257 
huis en vee, ja zelfs van vrouw en kind, zoude een Timorees zich dikwerf liever en gemakkelijker 
ontdoen, dan van zulk een wapen. Somtijds is het roer, door langdurig gebruik, dermate dun, en 
zijn slot en schaft zoo jammerlijk slecht, dat een, met het gevaar bekende Europeaan, er niet gaarne 
een schot mede zou willen wagen; dit neemt niet weg, dat zulk een, met touwtjes omwikkeld geweer, 
nog hoog in waarde geschat en zeer in eere wordt gehouden. Het buskruid ruilen de inlanders ins¬ 
gelijks van vreemdelingen in; somtijds ook wel gegotene looden kogels, hoezeer deze ook dikwerf door 
stukjes ijzer of harde keisteentjes vervangen worden. Ter bewaring van kruid en lood bezitten zij eene 
soort van patroontasch, die voor den buik wordt gedragen, en uit onbereide, doch van het hair ont- 
bloote buffelhuid vervaardigd is (*). Zoodanige tasch is omstreeks drie palmen lang en acht of tien 
duimen breed. Zij bestaat gewoonlijk uit drie afdeelingen naast elkander en is vaak met vele kleine, 
tinnen plaatjes en gesnedene figuren, met daaronder geplaatste, roodgekleurde palmbladen versierd. 
Voor het schot bedienen de Timorezen zich bij voorkeur van grof buskruid, maar voor de pan van fijn 
jagtkruid, hetwelk zij in afzonderlijke kleine kruidhorens bewaren, die, altijd van eenen geheel eigen- 
aardigen vorm, nu eens geheel uit hout, of wel het onderste gedeelte uit den harden, met geitenvel be- 
kleeden dop eener kleine soort van kokosnoot, of ook uit een’ grooten krokodillentand (PI. 41, fig. 3) zijn 
zamengesteld. De vuursteen van den Timorees bestaat meestal ait een stukje van het hier en daar, 
kluwenaardig in het krijt of den Jurakalk voorkomende hoornsteen, of wel van ijzerhoudend kwarts 
(Eisenkiesel) enzv. — De lans (Aoeni of Auni, PI. 41, fig. 2) der westelijke bewoners van Tiraor 
verschilt, in meer dan een opzigt, zoowel van die der Belonezen, als van alle andere naburige volken. 
Zij is onder al de door mij in den Indischen Archipel geziene lansen, de ruwste van vorm. Hare spies, 
gewoonlijk omstreeks twee palmen lang en aan het benedengedeelte vijf Nederl. duimen breed, loopt 
naar boven in eene vrij stompe punt uit. De stok der lans, ter lengte van l ra ,7 of 2 meters, bestaat uit 
een’ dikken rotting, waarvan het dunste gedeelte naar onderen is gekeerd, zijnde hij nu eens geheel, 
dan weder slechts een klein bovengedeelte, met de kaal geschoren huid van buffelstaarten overlrokken, 
waardoor hij eene schier onbreekbare taaiheid erlangt (f). — Het krijgszwaard ( Soeni ) der Timorezen 
is, zoowel ten opzigte van het gevest als der scheede, van zeer eigenaardig en schier overal van het¬ 
zelfde maaksel. De kling is gewoonlijk eene oude Europesche infanterie-sabel, meestal met den be¬ 
kenden stempel der voormalige Oost-Indische Compagnie voorzien; het gevest en de scheede daarentegen 
zijn, naar eigen’ smaak, uit hout vervaardigd en met eenig snijwerk, het gevest buitendien ook dikwerf 
langs den boven- en achterkant, met rood geverwd bokkenhair versierd (zie PI. 41, fig. 1). 
Ceheel afwijkende van den gewonen regel is vooral de wijze, waarop de Timorezen, en zoo ook de 
bewoners van de naastbijgelegene kleine eilanden, hun zwaard dragen. Dit geschiedt namelijk door 
n By den voorvechter van het eiland Sawoe, PI. 44, ziet men zulk eene tasch, die hem, in den strijd, tevens 
ter bewaring van betel-ingrediënten en behoedmiddelen, alsmede tot het beter vasthouden van de, om het lijf geslagen 
deken, in plaats van een’ afzonderlijken buikgordel, dienstig is. 
(-j-) De lansen der Belonezen zijn van sierlijker vorm, en de ijzeren spiesen, van ongeveer 3 palmen, dus eenigzins 
langer, loopen naar boven puntiger en lancetvormig uit. De stok, ter lengte van 17 of 18 palmen, bestaat insgelijks 
uit een’ stevigen rotting, maar meestal van meer gelijke dikte; hij is van onderen gewoonlijk van eene ijzeren punt 
voorzien en dikwerf in zijne geheele lengte met behaird geitenvel overtrokken. Wij zullen op de lansen der Rottinezen 
en Sawoenezen later terugkomen. 
Land- en Volkenkunde. 
65 
