303 
c.) Het thoonschiefer vertoont eene gelijkvormige massa van sterk schilferige hoedanigheid. De 
kleur wisselt van het licht grijze tot het donker zwarte af. Naarmate de koolachtige deelen menigvul- 
diger zijn, bezit het gesteente minder zamenhang en vastheid, welke eigenschap, bij de zwarte ver¬ 
scheidenheid, zoodanig vermeerdert, dat zij in een waar teekenschiefer (zoogenaamd zwartkrijt) 
overgaat. Tusschen de enkele lagen vindt men somwijlen eenig ijzerkies, in den vorm van dunne 
plaatjes of platgedrukte kogels met eene hobbelige oppervlakte. Niet zelden is voorts het gesteente met 
fijne aderen van kwarts doortrokken. — Het thoonschiefer, welks naauwe betrekking tot de beide eerst 
beschrevene rotssoorten bekend en door ons ook op Timor waargenomen is, wisselt aldaar nu en dan met 
haar af en vormt daarin, en vooral in het graauwwakke-kalksteen, ondergeschikte beddingen. Waar 
die beide gesteenten met elkander in aanraking komen, vindt men er gewoonlijk eene graauwachtig- 
groene en voor het gevoel vetachtige, talkaardige zelfstandigheid, welke op plaatsen, waar beddingen 
van geringe dikte dier twee rotssoorten elkander bij herhaling afwisselen, aan het onderwerpelijk ge¬ 
steente het aanzien van een onzuiver groenachtig talkschiefer geeft. — Het thoonschiefer is voor het 
overige door ons op Timor slechts in enkele weinige, vrij ver van elkander verwijderde streken, als 
vast gesteente, waargenomen. Wij vonden het, in dien staat, voornamelijk in eenige diepe dalen 
en langs de oevers van bergstroomen; nergens echter liet zich zijne uitbreiding ver vervolgen. 
De Graauwwakke-groep vertoont zich op Timor als hoofd-formatie, en draagt wezentlijk tot het 
eigenaardige karakter van het land bij. Zij strekt zich, met insluiting der hoogste bergen, van bijkans 
de baai van Koepang, in noord-oostelijke rigting, midden door het eiland, op schier gelijken afstand ter 
weerszijden van de zeekust uit, en vormt op die wijze, als ware het, de kern van het land, tegen welke 
zich de andere formatiën aansluiten. De rijkste goudvoerende rivieren, alsmede die, in welker beddingen 
wel eens stukken gedegen koper en koperertsen zijn gevonden, ontspringen binnen haar gebied en 
stroomen een eindweegs door hetzelve. 
Aan den zuidelijken voet van den berg Mieomafïb, nabij de plaats, waar het thoonschiefer eene vaste 
bedding vormt, wordt het zandsteen, uit de bovengenoemde groep, van serpentijn doorbroken. 
Wij bezigen opzettelijk de uitdrukking «doorbroken,” vermits de omstandigheden, onder welke het 
serpentijn daar te voorschijn treedt, duidelijk aantoonen, dat het uit het binnenste der aarde, in vurig- 
vloeibaren staat, tusschen het graauwwakke-gesteente is opgestegen. 
Het serpentijn is gekenmerkt door inmengselen van saussuriet, bronziet en ophiet, van welke 
mineralen vooral het laatstgenoemde in zulk eene groote hoeveelheid aanwezig is, dat soms het geheele 
gesteente een bont ophietachtig aanzien erlangt; minder menigvuldig vindt men het serpentijn van de 
gewone digte, of zeer fijnkorrelige, en daardoor gelijkvormige hoedanigheid. Yezelen asbest, van 
glanzige, zijdewilte kleur, vertoonen zich dikwerf, in verschillende rigtingen, als aderen en snoeren 
in de serpentijn-massa. De werking van dit gesteente op den magneet is zeer opmerkelijk, en aan 
een regthoekig stuk is door ons zelfs eene vrij sterke polariteit waargenomen; ongetwijfeld een gevolg 
van hoogst fijne en voor het oog niet zigtbare magneetijzer-deeltjes, welke het gesteente bevat. Stukken 
