305 
die door ontbinding' uit het kalksteen ontstaat, in groole menigte verspreid liggen en door ons ver¬ 
zameld zijn geworden. Andere versteeningen hebben wij echter in den muschelkalk niet opgemerkt, 
uitgezonderd eene enkele horizontale doorsnede van Terebratula vulgaris, op het breukvlak van een 
steenstuk. 
De formatie van den jurakalk {Calcaire jurassique ), welke op Timor, van den buiten- of zee¬ 
kant, de voorgaande formatiën als omgordt en zich hoofdzakelijk tot de kuststreken bepaalt, bestaat 
meerendeels in een digt kalksteen, van licht geelachtige kleur en bijzonder sehelpachtige breuk; der¬ 
halve tot die afdeeling dezer formatie behoorende, welke in het stelsel den naam van » witte jura¬ 
kalk” draagt. Somtijds bevat het gesteente vrij veel thoondeelen, ten gevolge waarvan het mergel- 
achtig wordt en, naarmate het sterker met ijzeroxyde doordrongen is, neemt het eene bruin-roode 
kleur aan. In het algemeen vertoont deze formatie in de hoogere gedeelten des lands en daar, waar 
zij den muschelkalk nadert, dikwerf eene min of meer oölithische hoedanigheid en donkerder kleur, dan 
in de lage kustlanden, waar zij op vele plaatsen in een’ fijn-sponsachtigen koralenkalk overgaat. Op 
de zacht glooijende hellingen der noordelijke kustbergen, vooral in het distrikt Fialarang, vindt men 
vele verspreid liggende blokken van een kalk-conglomeraat; stukken van eene oölithische en digte, witte 
kalkmassa, met overblijfselen van Astraeae doormengd, liggen in een deeg van kalkachtig-tbonige 
hoedanigheid besloten. — Waar de genoemde jongere kalksteen-formatie tot aan den zeeoever reikt en 
hare rotsen onophoudelijk door den golfslag geteisterd worden of, in het algemeen, gedurig aan de 
ontbindende werking van water en lucht zijn blootgesteld, is hare oppervlakte doorgaans min of meer 
sterk uitgebeten, van scherpe punten en holten voorzien en met eene zwarte korst overtrokken. 
Gedeeltelijk op den jurakalk rustende, wordt in het landschap Amarassie een los aardachtig, geel¬ 
wit en tot het schrijven geschikt kalksteen gevonden, waarin onregelmatige knollen hoornsteen, 
van rood-bruine kleur en zeer splinterige breuk, bedolven liggen. De laagswijze vorming en de 
mineralogische gesteldheid dezer kalksteenmassa bewijzen duidelijk, dat zij als krijt te beschouwen zij. 
In de diepere beddingen gaat dit brokkelig krijt, naardien het meer thonig en vaster wordt, tot een 
grijs en geelachtig-wit mergel over, hetwelk zich hier en daar, door ingesloten groene stippen van 
ijzer-silicaat kenmerkt. 
Deze opgaven leveren het bewijs, dat uit alle drie de hoofdgroepen van het zoogenaamde Secundaire 
gebergte: namelijk uit die van het Krijt, die van den Jurakalk en die der Trias-vormingen, op 
Timor steensoorten aanwezig zijn, welke met die van de oudere Graauwwakke-groep, de hoofd- 
formatiën van dit eiland vormen of het grootendeels zamenstellen. 
Behalve de voornoemde formatiën, waaruit op Timor, in het algemeen, de bergen, bergreeksenen 
de heuvelrijen bestaan, vindt men er nog onderscheidene andere mineraal-zelfstandigheden, die als 
ondergeschikt of van eene beperkte verbreiding, gedeeltelijk van jongeren oorsprong zijn, of als gerolde 
steenen in de rivier-beddingen voorkomen. 
Land- dn Volkenkunde. 
77 
