geloovige on Heidensche denkbeelden. Wel spreken zij van Allah tadla (* * * (§) ), den onzigtbaren grooten 
God, die alles geschapen heeft, en in Këlarn (het uitspansel, den hemel) verblijf houdt; doch zulks 
neemt niet weg, dat zij nu en dan, bij bijzondere gelegenheden, ook Rarak (de zon), Woelan (de 
maan) en Tanah (de aarde) aanroepen en offers brengen. Zij kennen, onder de namen Noeba 
en Ndra , het eerste menschenpaar, wier schimmen thans nog op aarde rondzwerven, in oude vijgen- 
boomen (j~), rotsholen enzv. huisvesten, de smeekingen der levenden tot de hoogere godheden over¬ 
brengen en door hare voorspraak ondersteunen. Kodhan noean, de schimmen der voorouders, waken 
over hun nageslacht op aarde, en beschermen het tegen velerlei onheilen, waarvoor, van tijd tot tijd, 
door het offeren van rijst en andere eetwaren op de graven der overledenen, gevoelens van dankbaarheid 
worden aan den dag gelegd. Kobok noeran wai ahoen is een booze geest, die zijnen dienaar JXoeöen, 
in hoedanigheid van een’ sterken luchtstroom (wind), somtijds over de aarde laat heenstrijken, om de 
stervelingen door krankheden en andere kwalen te teisteren. Aan sommige der goede góden zijn af¬ 
zonderlijke huizen toegewijd, waar de offeranden geplengd worden. Ieder Solorees heeft op deze of 
gene plaats een bundeltje katoen, waarin eenig zilver is gewikkeld, begraven; dit sympathetische voor¬ 
werp wordt bij hen Bra'ha genaamd, en strekt voornamelijk ook, om bij de góden verhooring te erlangen. 
Het lansvademen wordt, even als bij de Rottinezen, Sawoenezen, Timorezen en andere bewoners dier 
eilanden-groep, insgelijks door de Solorezen, ter ontdekking der oorzaak van eenig, hun overkomen 
onheil, in het werk gesteld. 
De vermaken der kustvolken van Solor getuigen van den lagen trap hunner beschaving. Hunne 
dansen, die wij alleen door mannen hebben zien uitvoeren, zijn van een’ onstuimigen en woesten aard. 
Half naakt, doch met reepen van jonge, geelkleurige palmbladen, aan hoofd en ligchaam uitgedost (($), 
vereenigden zij zich, bij het schijnsel van vuur en maanlicht, in een’ niet geheel gesloten kring, sommigen 
elkander bij de hand houdende, en bewogen zich langzaam in het rond, waarbij zij op de maat van trom- 
en gongslag, allerlei dolle gebaren maakten en luidkeels, uit verschillende toonen, zongen, of liever 
schreeuwden. — Zij verlustigen zich ook, door met dunne rottingstokken, en somtijds zelfs met hunne 
zware houwers, twee aan twee tegen elkander te vechten, hetwelk insgelijks onder het geluid van trom 
en gong plaats vindt. Wanneer zij enkel met rottingstokjes, ter dikte van omstreeks een’ pink en twee 
of drie voeten lengte, het kampspel ondernemen, trachten de vechtende elkander voornamelijk op de 
armen en beenen gevoelige slagen toe te brengen, of die onder onophoudelijke kluchtige sprongen met 
hunne stokjes af te weren. Dit duurt zoo lang, tot dat ten laatste eene der partijen, bij herhaling te 
duchtig geraakt en te zeer door pijn gefolterd, eensklaps het rottingrietje wegsmijt en in overhaasting 
het strijdperk verlaat, tot groot vermaak der toeschouwers, die den overwonnene uitlagchen en den 
dapperen verwinnaar lof toezwaaijen. Ernstiger van aard is het speelgeveeht met den houwer, waarbij 
(*) De gewone Arabische benaming der godheid, en welke woorden: allerhoogste God beteekenen. De Solorezen 
spreken hen meestal Latd la uit. 
(-f-) Waringin , Ficus benjamina. De van oudsher vermaarde Banjaan of wortelboom wordt schier overal in 
den Indischen Archipel op openbare pleinen en andere veel bezochte plaatsen aangetroffen, en strekt niet alleen tot 
sieraad, maar biedt ook eene aangename lommer en koelte, gedurende de heete uren van den dag. 
(§) Zie PI. 46. 
