259 
de voorvechters gedurende den logt, somwijlen van de scheede wordt losgemaakt en achter, tusschen hun 
kleed gestoken. Aan de voor- en onderzijde der scheede van het zwaard hangen niet zelden 4, 5 of 6 
ronde, geel koperen belletjes; terwijl eindelijk aan de achterzijde der scheede nog somtijds eene menigte 
lange banden zwieren, van witte en roode kleuren. Het hoofd van den Mêo is öf in eene hooge, op 
eenen Turksehen kaoek gelijkende, uit palmbladen gevlochten en met witte doeken omwikkelde muts 
gehuld, van w'elke, ter weêrszijden, eenige lintachtige strooken en banden van verschillende lengte en 
kleur, doch meest wit en rood, neêrkronkelen (*); öf alleen met een’ fraai bontkleurigen doek omwon¬ 
den, ter vermeerdering der pracht, vaak langs de kanten met gouden lovertjes omgeven. Omtrent het 
gebruik der oorpennen en armringen, die voorname bestanddeelen van het pronkgewaad eens Meö’s, 
hebben wij reeds vroeger melding gemaakt. Van sommige voorvechters zijn zelfs de tanden met dunne 
plaatjes goud belegd. De meesten dragen lange, met was stijf gemaakte, in verschillende bogten zij¬ 
waarts uitgezette knevels. Het sitsen of rood lakensch, met goud-passement omzoomde baaitje zonder 
mouwen, is hun een geliefd kleedingstuk voor het bovenlijf. Hij bemiddelde of tot aanzienlijke familie 
behoorende voorvechters, ziet men vaak groote gouden platen, van 10 of 12 Nederl. duim middeliijns, 
op borst en rug, aan muts en zwaard schitteren. Met het rammelend en klaterend geluid, dat door 
dezen vreemdsoortigen dos bij elke beweging wordt voortgebragt, vermengt zich nog het geklingel der 
talrijke koperen klokjes, waarmede hals en toom van het strijdros omhangen en somwijlen ook de kniën 
des ruiters zelven omsnoerd zijn. Geen wonder derhalve, dat zijne aannadering reeds op vrij verren 
afstand verraden wordt. Is het een’ voorvechter reeds eenmaal gelukt, een vijandelijk menschenhoofd 
door zijn wapen magtig te worden, dan heeft hij daardoor het regt verkregen, zijne beenen, boven de 
enkels, met een’ reep bokkenvacht te mogen omwinden, als een openbaar bewijs zijner dapperheid (-f). 
Rondom het onderlijf draagt hij gewoonlijk alleen den shawl-doek, waardoor tevens de beenen, tot 
omstreeks de kniën, bedekt zijn. De broek is hem ten eenemale onbekend. 
Hontkleuriger nog en veel rijker zijn gewoonlijk diegenen uitgedost, welke bij het ontstaan van oorlog 
of het sluiten van vrede door den vorst opzettelijk worden afgevaardigd ter bekendmaking aan alle 
ingezetenen van zoodanig eene gewigtige en algemeen belangrijke gebeurtenis. Onze PI. 34 geeft, 
onder het opschrift: «Heraut van het landschap Amarassie,” eene aanschouwelijke voorstelling van 
zulk een’ afgevaardigde. Na hetgeen reeds aangaande het kostuum der voorvechters is medegedeeld 
en ook de afbeelding des herauts duidelijk te zien geeft, bestaat hun pronk vooral in velerlei gouden 
(*) Zie PI. 29, N°. 4, waar de ter linker zijde gezeten inlander zulk eene muts op heeft. 
(-J-) Derhalve een eereteeken, bij hen van even veel waarde, als bij ons eene Ridderorde. Ook onder de Alfoeren 
treft men er aan, die door dapperheid en geluk in het kampvechten het regt erlangen, zich door zeker eereteeken te 
mogen onderscheiden. Het bestaat veelal in een’ bundel menschenhair, waarmede het gevest van den houwer of het 
schild versierd worden. Aangaande de Niassers, bewesten Sumatra, deelt D r . Horner mede, dat de voorvechters 
(daar Samoeï geheeten , veelligt afgeleid van het Maleische nwêhï of boëhï , zieden, schuimen) en de 
dorpshoofden ( Sioeloe , van het Mal. J.» /wêloe, het bovenste gedeelte van eene zaak of voorwerp), wanneer zij 
aan drie vijanden het hoofd hebben afgehouwen, tot onderscheidingsteeken een’ zeer kunstig, uit kokosnootdoppen 
vervaardigden halsring dragen. Die ring is Kalamboeboe genaamd en gelijkt eenigzins op de ringkraag ( hausse-col ) 
der Fransche officieren. Bij feestelijke gelegenheden hebben de dorpshoofden er, die van zilver of goud vervaardigd 
zijn. Zie Tijdschrift voor Neêrlands Indië; 1840, I, p. 351. 
