Tomokongs van Sorbiean, voorbij getrokken zijnde, voerde ons het beurtelings rijzende en dalende pad, 
langs de rots Oaf-fatoe been, alwaar een regtstreeks op den berg Mieomaffo uitloopende weg zich met 
den onzen vereenigde. Verder westwaarts bereikten wij twee kleine vlakten, bij de inboorlingen Kekko 
en Bakasiesie geheeten, vervolgens de berghoogte Fatoe Neitassie, en daarna een wijd komvormig dal, 
onder den naam van Anabahat bekend, waar wij op eene effene en opene plek halte maakten en dien 
nacht bleven kampéren. De Commandant Kraay berigtte ons bij zijne aankomst, in den loop van dien 
dag eenen troep Amakonoërs, ten getalle van ongeveer twintig man, ontmoet te hebben, en dal hij op 
zijne vraag: wat zij daar deden en waar zij heengingen, ten antw'oord bad gekregen: dat zij buffels 
wilden verzamelen en die naar den berg Moetis brengen. Nog waren door hem bij de rots Oaf-fatoe 
een zestal ruiters gezien, allen met geweren en lansen gewapend, en had hij buitendien meermalen, 
ter zijde van den weg, eenig geroep en gefluit gehoord, W'elk een en ander hem deed vooronderstellen, 
dat hier verscheidene roofzuchtige benden omzwierven en ons aanhoudend achtervolgden, ten einde 
eene gunstige kans, om zich eenige onzer paarden of andere goederen ten buit te maken, niet te laten 
ontsnappen. 
Den 4 tleu october verlieten wij met het opgaan der zon onze legerplaats te Anabahat. Kort daarna, 
terwijl wij eene steile hoogte, Netem Kaël genaamd, optrokken, werd eensklaps van achter ons het 
luid en verward geschreeuw aangeheven: »staat! vijanden! voorvechters achteruit!” enzv. — Wij hiel¬ 
den stand, in gespannen verwachting wat er toch wel gebeuren mogt; onze nieuwsgierigheid werd nog 
meer opgewekt, toen het geroep om buskruid en kogels, van de achterhoede, door den onafzienbaar langen 
trein, van mond lot mond tot ons kwam. Een aantal voorvechters te paard poogden zich naar de plaats 
des gevaars te begeven, maar konden niet dan met veel moeite langs het smalle voetpad derwaarts ge¬ 
raken. Toen er echter, na ongeveer tien minuten wachtens, nog geen schot gevallen was en zich geen 
nieuw noodgeschrei hooren deed, maar integendeel alles rustig bleef, trokken wij langzaam verder. — 
Op den hoogen en vrijen rug van den Netem Kaël gekomen zijnde, zagen wij den berg Timauw, door 
de legende als den zetel van het vorstelijk stamhuis van Amfoang (*) opgegeven, in het noord-westen, 
en den Fatoe Kauwnieki, op welken toen de Lieorai zijn verblijf hield, in het zuidwesten. Bij het 
dezerzijds afdalen van dien bergrug, ontmoette ik twee Rottinezen; een van dezen, welke zeer ziek 
en zwak scheen, zat, of liever lag voorover op het paard, hetwelk door den anderen aan den toom 
werd voortgeleid, die op mijne vraag, wat zijnen zieken landgenoot eigenlijk scheelde, verdrietelijk ten 
antwoord gaf, dat hij noch eten, noch loopen, noch zelfs behoorlijk te paard wilde zitten, en wel niet 
zoozeer uit magteloosheid, alswel uit louteren eigenzin, waarom hij zich verpligt had gezien, hem met 
armen en beenen op het paard vast te binden. De arme lijder zag mij met flaauwe en half gebrokene 
oogen star aan, en schudde, als ter ontkenning en verontschuldiging, het hoofd. En, waarlijk, twee 
uren later gaf de ongelukkige in dien erbarmelijken toestand den geest, en werd zijn lijk in eene natuur¬ 
lijke holte van den grond, naast den weg, nedergelegd en onder takken, struiken en steenen begraven. 
Terwijl ik mij ophield, ten einde getuige te zijn, dat de ter aarde bestelling van het lijk, zooveel de 
omstandigheden zulks gedoogden, behoorlijk plaats vond, was bij het middelerwijl oprukken van den 
