239 
Amabie en Amarassie, ons in den loop van dien dag verlaten hadden, om langs den kortsten weg, be¬ 
zuiden den Fa toe Leeoe, huiswaarts te keeren. Andere, te Pritti, Babauw of daaromstreeks woonachtige 
inlanders gaven te kennen, dat zij gaarne, na een paar uren rustens, van den koelen en door de maan 
verlichten nacht wenschten gebruik te maken, om hunne reis te vervolgen, hetgeen hun gereedelijk 
werd toegestaan. Toen de dageraad van den 10 den october begon te schemeren en wij, door het luid¬ 
ruchtig gejoel, dat onze tenten omgaf, gewekt, ons hadden gekleed, waren ook reeds onze reisgenooten 
in gereedheid en het sein tot het opbreken wachtende. Dit ongewone verschijnsel van spoed en wakker¬ 
heid trof ons, doch niet minder het gezigt tot welk een klein getal onze bedekking in eenen enkelen dag 
versmolten was. Wij beijverden ons, aan deze laatste getrouwe begeleiders in zoo verre genoegen te 
doen, dat wij met zonneopgang te paard stegen en naar Pritti voorttrokken, welk dorp wij te 4 ure in 
den middag welbehouden bereikten. — Dien dag voerde ons het pad, gelijk op de kaart is aangetoond, 
benoorden den Fatoe Leeoe, door het gebergte. De geognostische gesteldheid zoowel als de vegetatie 
verschilden daar niet veel van die, welke wij meer zuidelijk hadden waargenomen. De weg slingerde, 
met afwisselende rijzing en daling, langs meer of min steile hellingen, somwijlen over platte bergruggen 
en door vlakke dalen van meerdere of mindere uitgestrektheid. De meeste rivierbedden in deze berg¬ 
streek lagen droog. Als voorname bergtoppen of hoog uitstekende rotsen, welke wij van nabij zagen, 
vermelden wij de volgende: benoorden den Fatoe Leeoe verhief zich de Fatoe Bimnassie, w'aar een 
Tomokong van Takai, Kasnoebej genaamd, zijn verblijf houdt, terwijl meer westelijk de Fatoe Binino 
(of Timoe) gelegen is, welke aan Nei Woko, een’ Otapaha van Takai, ter woon verstrekt. Wij togen 
tusschen die twee rotsen door, gelijk wij ook tusschen de eerstgemelde en den Fatoe Leeoe, meestal 
in eene westelijke rigting, gedaan hadden. De weg leidde van hier in meer zuid-westelijke kronkelingen 
naar den Fatoe Sobeh, aan welks voet een Timoreesch gehucht ligt, en niet ver van daar eene onschat¬ 
bare welbron, aan wier frisch en kristal helder water zich mensehen en beesten niet weinig te goed 
deden. Deze lafenis, kostelijker dan het kostelijkste druivennat, kwam ons thans dubbel te stade, 
naardien het in de half dorre en luttel lommer biedende bamboes-wildernissen, welke wij doortrokken, 
gloeijend heet was. Langzaam dalende, kwamen wij omstreeks het middaguur in de diepte van een 
wijd dal, aan de vrij breede, doch geheel drooge bedding eener rivier, wier oevers met hooge casuarina- 
boomen prijkten. Wij volgden een tijdlang dezelfde rigting, nu eens midden door de bedding, dan 
weder langs hare oevers pad kiezende, tot wij, kort daarna, de tamelijk steile helling van de berghoogte 
Netem Oibemeh bestegen, op wier top ons in het zuid-westen en zuiden een overheerlijk vergezigt 
verbeidde over de vruchtbare vlakte van Pritti en Babauw, en op de baai van Koepang. Dan, hoezeer 
dit verrukkelijk natuurtafereel, bij hetwelk het schrale binnenland, pas door ons verlaten, zoozeer afstak, 
ons ook mogte bekoren, konden wij hier toch niet lang verwijlen; de lucht was te drukkend heet, om 
met opgewektheid te kunnen genieten, en ook de zucht om het oord zelf, dat zich zoo aanlokkelijk voor 
ons oog ontrolde, spoedig te betreden, dreef ons voorwaarts. Wij daalden langs eene minder steile 
afhelling naar beneden en, na nog eenige golvige voorheuvels te zijn overgetrokken, zagen wij ons in 
eene vlakte verplaatst, welke door hare frissche wateren en levendig plantengroen een treffend tegen¬ 
beeld opleverde van het aangrenzende klipachtige en drooge gebergte, met zijne dorre en verschroeide 
vegetatie. Toen wij de boschaadjen van kokos- en pinangpalmen, van breedgetakte vijgen- en andere, 
zoo wilde als tamme vruchtboomen, onder welke Pritti als verscholen ligt, genaderd waren, trad het 
