meerendeel der bewoners, vooral vrouwen en kinderen, ons met blijkbare vreugde te gemoet en verwel¬ 
komde juichend ons en onze volgelingen, onder welke vele dier blijde schare eenen geliefden echtgenoot, 
vader of broeder terugvonden. Alles, wat leven ontvangen had, snelde nu ter hulp en verligting der 
vermoeide reizigers. Het was een waarlijk treffend schouwspel! Eene levendige gewaarwording van 
reine en innige vreugde, een diep gevoel van welwillendheid en liefde verloochenen zich ook bij het 
min beschaafde schepsel niet. Zij deden hem, in zulke zielroerende oogenblikken, hoog in onze achting 
rijzen, en vervulden ons voor hem en zijn lot met warme belangstelling. 
Te Pritti, op den ll den oetober, werden de laatste der ons, zoo ter bedekking als tot het dragen van 
goederen gevolgde inlanders, van allen verderen dienstpligt ontslagen en hun vrijheid gegeven te ver¬ 
trekken wanneer en werwaarts zij verkozen. Wij-zelven besteedden dien en den volgenden dag, te 
Pritti, hoofdzakelijk met het nemen van een overzigl en de behoorlijke verpakking der bijeengebragte 
voorwerpen. Den 13 den oetober, des avonds te half elf ure, begaven wij ons met fakkellicht naar den 
oever der baai, werwaarts dwars door het moerassige bosch een weg is geopend, breed doch aller- 
moeijelijkst te begaan, vooral des nachts, vermits groote boomstammen overlangs zijn naast elkander 
geplaatst, over welke men, wel droog voets, doch niet zonder gevaar van zijne ledematen te breken, 
den afstand van omtrent een vierde uurs moet afleggen. De vloed had op dit tijdstip zijnen hoogsten 
stand bereikt. Wij scheepten ons gezamentlijk in eene, aan den Heer Hazaart behoorende en tot dat 
einde aldaar gereed liggende, zoogenaamde whalers-sloep, door hare scherpe kiel, door hare smalte bij 
aanzienlijke lengte, geheel tot het snelvaren ingerigt, en bereikten met haar, bij helderen maneschijn 
en door het afloopende water begunstigd, des nachts even na 1 ure Koepang. De tien Solorezen, welke 
met korte pagaais de sloep voortroeiden, hielden gedurende den ganschen overtogt geen oogenblik den 
mond gesloten, maar zongen onophoudelijk, op de door hen geliefkoosde wijze: dele alorej, allerlei, 
op den afgelegden togt toepasselijke, of van oudsher onder hen bekende liedjes. Wij hebben reeds 
vroeger (*) van die zeevarende eilanders zoodanig een Panton of Maleisch zangstukje medegedeeld. 
Even als dit, bestaan zij doorgaans uit vierregelige coupletten met afwisselende rijmen, zijnde iedere 
regel gewoonlijk uit tien of negen, zelden uit acht lettergrepen zamengesteld. Zulk een couplet wordt 
meestal solo, en daarna, als referein, met kleine veranderingen van maat en toon, nelele alorej,” 
door alle te zamen gezongen. De inhoud dezer liedjes is veelal allegorisch, en zoo zij tot plaatselijke 
omstandigheden of gebeurtenissen betrekking hebben, staat het den solozanger vrij, ze door luim en 
boert en geestige invallen te verrijken en zijne hoorders op die wijze nog meer te vermaken (-[-). 
(*) BI. 88. 
(1') Uit het aanzienlijke getal soortgelijke Panton’s, door ons te Koepang verzameld, kiezen wij de twee volgende, 
zeer bekende coupletten, ter mededeeling, om den geest daarvan eenigzins te doen kennen. 
Orang ber-djdlan satengah djdlan , 
Den gun s’tvdra-lah merapdti. 
Ter-kedjut hdngon satengah mdlam , 
Bdnjakh sdkit di dd/am hdti. 
Zij loopt den balven weg ten eind’ 
En doet haar stem als die der duive hooren. 
Ze ontwaakt verschrikt te middernacht, 
Het hart met droefenis vervuld. 
Kieta her-Idjar menjoesor tdnah, 
Di poeloe Genteng memhli sirih; 
Ddipat ingat-Iah goenong tdnah, 
Akan menjasal rcisa sendiri. 
Wij zeilen langs de kust steeds voort; 
Op ’t eiland Genteng koopen wij betelbladen. 
De gedachte aan de bergen en den geboortegrond, 
Verwekt berouw en doet het afzijn ons gevoelen. 
