307 
Timor. Onze berigten verschillen, in meer dan een opzigt, aanmerkelijk van die onzer voorgangers, 
onder welke b. v. Péron beweert, dat Timor zijn bestaan grootendeels aan den langzamen, doch nimmer 
stilstaanden bouw der koraaldieren verschuldigd zoude zijn, terwijl Quoy, Gauchichaud, Freycinet en 
andere latere reizigers, daaraan hoofdzakelijk eenen vulkanischen oorsprong toeschrijven. Dat er geene 
vulkanische bergen, noch zelfs de minste speuren van ware vulkanische gesteenten, door ons aldaar 
gevonden zijn, hebben wij reeds vroeger aangeteekend (bl. 138). Wij zullen in geene verdere teregt- 
wijzingen treden, aangaande al de onjuiste gevolgtrekkingen en redeneringen — want veel meer dan 
dit, zijn de vermelde geologische opgaven der genoemde reizigers niet, aangezien hunne berigten 
alleen op zeer beperkte en oppervlakkige onderzoekingen langs de kusten gegrond zijn, of wel slechts 
op zulke, welke door middel van een’ verrekijker, aan boord van een schip zijn gedaan. — Wij gaan 
derhalve die redeneringen omtrent de geognostische gesteldheid van Timor met stilzwijgen voorbij, ons 
eeniglijk tot de mededeeling onzer eigene waarnemingen bepalende. 
Gelijk de bij deze gevoegde geognostische Kaart aantoont, strekken zich onze onderzoekingen over 
een groot gedeelte der westelijke helft van het genoemde eiland uit; maar zijn tevens, in dit ge¬ 
bied, nog vele niet met cijfers geteekende en bijgevolg niet onderzochte ruimten aanwezig. Ook zijn 
vele plaatsen der binnenlanden alleen zeer vlugtig, bij het dóórtrekken, door ons onderzocht kunnen 
worden. Vandaar misschien, dat wij het natuurlijke verband der verschillende formatiën, hare onder¬ 
linge afwisselingen en laagsgewijze vormingen, niet overal zoo duidelijk en volledig hebben mogen 
waarnemen, als zulks van vele andere oorden bekend is. Mogelijk zelfs, dat enkele rotssoorten onzer 
opmerkzaamheid ten eenemale ontglipt zijn. Behalve de reeds opgenoemde, zijn nog de volgende 
mineraal-zelfstandigheden, hetzij als gerolde stukken in de beddingen der rivieren, hetzij op andere 
wijze, hier en daar in meerdere of mindere hoeveelheid door ons gevonden; als: fijn korrelig zandsteen, 
door afwisselende lichte en donkere strepen het aanzien van bont zandsteen hebbende, en waarvoor 
wij ook niet aarzelen het te houden; voorts jaspis, kieselschiefer, thonig bruin ijzersteen, 
hoornblende-schiefer, syeniet. Het syeniet, dat ons op meer dan eene plaats in handen viel, 
bevatte nu eens groote kristallen van hoornblende, welke aan de massa een porphierachtig aanzien 
gaven, of hoornblende en feldspath wisselden beurtelings in dunne lagen met elkander af, waardoor 
het gesteente eene schieferige struktuur bekwam. Eindelijk hebben wij nog waargenomen: aangevlogen 
rood kopererts, ijzerkies, versteend hout en gipsspath; laatstgenoemd mineraal steeds in 
kleiaarde en het meest in het landschap Fialarang. 
II. 
P0EL0E KAMBING. 
Poeloe Kambing, digt onder de zuidelijke kust gelegen van het eiland Samauw, dus in de straat 
van dien naam, welke het zoo even genoemde eiland van Timor’s vasten wal afscheidt, verheft zich 
uit zee, in de gedaante van een’ tamelijk breeden, kegelvormigen, van boven afgeknolten berg, tei 
