mogelijk, zelf mede te deelen; doch, indien zich daartoe geene geschikte gelegenheid opdoet, zendt 
hij haar, door middel eener vertrouwde bejaarde vrouw, een doosje ( Tiwa ), met betelbladen, pinang, 
gambir, kalk en tabak gevuld, met de bede, van dit een en ander gebruik te willen maken. Is bet 
meisje den jonkman niet zeer genegen, dan zendt zij het doosje onverwijld terug; doch in het tegen¬ 
overgestelde geval neemt zij het aan en bepaalt tijd en plaats, waar beide elkander zonder getuigen 
kunnen ontmoeten. De jonkman, aan deze uitnoodiging gevolg gevende, beidt aldaar zijne geliefde 
onder het blazen op een Foehan nó, zijnde eene soort van mondlrom, uit een stuk palmblad gemaakt 
en hoofdzakelijk tot zoodanige liefde’s-ontboezemingen gebezigd wordende. Op het geluid dezer too- 
nen treedt de maagd te voorschijn. Nu komt het tot eene verklaring; er wordt geliefkoosd en eene 
nadere bijeenkomst afgesproken. Het meisje brengt bij die gelegenheid de haar gezondene Tiwa ledig 
terug, terwijl de jonkman haar, bij het afscheid nemen, zijnen nooit ontbrekenden siriezak (Haloek 
Kosoe ) ter hand stelt, bijaldien namelijk zijne liefde zuiver en opregt is, en het aangaan eener eeht- 
verbindtenis ten doel heeft; bepalen zich echter de oogmerken van den jonkman alleen tot eenen ge¬ 
heimen minnehandel, dan geeft hij zijnen siriezak niet over. In het eerste geval vindt het meisje in 
den zak eenige geschenken, als: geldstukjes, zilveren platen en diergelijken, welke zij gereedelijk in 
ontvang neemt. Is zij genegen, den jongeling te huwen, dan vertoont zij den zak aan hare ouders; zoo 
niet, dan houdt zij hem heimelijk in bewaring. Bij de eerstvolgende zamenkomst brengt zij dien aan 
haren minnaar terug, met eene fraai gekleurde Tiwa ten geschenke daarin, waaraan twee of drie 
kleine zilveren of gouden ringen zijn gebonden, die door den jonkman bij zijne te huis komst ge¬ 
vonden worden. Bestaat het geschenk uit twee, digt naast elkander geplaatste ringen, dan wil zulks 
zeggen, dat het meisje wel genegen is, den jonkman te huwen, doch geene geheime verkeering met 
hem wenscht te onderhouden. Vindt hij echter nog een’ derden ring, op eenigen afstand van de twee 
andere vastgehaakt, dan wil zij daarmede te kennen geven, dat zij wel reeds eenen man heeft, of verloofd 
is, en derhalve geen nieuw huwelijk kan aangaan, maar desniettemin bereid is, zijne geheime minnares 
te worden. Komt het werkelijk tot eene echtverbindtenis, dan vervoegt zich de jonkman den volgenden 
dag, na de ontvangst der ringen, tot zijne geliefde, den belelzak van alle benoodigde artikelen behoorlijk 
voorzien en daarenboven eenige zilveren platen, kralen en andere snuisterijen medebrengende, welk 
een en ander hij het meisje ten geschenke aanbiedt. Zij vertoont deze voorwerpen aan hare ouders en 
stelt hun haren minnaar voor. Na te zamen betel gekaauwd (*) en nog het een en ander gebruikt te 
hebben, keert de jonkman terug en deelt zijnen nabestaanden de zaak mede, waarop deze, kort daarna, 
bij de ouders van het meisje een bezoek afleggen, en omtrent den bruidschat (Belies (-f) genaamd) in 
(*) Vandaar ook de eigenaardige Maleische uitdrukking ma? pinang, hetwelk letterlijk: betel kaauwen, maar 
overdragtelijk: onderlinge eensgezindheid beteekent. 
. (j) De klank van dit woord doet denken aan het Maleische belt, koopen, inkoopen; en in der daad is de 
belies eigenlijk de prijs, voor welken de dochter, van hare ouders gekocht wordt. De Redjang’s en andere volken 
van Sumatra noemen die huwelijksgift djoeJjoer (koop- of losprijs); de Sundanezen en de eigenlijke Javanen ge¬ 
bruiken, bij eene beschaafde spreekwijze, daarvoor de meer kiesche uitdrukking van sesarahhan Mtwiin Ki|\ 
serahhan wtti^( un(KT|\ of, },jj verkorting, srahhan (y^ (UV1 x , hetwelk zich door onderpand laat vertalen, en af¬ 
komstig is van het Javaansche werkwoord serah M td of srah (Maleisch: !SjLj sdrah of serail), dat over¬ 
geven, afstand doen, toebetrouwen, overhandigen beteekent. 
