225 
teeken, wist ons niemand uitleg te doen of bepaald op te geven, wiens merk het ware of wat het eigenlijk 
beduidde. Eenige Tomokongs en voorvechters van Sorbiean waren van gedachte, dat beiden, ver¬ 
moedelijk op last van den Lieorai, gesneden waren, alzoo deze nog steeds, even als in vroegere dagen, 
al het land, beoosten dit punt, als tot zijn rijk behoorend grondgebied beschouwde, en dien overeen¬ 
komstig, door het merk zijner waardigheid en magt (het hart met de vork), een’ iegelijk waarschuwde 
en op doodstraffe verbood, hier sandelhout te kappen of bijenwas te verzamelen. Dit verbod scheen 
echter niemand veel ontzag of vrees in te boezemen, en wel het allerminst den vorst van Sorbiean, die 
zich, ten gevolge zijner op Sonabay behaalde overwinningen, integendeel als regtmatig’ gebieder be¬ 
schouwde van geheel het land tot bezuiden Nefïb en van daar in schuinsche noord-oostelijke rigting, 
tot bij de Noi Lelo. Het zuidelijk gedeelte dezer landstreek, te weten van den Fatoe Kail zuidwaarts, 
tot aan de grenzen van Amabie, en oostwaarts tot aan de vereeniging der Noi Lelo met de rivier Foele, 
levert hem nogtans weinig stoffelijk voordeel op, naardien het grootendeels door vroegere onderdanen 
van den Lieorai bewoond wordt, welke dezen ongelukkigen vorst baarblijkelijk veel meer genegenheid 
toedragen, dan eenen der beide regenten van Amfoang. Daadwerkelijk leven die volken, onder de 
leiding hunner eigene opperhoofden, volstrekt onafhankelijk, en in dezen, zoo geheel met hunnen 
vrijheidlievenden aard overeenkomenden toestand, vinden zij gedeeltelijk hun bestaan in de rooverijen, 
welke, nu hier dan daar, in de omliggende streken door hen gepleegd worden. De vorst van Sorbiean 
heeft geene magt genoeg, hen daarin krachtdadig te beteugelen, en is zelden zoo gelukkig, de onder¬ 
nemers zulker strooptogten in handen te krijgen; slechts bij toeval wordt somtijds eene bende achter¬ 
haald door hen, wier vee geroofd, of wier woningen door haar verraderlijk overvallen, geplunderd en 
baldadig verbrand zijn geworden. Hoogst zeldzaam laat zulk een strooper zich levend vangen: want, 
gebeurt dit, dan wordt zijn leven toch niet gespaard; hij wordt, zonder uitstel, in felle woede onthalsd 
en het afgehouwen hoofd als zegeteeken medegedragen. Diergelijke daad wordt door den vorst steeds 
met de vleijendste goedkeuring beloond, en de dappere met het bloedige boofd, vol geestdrift door allen 
begroet, die hem bejegenen of wier dorpen hij zegevierend doortrekt. Zoodanig is de gesteldheid dezer 
landstreek en in het algemeen van het westelijk binnenland van Timor. Daar heerscht het regt van den 
sterkste: die het zich-zelven niet weet te verschaffen, die zijn eigen lijf, dat zijner naaste betrekkingen 
en zijne weinige aardsche bezittingen niet duurzaam kan verdedigen en beschermen, is een rampzalig, 
een aan eindelooze willekeur en wreede baldadigheid blootgesteld wezen. Geen wonder derhalve dat, 
bij zulk eene gesteldheid van zaken, de mensch wild en woest van aard blijft, en beschaving en maat¬ 
schappelijke orde slechts zeer langzaam tot hem vermogen door te dringen en eene schrede voorwaarts 
te doen. 
Dan, vatten wij den afgebroken draad van onzen reistogt w'ederom op. — Na nog eenigen lijd bergaf 
te zijn voortgegaan, traden wij een diep dal binnen, hetwelk, gedurende den regentijd van eene rivier 
doorstroomd, thans slechts haar droog bed vertoonde. Terwijl wij daar eene korte poos vertoefden, 
bespeurden wij achter ons op de hoogte, langs w 7 elke wij zoo even waren nedergedaald, een aantal 
Amakonoè'rs, die onze bewegingen schenen te bespieden. De volgende helling bragt ons op eene 
bergvlakte, Kela-mnela genaamd, gedeeltelijk met wild bamboes begroeid en zich tot bij eene hooge 
rots, Kaslieoe geheeten, uitstrekkende. Deze Fatoe, het verblijf van Nei Sefie, eenen der Groot- 
Land- en Volkenkunde. 57 
i 
