237 
mannen, eene menigte elpenbeenen ringen aan den bovenarm. — Na een tijdlang verder over verschei¬ 
dene golvige heuvelen en door dalen, waar schier geen spoor van mensehelijke bedrijvigheid te ont¬ 
dekken was, te zijn voortgegaan, bereikten wij andermaal een welbebouwd oord, bewoond door de 
laatste onderdanen van Nei Bai, in het zuidelijke gedeelte van zijn gebied. Daar zich thans geen in¬ 
woner van het landschap Sorbiean in onzen trein meer bevond en wij geen’ breed gebaanden of alge- 
meenen weg, maar, door Nei Bai, als goede en veel bekortende, aangewezene binnenpaden volgden, 
geraakten wij, door het kruisen dier paden, spoedig in het onzekere, en bevonden wij ons weldra vrij 
ver op een verkeerd pad. Een oud man, welke in een der maïsvelden arbeidde, liet zich, niet zonder 
moeite, door de belofte van belooning overhalen, ons verder tot gids te strekken. Hij leidde ons door 
tuinen en velden, over de berghoogte Wiesowakie, ter zuidzijde door eene diepe kloof en eene rivier 
afgescheiden van eene andere hoogte, Netem Laak, op wier helling veel volks bijeen stond, hetwelk den 
onzen toeriep, terug te gaan, dewijl hunne buffels daar weidden en zij ons daarom niet konden doorlaten. 
Eenigen bliezen op hunne Fekoé’s (*), terwijl een ander op zijn’ buffelhoren (j-) begon te toeten, het¬ 
geen dadelijk nog meer gewapende mannen van alle zijden deed opdagen, welke aan den voet der 
helling, bij de opening van eene houten schutting, door welke de weg liep, post vatteden. Aldus in onzen 
voortgang belemmerd, maakten wij halt en deinsde zelfs onze voorhoede eenigzins terug; zij erlangde 
echter weldra versterking, door een aantal voorvechters, dat zich bij haar vervoegde. Middelerwijl 
aldaar eene levendige woordenwisseling werd gevoerd, kwam uit eene nabijgelegene woning een onge¬ 
wapende Timorees te voorschijn, trad, ten bewijze van eerbied, met loshangende haren tot ons, vroeg 
nederig om vergiffenis voor hetgeen zijne onderhoorigen buiten zijn weten gedaan hadden, en beval hun 
vervolgens op norschen toon, zich oogenblikkelijk van de heining te verwijderen en ons ongehinderd door 
te laten. Deze man was een Tomokong van Pitai en heette Nei Anie. Aan het door hem gegeven bevel 
werd gehoorzaamd; allen gingen onmiddellijk regts en links uiteen en verborgen zich achter boomen en 
klippen. Wij trokken toen langs den voet der helling van den berg Laak, en daarna over eenige hoog 
gelegene, oneffene, gedeeltelijk met maïsvelden en pisangtuinen bedekte vlakten, in en naast welke een 
aantal huizen verspreid stonden. Deze niet onaanzienlijk bevolkte vlakten lagen aan den noord-westkant 
van den Fatoe Kail, waar men, van die zijde, een twintigtal woningen ontwaarde. Op den rug van 
eenen, aan die rots belendenden heuvel stonden en zaten omtrent dertig, in groepjes verdeelde Timorezen. 
Yerder ontmoeteden wij nog hier en daar langs den weg, gewapende benden volks, door welke wij 
echter volstrekt niet verontrust werden. Het pad liep vervolgens, vrij digt ten oosten en ten zuiden van 
den Fatoe Kail, berg-af tot aan de rivier Noi Nitie, waar wij, op onze oude legerplaats, onze tenten 
opsloegen en tol den 9 den dier maand verbleven, ’sMorgens vroeg na den dag onzer aankomst werden 
al dadelijk weder eenige Timorezen, als ook een paar die taal magtige Roltinezen op kondschap uit¬ 
gezonden, ten einde zoo mogelijk meer bepaalde berigten te erlangen, aangaande de daaromstreeks 
woonachtige oude vrouw en het in haar bezit zijnde stuk kopererts, terwijl tevens door ons-zelven de, nu 
slechts nog zeer weinig water bevattende bedding der rivier, andermaal een goed eind ver op- en neder- 
(*) Zekere soort van fluit, ongeveer twee palmen lang en gewoonlijk uit eene harde houtsoort vervaardigd. Schier 
iedere Timorees bezit zulk eene fluit, die hij meest altijd bij zich draagt, om er zijne nabestaanden en kennissen, 
des noods, mede te seinen. Figuur 4, PI. 41, vertoont een Fekoe in halve natuurlijke grootte. 
(-}-) Als blaasinstrument in het Timoreesch Toïs genaamd. 
Land- en Volkenkunde. 
60 
