zeehorens van het geslacht Ovula (Ovula oviformis) bezet zijn (*); terwijl buitendien eene lange en in 
vele bogten gekromde pluim, van bundels hanenveêren, roode en witte vlaggetjes en roodgeverfd bok- 
kenhair, zich uit het bovengedeelte der ruggeplank verheft en den held op verren afstand kenbaar 
maakt. Eindelijk prijkt zijn voorhoofd met een’, door middel van koorden aan het achterhoofd vastge- 
snoerden, breeden band, ofwel met een hoog en puntig tooisel, van voren met rood laken bedekt, en 
met rood en blaauw geverfd bokkenhair, witte vlaggetjes, en soms ook met vogelvederen en schulpen 
versierd. 
De dagelijksche kleeding der Solorezen verschilt in menig opzigt van die der bewoners van Timor en 
andere naastbij gelegene eilanden; en zulks zoowel met betrekking tot de hoedanigheid van het weefsel, 
de kleur en de teekening der stof, als inzonderheid tot de kleedingswijze der mannen. Deze namelijk 
dragen veelal eene soort van korte en wijde broeken, die om de heupen worden vastgesnoerd, en niet 
veel verder dan de kniën reiken, met eene kleine scheiding tusschen de beenen. De stof dezer broeken is 
grof en niet zeer vast geweven, vuil wit van grondkleur, met dof roode, en somwijlen ook met blaauwe 
strepen in de lengte. Zij gelijkt over het geheel meer naar zeildoek, dan naar lijnwaad voor een klee- 
dingstuk. Yan dezelfde grove stof dragen de mannen ook dikwerf een vrouwenhemd vormig baadje, 
met wijde mouwen, terwijl zij, in plaats daarvan, ter bedekking van het bovenlijf, ook niet zelden 
langwerpige, shawlachtige doeken gebruiken, wier weefsel eenigzins vaster en minder oneffen van draad 
is, dan dat der broeken en baadjes. Over de lengte dezer doeken loopen op lichten grond, roode en 
zwarte, of op blaauwen grond, zwarte en witte strepen en lijnen. De beide uiteinden zijn gewoonlijk 
met franjes van dezelfde kleuren versierd. Om het hoofd wikkelen de Soloresche mannen het liefst een’ 
bont katoenen zakdoek, bij gemis waarvan zij somtijds, tot het opbinden van het hair, enkel eenen smallen 
Timoreschen of Beloneschen hoofdband, of ook slechts eene reep Lontar-blad bezigen. — De vrouwen 
gaan blootshoofds, dragen grove sarong’s, met vuilachtig roode, witte en blaauwe kleuren, overdwars 
gestreept, en die, even als de kleedingstukken der mannen, door haar-zelven vervaardigd worden. 
Zij versieren voorts gaarne armen en hals met ringen van ivoor, zilver of geel koperdraad, schelpen en 
snoeren van kralen, enzv. — 
De huidkleur der onderwerpelijke kustvolken van Solor is, in het algemeen, vrij donker bruin, het¬ 
welk misschien gedeeltelijk aan het visschersleven, dat zij van jongs af leiden, moet worden toegeschre¬ 
ven, doch waartoe ook hunne weinige zindelijkheid kan medewerken. Hun hoofdhair is zwart en van 
nature sluik; hunne gelaatstrekken zijn grof en, met den tamelijk platten en breeden neus en den grooten 
mond, er verre af van een zachtmoedig of bevallig uiterlijk op te leveren. 
(*) Rumphius, die in zijne Amboinsche Rariteit-Kamer, PI. XXXVIII, fig. 5, eene afbeelding van de Ovula 
oviformis mededeelt, merkt in de haar verzeilende beschrijving aan: dat deze horens, bij de Alfoerezen of wilde 
bergbewoners van Ceram, in hooge achting staan, » want niemand mag deze hoorntjes aan den hals of in de tuit van 
’thair dragen, dan hunne Voorvechters, en die eenige hoofden van den vijand gehaald hebben;” en voorts, dat met 
de rond, langwerpig of in eene andere gedaante geslepene stukjes dezer horens, de lange schilden, Saloakko genaamd 
(baarblijkelijk dezelfde naam als het Rottinesche woord Salbalko , zie bl. 284, Mal. Saloêkong — schild), 
ingelegd en verfraaid worden. 
