251 
wezen, maar zond er ook inlanders en kinderen van Chinezen op uit, met belofte eener rijke belooning, 
zoo zij hem zulk een stukje koper, hetzij groot of klein, bezorgden. Doch alles te vergeefs. Ook 
ontmoette hij slechts weinige menschen, die soortgelijk, van daar afkomstig metaal meenden gezien te 
hebben; de meeste Chinezen verzekerden, er wel van te hebben hooren spreken, doch er was niemand, 
die er eenig bewijsstuk van bezat. De Heer Macklot besluit dan ook zijn verslag met de volgende aan¬ 
merking: n De geringe hoeveelheid en de slechte hoedanigheid van het bovengenoemde aardachtige 
malachit, zouden de onkosten eener bergbouwkundige bewerking van dit erts in geenen deele kunnen 
goedmaken, en ontnemen het dus, in dat opzigt, alle belangrijkheid. Eene andere bedenking is deze, 
dat, al ware men ook zoo gelukkig, in de verwijderde binnendeelen van het landschap Fialarang, 
zelfs eene zeer rijke kopermijn te ontdekken, dan zouden de verre afstand van zee, in verband met de 
ongemeen moeijelijke wegen, doch allermeest nog het bijgeloof en de onhandelbaarheid der zoo weinig 
beschaafde inboorlingen, aan de bewerking schier onoverkomelijke zwarigheden in den weg leggen; 
zwarigheden, welke niet dan na verloop van vele jaren en met aanzienlijke geldelijke opofferingen over¬ 
wonnen zouden kunnen worden.” Deze zelfde bedenking — voegen wij, op grond van later verkregene 
ondervinding, hierbij — laat zich op geheel het westelijk binnenland van Timor toepassen, en zij geeft 
dus, op eene ruime schaal, een’ allezins veiligen maatstaf aan de hand, ter bepaling van de stoffelijke 
waarde, welke door ons Gouvernement aan den aldaar, in den schoot der aarde verborgen’ wezentlijken 
of gewaanden rijkdom van edele metalen, kan gehecht worden. 
in 
iar 
r 
de 
!D, 
an 
■r- 
& 
an¬ 
der 
Jav. 
i de 
-ent- 
ioor 
J.i. 
oen 
