tot den arbeid, welke goede hoedanigheden ook den mannen eigen zijn, hebben de Rottinezen van 
oudsher het niet benijdenswaardige voorregt te danken, dat zij, onder alle overige bewoners der Timor- 
sche eilanden-groep, steeds het meest als dienaren en slaven zijn gezocht en met dat doel veelvuldig uit 
hun geboorteland naar elders in den Archipel werden overgeplaatst. 
Wij hebben (PI. 43) de afbeeldingen medegedeeld van mannen en vrouwen van Rotti. Beide seksen 
kleeden zich op dezelfde wijze als de bewoners van Timor; maar in de grondkleur en teekening hunner 
grof katoenen shawls of dekens ( Loffa , in het Rottineesch) bestaat, tusschen beide volksstammen, 
een aanmerkelijk verschil. Bij de Rottinezen namelijk, is de hoofdkleur daarvan steeds zwart, in plaats 
van wit. De groote, sbaw'lvormige doeken der mannen hebben meestal breede, uit roode strepen en 
bloemwerk zamengestelde zoomen, en in het midden, over de geheele lengte, eene éénkleurig zwarte 
baan, somtijds echter is deze haan insgelijks, hier en daar, wit-, blaauw- en roodachtig gebloemd, 
of wel geheel met overlangs loopende roode strepen en, tusschen deze, met ander lichtkleurig bloem¬ 
werk versierd. De beide uiteinden prijken steeds met franjes. Uit twee soortgelijke doeken, benevens 
eene ronde en van boven platte of ook wel puntige muts, van het loof des Lontarpalms zaamgevlochten, 
bestaat de daagsche kleeding van den man (*). Zijne haren zijn, onder de muts, op het achterhoofd 
in een’ knoop vereenigd en met eene breede, uit buffelhoren vervaardigde en genoegzaam haakvor¬ 
mige kam met zeven wijd uiteenstaande tanden ( Saük , fig. 7, PI. 42) vastgestoken (f). De vorsten, 
Fettors en andere eenigzins gegoede inlanders, zijn bij feestelijke gelegenheden, natuurlijk veel rijker 
gekleed. Dit is vooral ook hij de voorvechters (§) het geval, w'anneer zij ten oorlog trekken, zijnde zij 
alsdan schier even opzigtig met vederpluimen, gouden en zilveren platen, ivoren of zilveren armringen 
enzv., uitgemonsterd, als de Mêo’s van Timor en van andere naburige eilanden. Hunne voornaamste 
wapenen bestaan in een Europeesch militair geweer (daar Sisielo genaamd, van sielo schieten) en 
in eene lans ( Teai ), dikwerf met dubbele punten en weêrhaken voorzien (zie PI. 43, fig. 2); voorts in 
een zwaard ( Tafa , fig. 1, PI. 42), van inlandschen vorm, doch welks houten gevest een namaaksel 
schijnt te zijn van dat onzer gewone infanterie-sabels. Somwijlen voeren zij bij deze wapenrusting ook 
nog een langwerpig houten, of ook wel een rond, uit buffelhuid vervaardigd schild, Salbako geheeten. 
De Rottinesche vrouwen kleeden zich in het algemeen op dezelfde wijze, als de Timoresche; doch 
haar naauwe, zakvormige rok ( Poöe ), is niet slechts van andere kleur en teekening, maar ook meestal 
eenigzins langer, en wordt óf tot boven den boezem opgehaald, öf, na om de heupen te zijn vast¬ 
en Zie PI. 43, fig. 1 en 2. 
(1) Die inlandsche mannen, welke Christenen zijn, dragen het hair gewoonlijk kort afgesneden; de overigen echter, 
even als al de vrouwen, lang. Op geen der Timorsche eilanden heeft het Evangelie gemakkelijker ingang gevonden 
en, in verhouding der volksmenigte, tot heden eene grootere uitbreiding erlangd, dan op Rotti. Ten bewijze hiervan 
kunne strekken, dat in 1839, voor de vijf scholen, welke door de Christen-Zendelingen zijn opgerigt, 1420 kinderen 
ingeschreven waren. 
(§) In het Rottineesch gewoonlijk eenvoudig Paldnie genaamd, hetwelk eene klankvervorming is van het Maleische 
haram of brani , het Sawoenesche bdnie en het Ngoko-Javaansche wanni: alle welke woorden moedig, 
stout, driest, koen beteekenen. Uit dien hoofde wordt ook, in het Maleisch, een Voorvechter Orang bardini , 
d. i. een stoutmoedig man, genoemd. 
