zouden kunnen schadeloos stellen voor al de vermoeijenissen en ontberingen, welke zij, gedurende den 
tijd hunner afwezigheid, hadden te verduren gehad. De Resident wilde wel aan hunne wenschen te 
geinoet komen en gaf dien ten gevolge ook heden vroegtijdig last, zich gereed te maken tot het verder 
westwaarts trekken naar de rots Lelogama. 
Wij hadden de Noi Soepoe achter den rug, toen zich weldra in het zuiden de rots Houmeni (*), 
zetel van eenen Asoepaha (f), en in het zuid-oosten een berg, door de inboorlingen Nameto genoemd, 
aan ons oog vertoonden. Het land verkreeg nu een vruchtbaarder aanzien, vooral in de nabijheid 
van den hoogen Fatoe Keele, op welks helling een niet onaanzienlijk gehucht is gelegen, terwijl 
aan zijnen voet schoone tuinen en velden prijken, in welke eene menigte pisanggewassen, en tusschen 
deze zelfs eenige kokospalmen zich verheffen, een verschijnsel, in dit gedeelte van Timor’s binnenland 
waarlijk zeldzaam te noemen. Wij trokken, zacht rijzende, langs verscheidene bekoorlijke vlakten, 
door welke de rivier Oben of Owen stroomde, wier oevers, in dezen droogen tijd, nu eens met een 
groen tapijt van frisch gras, dan weder met rijzige en digt gebladerde boomen gezoomd waren. Op 
verren afstand ten noorden van ons, hadden wij den berg Timauw, en naast dien lag de Netem Sonabai. 
Ten westen was het uitzigt beperkt door den klipachtigen Fatoe Toesa, waar ons pad juist op aan¬ 
liep. Soortgelijke rotsgevaarten of Fatoe’s begonnen thans, naarmate wij meer westelijk kwamen, 
weder menigvuldiger te worden, en aan het landschap meer afwisseling en sehilderachtige woestheid 
bij te zetten. De natuur hier werd daarenboven nog opgeluisterd door een’ weelderiger plantengroei 
en mindere schaarste van water. Vóór dat wij, omstreeks het middaguur, den Fatoe Lelogama be¬ 
reikten, voerde onze slingerende weg nog over eenen berg, Anoeta genaamd, en voorts langs de 
rotsen Hoemau, Soeneh en Baba of Wawa. Wij legerden ons op den zacht glooijenden rug eener 
uitlokkende grasrijke heuvelhoogte, waar aan de eene zijde het oor aangenaam werd gestreeld door 
het liefelijk geruisch van eenen vloeijenden bergstroom, Noil Asin, en het oog door een koel bosch, 
hetwelk zich ter andere zijde van de helling, tot langs den voet van den Fatoe Lelogama verhief, 
en grootendeels uit wilde manggaboomen bestond, die tussehen groote rotsblokken waren opgeschoten 
en daar welig tierden. De menigte, over de golvende heuvelen verspreide, en binnen hunne houten 
heiningen besloten huizen, half onder de reuzenbladen van de pisangplant verborgen, en het aantal 
pinang- en kokospalmen, wier rijzige kroonen hoog boven die van onderscheidene andere vrucht- 
boomen uitstaken, waren duidelijke kenmerken genoeg van de niet onaanzienlijke hoeveelheid en vooral 
ook van den vredelievenden en huiselijken aard der bevolking van deze landstreek. Ten zuiden der 
rivier Asin, aan den noord-westkant van de rots Lelogama, lag de woning van Nei Bai, een’ Groot- 
Tomokong van Sorbiean, toen opperhoofd van het ten noord-westen dezer rots gelegen dorp van den- 
(*) Letterlijk: welriekend hout, gelijk de Timorezen ook het sandelhout heeten, en aan hetwelk die rots waar¬ 
schijnlijk haren naam ontleent. 
(-}-) Titel, waaronder een bode wordt verstaan, welke, het land rondgaande, in naam van den vorst bevelen 
uitvaardigt en aankondigingen van algemeen belang enzv. aan den volke bekend maakt. Daarvan de eigenaardige 
oorsprong dezes titels, zijnde hij zamengesteld uit de woorden: asoe , hond, en paha, land. Somwijlen wordt die 
titel door Tomokongs en zelfs wel door zonen uit vorstelijken bloede gevoerd; maar het is ook niet vreemd, die ambts¬ 
betrekking aan geringe lieden opgedragen te zien. 
