, onder hunne aanvoering, de Makassaren en Boeginezen 
aantastten, versloegen en de beide aanvoerders tot hunne bestuurders of opperhoofden aanstelden. 
Deze gebeurtenis schijnt omstreeks den jare 1630 te hebben plaats gehad. Sedert dien tijd zijn de 
nakomelingen van Hornay en Kosta in het bezit der regering van die landstreek gebleven, elkander 
steeds bij beurten daarin afwisselende; wanneer er namelijk een vorst uit het eene stamhuis sterft, 
komt er een uit het andere aan het bestuur. Tijdens onze aanwezigheid was een Hornay Radja. Deze 
vorsten voeren de Portugesche vlag, maar beschouwen zich voor het overige geheel onafhankelijk van 
het bestuur te Delli. 
Oikoesi is verdeeld in twee groote afdeelingen: Ika-noéïf (visch-geraamte), langs den zeekant, 
en Ani-matan (wind-oog), meer naar het bergachtige binnenland gelegen. Elk van deze afdeelingen 
is weder in twee onderdistrikten gesplitst; de hoofden der grootste van dezen, voeren den titel van 
Kapitein. De landstreken Insana en Noimoetie, ten oosten gelegen, zijn thans aan Oikoesie onder¬ 
geschikt en cijnsbaar; Noimoetie behoorde voorheen tot het gebied van Amaïcono. 
Vóór dat wij (den 2 detl oetober) Masimata verlieten, begaven wij ons in den vroegen morgenstond 
naar de ruwe, uit drie bouwvalvormige toppen bestaande, met wilde struiken en weinige boomen be¬ 
groeide rots van dien naam, wier toegangen met opeengestapelde steenen muren versterkt waren, en 
beklommen dezelve, ten einde van daar op de omliggende bergen en uitstekendste rotsgevaarten onze 
peilingen te bewerkstelligen. Wij ontwaarden den Mieomafïb in het Z. O. t. O. (het midden) op ongeveer 
anderhalve mijl afstands; eenen minder grooten, spitsen berg, Toetwaan gebeeten, ten O. Z. O.; twee 
rotsen, Anafeto en Naw'ang, tusschen welke de grensscheiding ligt van Amakono en Ambenoe, zagen 
wij ten N. O.; voorts vertoonde zich aan ons oog nog een aantal heuvelhoogten en rotsen, van meerdere 
of mindere grootte en opmerkenswaardige gedaante, in het N. N. O., N., N. N. W., W., W. Z. W., 
en dus in schier alle streken van het kompas. Van eene zeer lange, met slechts weinig hout begroeide 
berghoogte, Bidjail-soenan (buffelhoren) genaamd, lag het midden in het Z. W. 1 W., en in dezelfde 
(*) Valentyn, D. 3, tweede Stuk, bl. 124. 
