231 
bezoek, regerenden Radja was Abie. Hij had twee Fettors, eenige Groot- en onderscheidene Klein- 
Tomokongs onder zich. Overeenkomstig de veel geringere grootte van dit distrikt en het insgelijks 
veel kleinere cijfer der bevolking, volgens schatting slechts ongeveer 5000 zielen bedragende, is ook 
het getal rijksgrooten hier veel minder, dan in het naburige Sorbiean. — De vorstelijke familie is 
de leer der Hervormde kerk toegedaan. — Of de Radja zelf, öf een zijner broeders houden met hun 
huisgezin steeds verblijf op twee uren afstands van Koepang, aan de baai van dien naam, in het dorp 
Manikie (* *). 
Na deze korte opgave der jongste geschiedenis van het rijk Amfoang en der staatkundige gesteldheid 
van de twee landschappen, in welke het tegenwoordig is verdeeld, blijft ons nog over, een woord 
te zeggen ten opzigte van Taibenoe, vroeger insgelijks onder Amfoang behoorende. De voorouders 
van dit vorstelijk stamhuis waren Fettors van Amfoang, toen dit rijk nog in zijn geheel bestond, 
en hadden het zuid-westelijke, aan Sonabay grenzende, gedeelte van hetzelve onder hun beheer. 
Hunne woonplaats was te Lelogama. Als redenen, welke tot hunne verwijdering van daar aanleiding 
gaven, is ons het volgende verhaald geworden. Sieko Taibenoe stond van oudsher als een geducht 
roover bekend. Op zekeren tijd werd er uit Oimatan, het westelijke feltorschap van Sonabay, een 
honderdtal buffels gestolen. Men volgde hun spoor, hetwelk naar Lelogama geleidde, en al dadelijk 
viel de verdenking op den Fettor van Taibenoe. Deze intusschen had de buffels onverwijld in eene groote 
kroft, onder eene rots, doen verbergen, en daar deze te midden eener uitgestrekte, slechts met laag 
gras bewassene vlakte, waar zich de indruk der hoeven niet meer afteekende, gelegen was, verdween 
aldaar het spoor en werden de verdere onderzoekingen verijdeld. Het was echter niet twijfelachtig, 
dat zich de vermiste dieren in het bezit van Taibenoe bevonden, weshalve de Fettor van Oimatan besloot, 
zich met eenig gevolg tot hem te begeven, ten einde te beproeven, het ontvreemde langs den weg der 
minne terug te erlangen. Te Lelogama aangekomen, werd hij daar met geveinsde vreugde en vriend¬ 
schap ontvangen en gul onthaald: feest op feest, vaak tot laat in den nacht gerekt, werd ter zijner 
eere gegeven. Men had hoop, op die wijze alle verdenking ter zake van den buffelroof, van zich af te 
werpen, en alzoo, onder den schijn van onschuld, den kostelijken buit heimelijk meester te blijven. 
Doch Fettor Oimatan liet zich niet zoo gemakkelijk verschalken; hij kwam telkens weder op de eigenlijke 
reden van zijn bezoek terug; en toen hij eindelijk zag, dat niets baatte en er geene kans was, zijn oog¬ 
merk in der minne te bereiken, beloofde hij, het geheele land van Taibenoe met een talrijk heirleger te 
zullen doorzoeken, en wel zoo lang, tot dat de buffels zouden zijn gevonden. Door deze bedreiging 
ten hoogste ontsteld en hare uitvoering maar al te zeer vreezende, vermeende Fettor Taibenoe het gevaar 
niet beter te kunnen ontwijken, dan door zijnen vastberaden gastvriend en magtigen nabuur, met alle, 
die hem vergezelden, eenvoudig in stilte van kant te maken, welk afschuwelijk ontwerp dan ook reeds 
den volgenden nacht werd ten uitvoer gebragt. Diep verontwaardigd en brandende van wraak over 
goud ligchaam ontleent ongetwijfeld zijnen oorsprong aan hetzelfde denkbeeld, hetwelk door ons in de laatst voor¬ 
gaande noot over de gele kleur behandeld is. 
(*) Manikie beteekent: koud. Men beweert, dat die plaats, meer nog dan andere zeedorpen, welke zich in 
Oost-Indië algemeen door koele nachten en ochtendstonden kennen doen, somtijds door eene buitengewone, gevoelig 
koude luchtgesteldheid behcerscht wordt. 
