die met eenen Prins uit het vorstenhuis Modjopahit, tijdens de overweldiging van dit rijk, door de 
Mohammedaansche krijgsmagt (1478 na Chr. geb.), in vaartuigen zich reddeden, en vervolgens oost¬ 
waarts van het eene eiland naar het andere zwierven, tot zij eindelijk aan het onbewoonde Sawoe 
kwamen en zich daar nedersloegen. Indien dit verhaal wezentlijk op geschiedkundige gronden steunt, 
waarvoor sommige bijzonderheden van dit volk inderdaad pleiten, doch wederom andere, zoo als zijne 
taal, zulks twijfelachtig schijnen te maken — indien dit eiland het allereerst door Javaansche kolonisten 
bevolkt werd, zal men ten minste mogen aannemen, dat de naam, dien het draagt, uit het Javaansch 
afkomstig is; in welk geval hij zoude af te leiden zijn öf van het werkwoord sêwo huren, 
in huur nemen, en ook verschijnen voor een’ meerdere (vorst), óf van het telwoord séwoe «jtkiitüp, 
duizend, dat veelligt verklaring en toepassing zoude kunnen vinden in het langdurig rondzwerven 
en het aandoen van vele eilanden, alvorens deze vlugtelingen eene veilige woonplaats ontdekten. 
Hoe dit zij, met die eerste volkplanters zouden zich allengs inboorlingen van Rotti, Timor, Flores 
en andere omliggende eilanden, alsmede een aantal Boeginezen van Celebes en bewoners van Boeton 
vermengd hebben, ten gevolge waarvan natuurlijk zoowel de ligchaamsvorm als de zeden en gewoon¬ 
ten, en vooral ook de taal der Sawoenezen van lieverlede verschillende wijzigingen moesten ondergaan. 
Cook reeds maakte de opmerking, dat de mannen aldaar in den vorm en de trekken van hun gelaat, 
onderling meer van elkander verschillen, dan gewoonlijk elders wordt aangetroffen, terwijl daarentegen 
de vrouwen meest alle op elkander gelijken. In grootte komen beide seksen met de bewoners van Rotti 
overeen, zoodat zij, om met Cook te spreken, «eerder onder dan boven het middelmatige vallen.” De 
mannen zijn, over het algemeen, welgemaakt, levendig van aard, moedig in den strijd en goede ruiters. 
Hunne kleeding bestaat in soortgelijke lange, shawlachtige doeken, als de Rottinezen, Timorezen en an¬ 
dere naburige eilanders gebruiken; bij de Sawoenezen hebben deze grove katoenen dekens eenen donke¬ 
ren, zwart- of blaauwachtigen grond, waarover, in de lengte van het doek, vele breede, roode strepen 
loopen, tusschen welke verschillende figuren van lichtere kleuren, aan het geheel een niet onbevallig bont 
aanzien geven (*). De vrouwen hullen het benedenlijf in een’ bontkleurigen, tot de kniè'n of nog lager 
reikenden sarong, terwijl zij den boezem met een’ shawldoek bedekken, die onder de armen wordt 
doorgehaald en van voren vastgewrongen. De bewoners van Randjoea onderscheiden zich van de Sa¬ 
woenezen hoofdzakelijk door de kleeding, die bij hen meest wit is; hunne lange shawldoeken gelijken 
veel naar een beddelaken en zijn tevens eenigzins minder zwaar en grof van weefsel, dan die hunner 
naburen. De beide uiteinden zijn echter insgelijks met franjes versierd. 
Beide seksen, op Sawoe en Randjoea, dragen het sluike hair lang; de mannen vereenigen het in 
een’ bundel van achteren, beneden de kruin, en winden vervolgens, even als de meeste Mohammedaan- 
sehe eilanders van den Indisehen Archipel, een’ Europeesch of Chineesch katoenen of ook zijden neus¬ 
doek om het hoofd; de Randjoeanen echter bij voorkeur een’ zuiver witten. De vrouwen daarentegen 
gaan altijd blootshoofds, dragen het hair glad, doch met eene scheiding in het midden, van het voorhoofd 
tot op de kruin, en binden het van achteren tot eene dikke knot, die lang in den nek afhangt. Hare 
voorste tanden hebben zij gewoonlijk geheel, tot op het tandvleesch, afgeslepen, hetgeen zij voor schoon 
