diensten, geregeld onderworpen, en kunnen planten, fokken, koopen en verkoopen naar verkiezing en 
goeddunken. Alleen vuurwapenen en buskruid zijn verbodene artikelen, en waren zulks ten allen tijde, 
ook onder het Britsche tusschenbestuur. 
Wat de natuurlijke gesteldheid des lands van het onderhavige distrikt betreft: zij is, volgens den 
Heer Hazaart, zeer berg- en heuvelachtig, zonder echter eenen enkelen zeer hoogen berg te bezitten; 
doch de Fatoe’s of afzonderlijk staande rotsgevaarten, zijn er vrij menigvuldig. Het was in deze, dat de 
bedreigde vrijbuiters zich hoofdzakelijk hadden verschanst. Zij deden nu en dan op het onverwachts 
uitvallen, somwijlen met ruiterbenden van 500—600 man, welke alsdan gewoonlijk op enkele afzon¬ 
derlijke troepen der belegeraars, wild en woest, onder een vreeselijk geschreeuw losrenden, maar 
ook met dezelfde snelheid, in wanorde weder naar hunne rotsspelonken terugvloden, zoodra zij bemerk¬ 
ten, zich in het getal hunner vijanden vergist te hebben, of dat deze hen met mannelijken moed af- 
wachtten en tegen den eersten dollen en schrikwekkenden aanval onbewegelijk pal stonden. Had 
echter het tegenovergestelde plaats; werd de onverwachts besprongen troep door angst overmeesterd en 
nam hij in wanhoop en verwarring overijld de vlugt, hetgeen twee- of driemaal gebeurde, dan was het 
verlies aan onze zijde steeds aanmerkelijk, daar allen, welke het ongeluk hadden achterhaald te worden, 
gruwelijk afgemaakt en onthalsd werden. — I)e bevolking van Amanoebang zal, volgens ingewonnen 
berigten, in het geheel niet meer dan 8000—9000 zielen bedragen (* *). Doch men vergete daarbij 
niet, dat, ingeval van oorlog tegen eene vreemde en algemeen gevreesde magt, vele weerbare mannen 
uit de meer oost- en noordelijke streken ter hulpe snellen en het bedreigde grondgebied helpen verdedi- 
Timor in te trekken en het heffen van in- en uitgaande regten, benevens pachten in te voeren. Hierdoor verbeterde 
de stand der zaken eenigermate, zoodat in het begin der tegenwoordige eeuw de ontvangsten nagenoeg met de uitgaven 
in evenwigt waren. Toen echter weinige jaren later de oorlog in Europa uitbrak en daardoor de handel belemmerd 
werd, gingen de pachten en daarmede tevens de inkomsten aanmerkelijk achteruit. Ook gedurende het Britsche 
tusschenbestuur is er jaarlijks een aanzienlijk te kort geweest. Na den algemeenen vrede en het herleven van den 
handel, verbeterde deze gesteldheid en wogen inde eerste jaren, nadat (in 1817) het Nederlandsche Gouvernement 
wederom in het bezit van Timor was gesteld, de inkomsten ten naasten bij de uitgaven op; doch de oorlog tegen 
Amanoebang verbrak weldra weder dit evenwigt ten nadeele der koloniale middelen. Ten opzigte van het tegenwoor¬ 
dige tijdperk verwijzen wij naar onze, op bl. 143 medegedeelde opgaven, waaromtrent wij echter hier aanmerken, 
dat in de laatste jaren de inkomsten slechts tusschen de f 26,000 en f 30,000 bedragen hebben. 
(*) In de Oosterling, D. 2, bl. 16, is haar getal op 12,000 gesteld, terwijl Freycinet het op 20,000 schat. 
Deze echter is baarblijkelijk niet minder hier zijn willekeurig idéé gevolgd, dan in de optelling der van het Neder¬ 
landsche Gouvernement afhankelijke Timoresche landschappen, waarbij door hem onder anderen twee namen: Muni en 
Stolo, worden opgegeven, van welke wij nooit hebben hooren spreken. Hij zegt voorts ook aangaande de statistieke 
vcrdeeling van Timor: y> On partage ordinairement Timor en deux grands états ou provinces: celle du Nord-Est se 
nomme province de Bellos, et 1’autre, province de Vaïkénos Of dit laatste woord misschien uit den Beloneschen 
tongval afkomstig is, laat hij ons raden; de Timorezen kennen het evenmin als den naam Véalé , onder welken Frey¬ 
cinet een koninklijk stamhuis vermeldt, dat de westelijke streken van het eiland zoude beheerschen. Zie Voyage, I, 
p. 552, 553, 555 en 630. Wij merken alleen nog aan, dat de klank der twee laatste namen eenigzins doet denken 
aan het Belonesche vorstengeslacht van Waiwiekoe-Waihalie. Op het vlugge geschrijf van Freycinet, gedeeltelijk steu¬ 
nende op dat van zijnen dikw'erf oppervlakkigen voorganger Péron, is volkomen van toepassing, hetgeen Abel Rémusat 
in zijne Recherches sur les langues Tartares aanmerkt: »Rien n’est plus facile que de jeter au hasard des 
suppositions sur le papier, et d’annonccr avec mystère qu’on pourra les soutenir un jour. II faut ensuite de volumes 
pour réfuter une seule parole de ce genre,’ 5 enzv. 
