270 
niet heeft mogen opsteken; nu echter wiseht hij het af en glijdt het in de scheede. Ook de hoofden 
worden afgewasschen, en wel in de naastbij zijnde rivier, waarna het hair met citroensap ingewreven 
wordt. Nadat dit alles behoorlijk is verrigt, zet zich de trein wederom in beweging en trekt, even 
plegtstatig als te voren, naar de inmiddels voor den Mêo gereed gemaakte hut; want godsdienst en zeden 
verbieden hem, vooreerst nog naar zijne eigene woning terug te keeren. Hij moet elders ligchamelijke 
en geestelijke reinigingen ondergaan; ook behooren de vijandelijke hoofden onderscheidene dagen achter¬ 
een berookt en aan verschillende bijgeloovige handelingen te worden onderworpen; waarna zij in zege¬ 
praal door de voornaamste dorpen van het landschap worden rondgedragen. Deze plegtigheden duren 
nagenoeg twee maanden lang, staande welk tijdvak de overwinnende Mêo noch tot zijne vrouw mag 
gaan, noch zelfs zich vermag te voeden, moetende hij het eten door anderen, en wel door vrouwenhand, 
zich in den mond laten brengen. Waar de feestvierende troep verschijnt, worden maaltijden gehouden, 
wordt gedanst, gezongen en geschoten. Langs den weg, van het eene dorp naar het andere, zingt 
men steeds Hoenoe Kieoe; binnen de dorpen echter en gedurende het oponthoud aldaar, eerst Hoenoe 
Benani en later Nêl Lêoe. 
Hoenoe Benani of Bone (*) Benani, wordt dikwerf, even als Hoenoe Papat, door mannen en 
vrouwen uitgevoerd, die eenen kring vormen, maar, even als bij al de overige gezangen, waaraan 
beide seksen deel nemen, in dier voege, dat steeds al de mannen naast elkander, en ook al de vrouwen 
bijeen staan. Hand aan hand, maken zij, op het maatgezang, zacht schuivende bewegingen met de 
voeten. Andere bijzonderheden omtrent die soort van zang en dans, zijn ons niet bekend geworden. 
Tot de meer gebruikelijke plegtigheden, welke met de vijandelijke hoofden plaats vinden, behoort 
vooral die, dat aan hen, in een’ halven kokosdop, rijst en varkensvleesch wordt voorgezet, en zij, door 
den Mêo, met de volgende woorden tot eten worden uitgenoodigd: »Ja Teflobo, behaagt u deze plaats 
tot rustpunt, ontbied dan uwe betrekkingen, om het even hoe vele, bij u; roep hen herwaarts; of wilt gij 
alleen eten? Eet dan; verzadig u met varkensvleesch en rijst” (-J-). Vervolgens worden zelfs het hoofd 
eenige balletjes rijst in den mond gestopt, en daarbij allerlei redeneringen gehouden en vragen voorgesteld; 
als, onder anderen: welke redenen hen bewogen hadden, vijanden hunner naburen te worden en de goede 
verstandhouding te breken, waarin zij hadden kunnen blijven voortleven, hetgeen toch veel beter ware 
geweest; hun zoude dan niet zulk een droevig lot zijn te beurt gevallen, een lot, hetwelk zij zich groo- 
tendeels zelven te wijten hadden, enzv. — Ten laatste worden de hoofden op de takken van een’ dooden 
boom, in de nabijbeid der woning van den vorst, of bij de vorstelijke graven te pronk gesteld. Bij 
die gelegenheid zingen al de tegenwoordig zijnde Mêo’s een Nêl Lêoe, en wel van dezen inhoud: «Een 
oud graf is Bitênoe; hak af en zet hem op dien staak” (§). Hiermede is de geheele plegtigheid ten einde 
geloopen, en begeeft zich een ieder, die haar heeft bijgewoond, huiswaarts, behalve de zegevierende 
(*) Bone worden voornamelijk de blijde en vrolijke zangstukken genoemd. 
("?) Hó Teflobo, lömi balei i-d, hem toko , hó assal fauk fauk , mó essin hem na urnen , ndhd abakd lof omes? 
moeha moek ’ moekoe, sissi faji maka dleh. 
($) Naukahi mena ’ Bitênoe, missa sêtasdhi nóhe sina. 
