269 
Hoenoe (* * * (§) ) Papat. Mannen en vrouwen, of ook wel mannen alleen, scharen zich, hand aan hand, 
in eenen kring, en zingen, of liever schreeuwen, terwijl zij op eene geweldige Avijze daarbij de maat 
trappen. Die gezangen worden soms in vredestijden, meer echter wanneer de oorlog is verklaard en 
kort vóór zijne uitbarsting aangeheven, en de zin er van is dan op de gebeurtenis toepasselijk; als 
b. v. nde weg lot den vijand is verre, veelligt zien wij elkaar nooit weder” (f). — Wanneer eene bende 
gewapend volk niet ver meer van den vijand verwijderd is, zingen de Mêo’s: »de onderneming is niet 
moeijelijk; snijdt (hem) het hoofd af, hij is digt bij” (§) (namelijk de vijand). Soortgelijk gezang wordt 
somwijlen meer bepaald Nêl Lêoe (J genoemd, een naam, door hen aan die liederen gegeven, welke 
door de Mêo’s, alleen bij ernstig-plegtige gelegenheden gezongen worden. 
Onder het zingen van het Hoenoe Kieoe keeren de krijgers huiswaarts, wanneer zij in triomf de 
hoofden met zich voeren, welke zij den vijand hebben afgeslagen. De plegtigheden, daarmede gepaard, 
zijn langdurig en omslagtig. De hoofden, met lijfgordels aan eenen stok gebonden, worden door eenen 
inlander over den schouder gedragen; nooit echter door den Mêo, die de zege behaald heeft, zelven, 
maar steeds door een’ of meer zijner naaste bloedverwanten, meestal door zijne jongere broeders. De 
optogt geschiedt, onder onafgebrokene diepe treurtoonen, eerst naar het bedehuis (Oerne lêoe), waar 
de trein driemaal omheen gaat; dan treedt de oude bewoonster van het gebouw te voorschijn, neemt 
de hoofden in ontvang en brengt die naar binnen, door de legerhoofden (Ataüpaha’s, Tomokong’s, 
Otapaha’s) en Mêo’s gevolgd wordende. De eerste verrigting der Mêo’s bestaat in het offers en dank 
brengen aan de góden voor de behaalde overwinning, gedurende welke plegtigheid de oude vrouw, 
met de hoofden in haren schoot, op den grond gehurkt nederzit, gevende zij die daarna weder aan de 
mannen terug, van w ? elke zij hen ontvangen heeft. De geheele stoet, met uitzondering van de oude 
vrouw, begeeft zich vervolgens, onder het op nieuw aanheffen van het Hoenoe Kieoe, in statigen 
optogt, naar de woning van den vorst. Aldaar gekomen, roept de Mêo, door wien de mensehenhoofden 
ten buit zijn gemaakt, met luider stem: nik, dappere zoon van. (naam van het landschap) — ja, 
ik ging met genoegen in den strijd” (4-); waarop de vorst, van uit zijne woning ten antAvoord geeft: 
nwelkom broeder” (**). De vorst treedt vervolgens uit, begroet de menigte en betuigt den overwinnen- 
den Mêo zijne tevredenheid over zijn dapper gedrag. Inmiddels heeft men eenige steenen in gereedheid 
gebragt en de hoofden er op geplaatst. De vorst stoot met den hiel er driemaal tegen aan, zonder hen 
echter af te stooten, doch de vierde maal werpt hij hen naar beneden. De Mêo, of held van den dag, 
staat naast de vruchten zijner overwinning, met het bloedig zwaard in de hand, hetwelk hij tot nog 
(*) Hoenoe beteekent: zingen of gezang in het algemeen. 
(f) Moesoe lala lö , nau tamnekoe. Hier en in de volgende aanhalingen, is de vertaling zooveel mogelijk woor¬ 
delijk getrouw, of wel de zin in zijne eigenaardige beteekenis wedergegeven. 
(§) Bandni ka mdnoe mdnoe, foi mail toeloegdm. 
(+) Nêl noemen de Timorezen allerlei zinnedichten, zoowel van boertigen als van ernstigen aard. Het woord 
lêoe is ons, in de beteekenis van gewijd, heilig, reeds door eene vroegere aanmerking bekend. 
(4-) Sakdnd au Nei .— and pdél , liti jó, lomi hi passang. 
(**) Oman olie. Het laatste woord is ons, in het Maleisch, door adê of adikh (^yiM of ^tM) vertaald, hetwelk 
jongere broeder beteekent. Deze eernaam wordt bij die gelegenheid door den vorst, als een bewijs van gunst en 
onderscheiding, aan den Mêo gegeven. 
Land- en Volkenkunde. 68 
/ 
