271 
Mêo, die, alvorens zijn zwaard binnen zijne woning te mogen brengen, eerst nog aan hetzelve dient 
te offeren, hetwelk daarin bestaat, dat hij het met raauwe rijst bestrooit, zeggende: »verzoend en ge¬ 
reinigd; snijd in de toekomst weder af” (*) (namelijk menschenhoofden). 
Niet zelden gebeurt het, dat de vijandelijkheden vele jaren lang aanhouden en de droevigste gevolgen 
voor het land opleveren; gewoonlijk toch komt er geen vrede tot stand, tenzij er zich een derde, on¬ 
zijdige vorst mede bemoeit en als bemiddelaar optreedt. Heeft deze het door redenering en bemoeijenis 
zoo verre kunnen brengen, dat de wederzijdsche grieven vereffend en beide partijen tot het aannemen 
zijner voorslagen en tot den vrede genegen zijn, dan wordt de dag bepaald, waarop de verzoening zal 
plaats vinden. De vorsten en rijksgrooten der betrokkene partijen begeven zich, onder geleide eener 
menigte gewapenden, naar eene vooraf bepaalde plaats aan de grenzen der strijd voerende landschappen. 
Daar gekomen, houdt ieder op zijn eigep grondgebied stand, en de vorstelijke scheidsman plaatst zich 
op de grenslijn tusschen beiden. Nu naderen hem de twee vijandelijke vorsten, ieder van eene gouden 
plaat voorzien, die hij, ter weêrszijden, aan zijne voeten doet nederleggen. Vóór hem wordt, door 
eenen Mêo, een met loof voorzien takje van een’ palmboom neêrgelegd, moetende dit de tanden voor¬ 
stellen van den hond, die bij het uitbarsten der oneenigheden gedood is. Dit zinnebeeldig stukje palm¬ 
blad, bebak genaamd, wordt door de beide oneenige vorsten, door middel van twee kleine stokjes, 
van den grond geligt en weggeworpen; na welke handeling, Loti bebak (-f) geheeten, de eene vorst 
den ander’ de hand reikt, en aldus onder eene broederlijke omhelzing, op eene treffende wijze opentlijk 
met elkander verzoenen. Zoodanige verzoening gaat gepaard met het luide gejuich der aanwezige 
menigte, terwijl van weerskanten, herhaaldelijk geweerschoten gelost worden. 
De gezangen, uitsluitend aan verlustiging gewijd, worden gewoonlijk in de avonduren, bij maneschijn 
aangeheven. De daarbij gebruikelijke muzijkinstrumenten, indien zij dus mogen genoemd worden, 
bepalen zich hoofdzakelijk tot eenige kleine koperen klokjes van Chineesch maaksel; eene soort van 
kleine trom (tambourin), welke de Timorezen bezitten, wordt slechts zelden ter begeleiding van dier¬ 
gelijke gezangen gebezigd. — Het zijn meestal zinspelende gelegenheids-liederen. 
Hoenoe Lêkê, wordt door een min of meer aanzienlijk getal mannen en vrouwen uitgevoerd, die 
zich in de schoone avondstonden bij maanlicht, op eene opene plek, onder den vrijen hemel vereenigen 
en, even als bij Hoenoe Papat en meer andere zangsoorten, zich in een’ gesloten kring, op de maat in 
het ronde bewegen. Midden in den kring staan één of meer jonge meisjes, die een tien- of twaalftal, 
aan een uit kokosdop of de kalabas-vrucht vervaardigd schijfje, hangende klokjes in de hand hebben. 
(*) Sëfnot soetai oetonaèki, het mop oe neno noenihês fani , óte toni. Wij hebben de beteekenis dezer woorden 
niet beter in onze taal weten over te brengen, dan boven is geschied. In een zoogenaamd Bazar-Maleisch zijn zij ons, 
door den Fettor van Taibenoe, aldus vertaald: óbatpomdli, bitjdra sama kita orang , mau kardja hdri di blakang 
bdjikh , pótong kombdli. De woorden: óbat pomdli, doelen op de daarbij gebruikt wordende, gewijde rijstkorrels. 
(-J-) Loti == weggooijen, iets van zich verwijderen; bebak , naam van die soort van palmbladen, welke 
op Timor en de omliggende eilanden, veel tot het dekken der huizen gebruikt wordt. 
