224 
van wiens hooger gedeelte een ver uitgestrekte rug afdaalde, over welken de weg liep. Bij het 
bestijgen van dien berg ontdekten wij, regts van ons in de diepte, vijf met lansen en geweren gewapende 
inlanders, welke door onze gevangenen mede als onderdanen van Nei Bai erkend werden. De Resident 
zond eenige voorvechters tot hen, om te vernemen, wat zij wilden, doch op hunne aannadering namen 
zij ijlings de vlugt naar eenen heuvel, en begonnen daar tartende te schreeuwen en te springen. Wij 
lieten hen ongemoeid, trokken, zonder oponthoud verder opwaarts en vervolgens, aan de andere zijde, 
over een smal pad, langs eene zeer steile en bijna geheel van houtgewas ontbloote helling, langzaam 
naar beneden. Toen wij nagenoeg den weg ten halve waren afgedaald, vernamen wij eensklaps eene 
hevige opschudding achter ons, en omziende, ontwaarden wij een’ grooten witten klomp, welke 
langs eene diepte van 600—800 voeten naar beneden rolde en aldaar in het enge dal, tusschen de strui¬ 
ken verdween. Even daarna liep een jonge knaap vlug de tegenoverliggende hoogte op, hield, boven 
gekomen, stil, en begon met opgehevene armen schaterend te lagchen. Het was niemand anders, 
dan een onzer gevangenen, een jongen van ongeveer 15 of 16 jaren, wien slechts de handen met een 
stukje bamboes waren geboeid geweest, doch die voor het overige, uit aanmerking zijner jeugd, geheel 
vrij had mogen loopen. Uit medelijden met zijnen toestand, had ik hem den vorigen avond een bedde¬ 
kken gegeven, ten einde zich tegen de koude te dekken; doch hij maakte, met zooveel moed als beleid, 
van hetzelve een middel ter zijner bevrijding. Het gunstigste oogenblik te baat nemende, had hij zich 
behendig in het laken gewikkeld en, zijn geleide verrassende, langs de steile, kale, doch met scherphoekige 
steenblokken voorziene helling, in de afgrijselijke diepte laten nederrollen. Hem langs eenen anderen, 
dan den door hem ingeslagen weg te vervolgen, was onmogelijk; en zoo stonden dan de soldaten, aan 
wier bewaking hij was toevertrouwd, hem werkeloos en als wezenloos, met verlegen en toornige gezigten 
van de hoogte na te oogen. Hetgeen hun en velen Timorezen echter den meesten aanstoot gaf, was 
de zegevierende lach en de uitdagende bewegingen van den jongen, welke een’ Tomokong deed zeggen: 
»hadden wij dien bengel den nek slechts omgedraaid, dan zoude hij ons nu niet bespotten, en wij ons 
aan hem niet ergeren.” Yan zijnen bamboezen kluister had hij zich spoedig weten te ontdoen, waar¬ 
schijnlijk door dien op een’ steen te verbrijzelen. De twee andere gevangenen w'erden echter nu des te 
beter bewaakt en hunne kluisters versterkt en vermeerderd, vooral toen men bij een’ derzelven het 
voornemen bespeurd had, om het voorbeeld van zijnen jeugdigen makker te volgen. Deze onverwachte 
en buitengewone ontsnapping deed ons voor het overige meer vreugde, dan spijt, daar de Resident 
toch voornemens was, aan alle drie de gevangenen weldra hunne vrijheid weder te geven Dit voorval 
had intusschen een oponthoud van langer dan een uur veroorzaakt, doch wij kregen ook daardoor tevens 
van eenige nakomende voorvechters berigt, dat wij voortdurend van geheele benden Amakonoërs achter¬ 
volgd werden, dat men van tijd tot tijd op de trom slaan, op den buffelhoren blazen, of van meer nabij, 
in het bosch hoorde fluiten. Dit gaf aanleiding, dat de voorvechters en andere onbezwaarde en wel¬ 
gewapende inlanders, meer troepsgewijze in den trein werden verdeeld, en men vooral de achterhoede 
aanzienlijk versterkte. Aldus trokken wij, zacht dalende, langs het smalle pad verder. Nog vóór wij 
den voet der helling bereikt hadden, slieten wij op een’ boom, in wiens stam twee teekens naast elkander 
gesneden waren. Yan deze teekens wordt (PI. 39, nSonabay e en ƒ”) eene getrouwe nabootsing door 
ons medegedeeld. De hartvormige figuur ƒ, met de regtstandige vork van boven, is eene soort van 
wapen of merkteeken van den Lieorai; omtrent het andere, onder letter e voorgestelde, ruitvormige 
