227 
trein, de achterhoede tot mij genaderd, en nu vernam ik door deze de reden, welke dien ochtend, kort 
na ons vertrek, tot het rumoer en het geroep om voorvechters, kruid en kogels had aanleiding gegeven. 
Zij was deze. Op het oogenblik, dat de laatsten der onzen de legerplaats te Anabahat stonden te verlaten, 
waren er eensklaps dertig gewapende inboorlingen, uit eene niet ver verwijderde wildernis te voorschijn 
gekomen en hadden de onzen toegeroepen, van te blijven staan, dewijl zij met hen wenschten te spreken. 
De Commandant Kraay had hun echter geantwoord, dat hij niets met hen te spreken had, doch dat zij, 
zulks verkiezende, zich te dien einde tot den Resident konden vervoegen, waarop zij dadelijk eene 
sarrende en uitdagende houding hadden aangenomen. Dit werd als een genoegzaam bewijs beschouwd, 
dat zij vijandelijkheden in den zin hadden, tot den strijd waren toegerust en ons tot het wagen eener 
kans met hen trachtten uit te lokken; en daar men van hunne bedriegelijke taktiek mogt verwachten, 
dat zich nog velen in den omtrek schuil hielden, had Kraay het voorzigtig geoordeeld, zijne kleine magt 
te versterken en zich tevens van eene grootere hoeveelheid krijgsbehoeften te voorzien. Het was in- 
tusschen bij deze kleine demonstratie gebleven, zonder ander gevolg, dan dat zij onder de onzen daar¬ 
door een oogenblik van schrik en opschudding hadden te weeg gebragt. — Toen wij ons wederom in 
beweging stelden, voerde ons de weg achtervolgens langs en over de bergen en bergachtige heuvelen 
Nehesoe, Neim&na, Neitoeiïi en Malieas, welke over het geheel eenen zeer dorren en op vele plaatsen 
eenen rooden, nu eens schieferigen, dan weder meer zandigen en keisteenigen bodem vertoonden. 
Aan de westzijde van den Netem Malieas breidde zich eene tamelijk wijde vlakte uit, van eene rivier, 
Soepoe genaamd, doorsneden. Het was ongeveer drie ure in den namiddag, toen wij deze vlakte 
bereikten, waar wij onze tenten opsloegen, ten einde er tot den volgenden ochtend te vertoeven. Groote, 
afzonderlijk staande kalkrotsen (Fatoe’s), hadden wij op onzen laatsten dagmarsch nergens ontmoet; 
zij waren, van Masimata af, allengskens zeldzamer geworden. Een hoog en ver uitgestrekt bosch was 
langs dien ganschen weg evenmin door ons waargenomen. Wildernissen, hoofdzakelijk uit bamboes 
bestaande, bedekten somwijlen de hellingen en valleijen der bergen, terwijl de hoogere gedeelten meestal 
óf met eene geringe hoeveelheid luchtige boomen prijkten, óf alleen met struikgewas begroeid waren. 
Het was aan deze omstandigheden, gepaard met den gedwongen spoed, daar wij nergens lang konden 
vertoeven, toe te schrijven, dat de jagt ons sedert geruimen tijd zeer weinig had opgeleverd, en zeer zeker 
niet een eenig voorwerp, door welks vreemdsoortigheid onze verzameling verrijkt kon worden geacht. 
In de twee laatste dagen hadden wij ook slechts hier en daar eenige Timoresche huizen en weinige 
bebouwde plekken gronds gezien. De meeste maïsvelden nog lagen aan de hellingen van den Netem 
Neitoeiïi. — Yan dien berg af, schijnen geene roofbenden onzen trein meer gevolgd te hebben. Het 
laatste troepje zagen wij bij den Netem Neimana. 
Den 5 den october. Hoezeer wij nu reeds gedurende drie achtereenvolgende dagen vrij vermoeijende 
togten gedaan hadden, schenen onze inlandsche geleiders toch nog geenen rustdag te begeeren, maar 
integendeel met den wensch bezield, de verdere terugreis liever zonder verwijl voort te zetten. Elk 
verlangde tot zijne haardstede, tot zijne dierbare betrekkingen, van welke zij nu zes weken waren ge¬ 
scheiden geweest, zonder iets van haar te vernemen, zoo spoedig mogelijk weder te keeren. Telen 
zeker verheugden zich reeds innig in het vooruitzigt op de genoegelijke uren, welke hen daar verbeidden, 
en op de dagen van gemak en rust, wanneer zij zich door eten en drinken, praten, liggen en slapen 
