waarts, met naauwlettendheid onderzocht werd. De uitkomsten waren intusschen, in de hoofdzaak, 
dezelfde als die van ons eerste bezoek, hiervoren reeds opgegeven (*). De afgezondene inlanders kwa¬ 
men gezamentlijk tegen den avond terug en bragten twee of drie bewoners van den Fatoe Kail mede. 
Een hunner bood ons een stukje gedegen koper, ter grootte van een gewoon duivenei, ter bezigtiging 
en te koop aan. Volgens zijn zeggen was het, eenige jaren geleden, na eene sterke afwatering en 
daarbij plaats gehad hebbende afstortingen der oevers, door een’ kleinen jongen in de rivier gevonden, 
zijnde het hem echter niet bekend, dat na dien tijd ooit weder iets dergelijks gezien was. Evenmin 
wist hij ons iets aangaande het besproken groote stuk koper of het offeren in de Noi Nitie mede te deelen. 
Wel meende hij zich uit zijne jeugd te kunnen herinneren, dat een oud moedertje, welke reeds lang 
overleden was, aan den oeverkant der rivier had gewoond; doch deze was hem niet bekend geweest 
als bezitster van een groot stuk koper, maar wel als zeer bekwaam in het toebereiden van geneesmiddelen. 
Al zijn weten bepaalde zich tot dit weinige, terwijl hetgeen ons door de op kondschap uitgezondenen 
berigt werd, in allen opzigte even oppervlakkig en onvolledig was. — Dien dag werden ook de twee 
gevangene Amakonoèrs losgelaten en onder geleide van eenige Tomokongs en voorvechters aan Fettor 
Pitai overgeleverd, met de vrees aanjagende bedreiging vanwege den Resident, dat, als op zoodanige 
manier weer mensehen langs den weg mogten gevonden en door ons gevat worden, zij zonder genade 
zouden worden doodgeschoten. 
Den 9 den october, des ochtends te 9 ure, verlieten wij de oevers der Noi Nitie, en trokken langs den 
vroegeren weg, westwaarts naar de Noi Bitoil of Nonie, waar wij ons hadden voorgenomen, tot den 
volgenden dag rust te houden. Wij bereikten die rivier, zonder eenig meldingswaardig voorval, tegen 
3 ure, maar vonden thans evenmin een’ druppel waters in hare bedding, als een frisch grasscheutje aan 
hare oevers, waardoor wij ons genoodzaakt zagen, van besluit te veranderen en onzen marsch onverwijld, 
den Fatoe Leeoe op, te vervolgen tot aan eene plaats, welke in beide de onontbeerlijke behoeften 
van paardenvoeder en drinkwater, eenigermate konde voorzien. Dit gelukte ons niet voor 5 ure na 
den middag, alswanneer wij bij eene kleine, opene en met half dor gras bedekte vlakte aan de noord¬ 
oostelijke helling van den Fatoe Leeoe, eene kuilvormige diepte ontdekten, met eenig uit den grond 
wellend water. De voorraad was intusschen, voor zoo veel dorstige mensehen en paarden, zoo gering, 
dat het noodig werd geacht, dadelijk twee soldaten als wachters bij de bron te plaatsen, ten einde de 
toepassing van het overal geldende spreekwoord: wieder voor zich-zelven, God voor ons allen,” voor te 
komen en te beletten, dat de eersten de besten den kleinen voorraad geheel uitputteden en de laatsten 
niets meer vonden. Men zal zich gemakkelijk kunnen voorstellen met hoeveel drift de meeste van 
onzen stoet, na den ganschen dag, berg op en berg af, de brandende hitte der zon te hebben gebra¬ 
veerd, zonder hunne lippen te kunnen bevochtigen, op den gewenschten waterkuil losgingen, om zich 
door eenen dronk te verkwikken. De dorst van onze arme paarden kon, tot ons leedwezen, slechts 
sober gelescht worden, en het was waarschijnlijk daaraan toe te schrijven, dat zij het drooge gras, niet¬ 
tegenstaande zij sedert den ochtend maar zeer weinig gehad hadden, lang besnuffelden en slechts kies- 
kaauwend vermaalden. Wij waren thans blijde, dat een deel onzer volgelingen, uit de landschappen 
