223 
rigting, doch veel verder af, was de hooge berg Moetis zigtbaar. — Na van den Radja van Ambenoe 
hartelijk afscheid genomen te hebben, verlieten wij, omstreeks 8 ure des morgens, zijn legerkamp. 
Onze weg ging aanvankelijk westwaarts over den langen en vlakken rug eener, hoofdzakelijk met 
easuarina-boomen bewassen berghoogte, langs wier zuidelijken voet de, tegenwoordig als grenslijn van 
Ambenoe en het rijk Sonabay beschouwd wordende rivier Foele stroomt, welke haren voornaamsten 
oorsprong uit den Netem Moetis, dien wij ten zuiden van ons hadden, zoude ontleenen. Ten noord¬ 
westen werd het oog vooral geboeid door eene groote rots, Neikakej genaamd, welke van boven tot 
beneden met kegelvormige stulpen als bezaaid was. Op deze rots woont een Tomokong van Amakono, 
Nei Bai, die zijn volk dikwerf op roof uitzendt, of wel zelf plundertogten met hen onderneemt naar 
Ambenoe en Amfoang. Aan den oever der Noi Foele rustten wij, onder de lommer van eenige easuarina- 
boomen, een weinig uit, togen vervolgens dien bergstroom over, en bestegen aan zijne westzijde, de 
helling eener uitgestrekte berghoogte, op wier rug het pad digt langs den woesten Fatoe Loelieweko 
of -beko liep, eenen waren, natuurlijken burgt, aan onderscheidene huisgezinnen van Amakono ter 
woon verstrekkende. Door de opening van eene, uit ruwe boomstammen vervaardigde en tot opsluiting 
van buffels bestemde afschutting, kwamen wij aan eenen zeer steenachtigen, bergaf slingerenden weg, 
vonden aan het benedengedeelte een moeras, Olo-baito, hetwelk wij voorbijtrokken, weldra op nieuw 
afwaarts dalende. Hier boorden wij een herhaald krijgsgeschreeuw. Tegen 3 ure na den middag 
bereikten wij bet schier drooge bed der Noi Lelo, in een diep dal gelegen en aldaar de grensscheiding 
vormende tusschen Sonabay en Amfoang. Bewesten deze rivier reden wij, gedurende een half uur 
weder bergop, alswanneer wij eene kleine vlakte genaakten, welke zich aan den noorder voet van het 
gebergte Sanapoewa uitbreidde en van een bergwater, Noi Noenoeleeoe genaamd, doorsneden was. 
Het was bij deze kleine rivier, dat wij onze tenten opsloegen om den nacht daar door te brengen. De 
vorst van de afdeeling Sorbiean, in wiens land wij ons thans bevonden, en die ons van Wienoto met 
zijne geheele lijfwacht herwaarts had vergezeld, verhaalde ons, dat de inlanders bij het gemelde riviertje 
steeds offerden, wanneer zij tot het verzamelen der in den omtrek aanwezige honigraten wilden overgaan. 
Eerst kort voor zonneondergang verscheen de achterhoede, onder het bevel van den Commandant van 
Amarassie, Krey, drie inlanders medevoerende, welke met krom gebogen stukken bamboes om den hals 
vastgelegd en daarenboven aan de handen gebonden waren. Het waren onderdanen van Nei Bai, die aan 
eenige afgezonderd rijdende Amarassiërs de paarden zouden hebben ontfutseld, bijaldien de achterhoede 
hen niet overvallen, omsingeld en gevangen genomen hadde. Krey verhaalde, langs den geheelen 
weg vijandig volk te hebben opgemerkt; sommigen hadden zelfs gedreigd, op de onzen te zullen schie¬ 
ten, terwijl anderen, op ongenaakbare hoogten, allerlei tergende bewegingen gemaakt en hem, onder 
het vertoonen en zwaaijen hunner wapenen, op eene beleedigende wijze hadden toegeschreeuwd, dat 
hij maar tot hen moest komen, wanneer hij eenige belooning wenschte te ontvangen. — Yan de vlakte, 
waar wij gelegerd waren, zag men van nabij en in de verte verscheidene groote rotsen, in noordelijke, 
N. N. oostelijke en N. oostelijke rigting, alsook den Netem Sanapoewa in het zuiden, op welken zich de 
Fatoe Kwofeno verheft. 
Den 3 den october, ’s morgens te 71 uur, vervolgden wij onzen togt westwaarts. Na eerst eene kleine 
kloof te zijn doorgereden, kwamen wij aan den voet van eenen vrij hoogen berg, Mnanoe geheeten, 
