korrelig magneetijzer, ten deele van de grootte eener vuist, zijn door ons in de nabijheid van het serpen- 
tijn en tusschen de gerolde steenen dezer rotssoort in de naburige rivierbeddingen, vrij menigvuldig 
gevonden. 
Met het serpentijn, en daarmede in naauwe betrekking staande, komt een conglomeraat voor, be¬ 
vattende hoekige stukken van gemeen serpentijn en ophiet, vermengd met min of meer veranderde 
overblijfselen van graauwwakke-zandsteen, welke steenstukken, door middel van een peksteenachtig 
deeg, tot eene vaste massa zijn verbonden. Nu en dan is dit conglomeraat doortrokken van donkere 
strepen of fijne lagen, ter dikte van twee of drie lijnen, uit een metaalglanzend zwart mineraal be¬ 
staande, dat op de breuk splinterig is, voor de blaaspijp zacht gloeit en opzwelt, en tot vuil bruin¬ 
achtig graauwe slakken overgaat. De verandering, welke het zandsteen bij de vorming van het ge¬ 
noemde conglomeraat, zoowel als daar, waar het als vast gesteente naast het serpentijn ligt, ondergaan 
heeft, springt zeer in het oog. Zijne vastheid is, evenzeer als zijne geel-bruine kleur, ten eenemale 
verdwenen; het is integendeel brokkelig, valt ligt aan stukken, en vertoont niet zelden vlekken en 
strepen in verschillende schakeringen en overgangen, en wel van het donker bruin-roode tot in het 
licht groene, met vrij scherpe afscheidingen. 
Waar eene plutonische rotssoort, gelijk het bedoelde serpentijn, met zulke verschijnselen waar¬ 
genomen w'ordt, kan er weinig twijfel bestaan, dat zij oorspronkelijk uit het binnenste der aarde af¬ 
komstig is, de weleer op haar rustende sedimentaire gesteente-beddingen, in vurig-vloeibaren staat, 
met geweld doorbroken heeft, en tot aan de buitenvlakte opgestegen is. Het ontbreekt niet aan voor¬ 
beelden van vulkanische en plutonische gesteenten, welke door de gelijksoortigheid der verschijnselen, 
dit gevoelen bevestigen. 
Aan de eerstbeschrevene, op Timor vrij aanzienlijk ontwikkelde gesteente-groep van het Graauw- 
wakke of Thoonschiefer, sluit zich ten noorden, ten westen en gedeeltelijk ook langs de zuidzijde, 
eene kalksteen-vorming van lateren oorsprong aan, tot die reeks behoorende, welke met het bonte 
zandsteen en het keuper, eene der hoofdgroepen van het geognostische systema van Europa vormt, 
doch waarvan de twee laatstgenoemde rotssoorten, door ons op Timor, in dat afwisselende verband niet 
zijn waargenomen. De formatie van den muschelkalk (Calcaire coquillier), van welke wij bepaal¬ 
delijk de bovenste afdeeling op het oog hebben: namelijk dat rookkleurige, thonige en op de breuk vlak¬ 
schelpachtige kalksteen, hetwelk bijzonder door het bevatten van zoogenaamde trochieten gekenmerkt 
wordt, stelt op het onderwerpelijke eiland meerendeels lange reeksen van afgeronde heuvelen en lage 
bergen te zamen, met slechts hier en daar plotseling opstijgende rotswanden. Wij hebben in deze 
formatie de steel-geledingen van Encrinites liliiformis in aanzienlijke hoeveelheid waargenomen. De 
eenigermate ijzerhoudende en vandaar roodachtige massa, die den trochieten tot bindmiddel verstrekt, is 
niet zelden, aan losse steenstukken en aan den buitenkant der rotsen, door de vernielende werking van 
den dampkring, tot op mindere of meerdere diepte verdwenen, zoodat de steel-geledingen een eind ver 
als spijkers naar buiten steken; terwijl op sommige plaatsen vingerlange entrochieten, in de kleiaarde. 
