middel van een’ korten band, meestal over den linker schouder, zoodat dit wapentuig bijkans waterpas, 
digt onder den arm hangt, terwijl op reis of in gevecht de scheede, tot meerdere bevestiging, nog door 
een’ tweeden, smaller’ band om het bovenlijf wordt vastgebonden. Men weet, dat de Javanezen, de 
Maleijers, de Boeginezen, de Dajakkers en, over het geheel, de meeste Indische eilanders hunne houwers, 
zwaarden en dolken doorgaans, gelijk wij, overlangs of een weinig schuins, aan de zijde, ook wel, naar 
gelang der omstandigheden, eenigzins meer naar de lenden of den buik, met eenen band om het midden 
van het lijf dragen; somwijlen ook worden zij eenvoudig los in den gordel gestoken.— Wanneer dus 
de Timorees ten strijde trekt, is hij met een geweer en een zwaard, of met een zwaard en eene lans 
gewapend. Pijl en boog zijn hem vreemd. Anders is het in de meeste Belonesche landstreken gesteld, 
waar het schietgeweer door deze laatste, veel minder gevaarlijke wapentuigen, vervangen wordt (*). 
Bij alle volksstammen der Timorsehe eilanden-groep heerscht het gebruik, dat de oorlog door zoo¬ 
genaamde Voorvechters bestuurd wordt, aldus geheeten, omdat de maatregelen tot en de beslissing van 
een gevecht, hoofdzakelijk van hun beleid afhangen. Deze voorvechters, bij de Timorezen Mêo (-}-) 
genaamd, zijn daar in twee klassen verdeeld, als: Mêo lopo (eerste of groote voorvechter), en 
Mêo baoen (kleine voorvechter), welke rangen erfelijk en met eenige voordeelen verbonden zijn. 
Beide soorten van Mêo’s, doch voornamelijk die van den eersten rang, hebben veel invloed op de 
politieke gesteldheid van het land, zoo bij het aangaan van oorlog als het sluiten van vrede ($). Het 
gevecht moet steeds door hen worden begonnen en, altijd aan de spits van het leger, de manschap door 
hen worden aangevoerd. Van de verschillende ceremoniën, vóór of bij den aanvang van den strijd in 
gebruik, zullen wij thans niet gewagen, maar ons vooreerst nog bepalen tot het geven eener schets van 
de bonte en zonderlinge toerusting dezer krijgshelden. Hun digt onder de linker armholte, in bijkans 
horizontale rigting, hangend zwaard, prijkt niet zelden met een’ bundel rood geverwd bokkenhair aan 
het gevest; terwijl het achterdeel der scheede vaak met eene hooge pluim van soortgelijk bokkenhair, 
met roode en groene papegaaivederen doormengd en aan den top in lange zilveren punten eindigende, 
is opgesierd (zie PI. 35). Door de buigzaamheid van den rotting, waaruit de pluimstok bestaat, onder¬ 
vindt dit versiersel bij de beweging, onophoudelijk eene min of meer sterke zwieping; waarom het door 
(*) De boog der Belonezen, ter lengte van 12—14 palmen, bestaat gewoonlijk uit gespleten bamboes; de pees uit 
touw r van boombast. De pijlen zijn 8—10 palmen lang, van sterk riet of dun bamboes vervaardigd, en hebben 
eene vrij lange en zeer harde palmhouten punt, die veelal met weerhaken voorzien is. 
(-J-) Dit woord, hetwelk in het Rottineesch kat beteekent, welk dier bij de Timorezen Meaü wordt genoemd, 
terwijl de Sundanezen onder Mêjöng ^ o «j (uui 2 
krollen van dezen insgelijks mêjöng of ngêjöng 
■ verstaan, en de eigenlijke Javanen het maauwen of 
heeten, is zijn oorsprong, als titel der voorvechters 
van Timor, vermoedelijk aan de toepassing der natuurlijke geaardheid dezer listige en bloeddorstige dieren verschuldigd, 
om daardoor aan te duiden, dat een 31 eó , als het ware, den moed en het beleid bezit of behoort te bezitten van 
een’ tijger. Die titel herinnert het bekende Sanskritsche Singha , leeuw, als een eernaam der vroegere krijgslieden 
van Ceylon, en in jongeren tijd van onderscheidene Indische vorsten, vooral van de regenten der Sikhs. 
(<$) Het eigenlijke opperbestuur over het. krijgswezen is, gelijk hiervoren reeds vlugtig werd medegedeeld, in de 
meeste landschappen van Timor zamengesteld uit: 1.) een’ zoogenaamden Krijgsvorst, Nei dj oefa paël genaamd; 
2.) eenige voorname Tomokongs met den titel van Ataupaha , en 3.) een aantal geringere hoofden, met dien van 
Otapaha. Zie bl. 161, 170 en 230. 
