265 
naar het binnenland, de tot het drijven van ruilhandel geschikte goederen (*), op paarden geladen, 
met zich voerende. Deze handelaren, van het eene distrikt naar het andere trekkende, vervoegen zich 
in ieder landschap het eerst tot den vorst en de Fettors, bieden dezen eenige geschenken aan en ver¬ 
zoeken vergunning om te handelen en in alle opzigten veiligheid en bescherming te mogen genieten. 
Deze laatste gunst wordt hun somwijlen niet dan tegen den afstand van eene aanzienlijke hoeveelheid, 
goederen toegezegd. Heeft dit echter plaats gehad, dan achten de handelaren zich volkomen veilig 
en, naar men ons verzekerd heeft, is er schier geen voorbeeld van, dat zoodanige belofte door trouwe¬ 
loosheid zoude geschonden zijn. Over het geheel zijn de inboorlingen den Chinezen zeer genegen en 
zien zij hen gaarne in het land komen, alzoo door hen allerlei vreemde waren en snuisterijen worden 
aangebragt, die de nieuwsgierigheid der bewoners opwekken en hunne ijdelheid streelen. Bij dit al 
houden de handelaars den maatregel omtrent het vragen eener bepaalde persoonlijke bescherming, voor 
zeer noodzakelijk, vermits zij anders te regt mogten vreezen, zoo niet vermoord, dan toch geheel of 
gedeeltelijk van hunne goederen beroofd te worden. Deze bijzonderheden kenmerken het best den trap 
van beschaving en de maatschappelijke gesteldheid van dit volk. — Daar de Chinezen het sandelhout 
en het was meest bij kleine hoeveelheden moeten inruilen, verloopen er dikwerf verscheidene maanden, 
alvorens zij eenen genoegzamen voorraad bij elkander gebragt en alle voorname plaatsen bezocht hebben. 
Tot het vervoer hunner waren bezigen zij alleen paarden, wier getal, uit hoofde der zwaarte van het 
sandelhout en de moeijelijkheid der wegen, soms tot kleine karavanen aangroeit. Op deze dieren 
brengen zij de vruchten van hunnen ruilhandel naar bepaalde, het naastbij gelegene zeeplaatsen 
aan de noordkust, van waar die vervolgens met inlandsche vaartuigen naar Koepang of elders ver¬ 
voerd worden. 
In elke buitengewone gebeurtenis, zij moge blijde of treurig zijn, vindt de Timorees aanleiding tot 
min of meer langdurige en omslagtige feesten. Een volk, dat weinig behoeften kent en niet naar 
vreemdigheden haakt, is met weinig te vreden. In plaats van de dagelijksche mais, kookt men, bij 
feestelijke maaltijden, somtijds alleen rijst, waarbij buffel- of varkensvleesch en eenige groenten worden 
opgedischt; zang en dans kruiden het maal en vervullen alle gemoederen met vrolijkheid. Hoe geheel 
deze onschuldige vermaken met den volksgeest overeenstemmen en door hen geliefd zijn, kan genoeg¬ 
zaam uit den aard dier gezangen en dansen, bepaaldelijk voor onderscheidene gelegenheden be¬ 
stemd, worden afgeleid. Zij heeten: Hoenoe Kieoe, Hoenoe Benani , Nêl Lêoe, Hoenoe Papat, 
Hoenoe Leke, Ton-tona, Peloli en Koi-nêno. Hoenoe Kieoe, Hoenoe Benani en Nêl Lêoe zijn 
gezangen, welke bij geene andere gelegenheden mogen worden aangeheven, dan wanneer er menschen- 
hoofden op den vijand zijn buit gemaakt. Hoenoe Papat kan zoowel in vredes- als in oorlogstijd gezongen 
worden; terwijl de overigen alleen ter verlustiging dienen, en wel zoo uitsluitend, dat Hoenoe Leke, 
Ton-tona en Peloli zelfs ten tijde van oorlog verboden zijn. Koi-nêno eindelijk, is een feestlied, dat 
voornamelijk bij bruiloften, en wanneer de eene familie aan de andere geschenken brengt, gehoord 
(*) Gemunt geld heeft als zoodanig in de binnenlanden geene waarde; gouden of fraaije zilveren kleine muntstukken 
worden echter door de inboorlingen gaarne tot versierselen ingeruild. Het meest echter bekooren hun de oude Hol- 
landsche dukaten, die zij tegen eene waarde van 10—12 gulden aannemen. 
Land- en Volkenkunde. 67 
