hoogte van ongeveer 250 voet hoven het watervlak. De vrij zacht glooijende hellingen van dezen 
berg, zijn gedeeltelijk met bosschen of meer afzonderlijk staande boomen en struiken begroeid, het sterkst 
in de valleijen, welke uit de hoogte naar den voet afloopen; gedeeltelijk met hoog opschietend gras (eene 
Imperata-soort). Zijn voet vormt schier rondsom eenen steden, rotsigen en ontoegankelijken oever; aan 
eenige weinige plaatsen slechts en wel voornamelijk aan de noordzijde, vindt men een zich flaauw in 
zee verliezend, zandig strand, waar het landen minder moeijelijk is. Dit, uit eenen enkelen berg 
bestaande eilandje, vertoont oppervlakkig weinig merkwaardigs, en vele vaartuigen zullen er zeker reeds 
zijn voorbij gestevend, zonder dat een der reizigers er aan zal gedacht hebben, welk een belangrijk 
geologisch verschijnsel onder dien eenzamen top verborgen ligt. 
De rotssoort, waaruit Poeloe Kambing bestaat, is hetzelfde graauwwakke-zandsteen, dat wij in 
vrij groote uitgestrektheid op Timor gevonden en reeds beschreven hebben. Wanneer men de berg¬ 
helling van dit eiland opklimt en den rand van den afgeknotten top bereikt heeft, wordt men verrast 
door eene wijde, komvormige verdieping, van tusschen de tweehonderd en vierhonderd schreden 
middellijn, en van min of meer steile wanden, ter hoogte van twintig tot vijf-en-twintig voeten, inge¬ 
sloten. Op den nagenoeg effenen en van allen plantengroei onlblooten bodem dezer kom, verheffen 
zich, in kleine groepen verdeeld, een twaalf- of veertiental, uit drooge klei bestaande kegels, die als 
zoo vele natuurlijke schoorsteenen te beschouwen zijn, door welke, ten gevolge der onderaardsche 
gas-ontwikkelingen, van tijd tot lijd weeke kleiaarde of slijk naar buiten ontlast Avordt (*). De kegels 
verschillen aanmerkelijk van elkander in gedaante, zoowel als vooral in hoogte, welke van tien tot 
vijf-en-twintig voet of meer afwisselt; de horizontale middellijn aan hunne grondvlakte, overtreft niet 
zelden ruim tweemaal hunne hoogte. Eenigen zijn voorts bijna regelmatig rond en aan de zijden vrij 
glad; doch de ineesten vertoonen hier en daar scherpe kammen, tusschen welke gootvormige sleuven van 
boven tot aan den voet nederdalen. De puntige top van iederen kegel bevat gewoonlijk ééne, zeldzaam 
twee, digt naast elkander liggende, kleine openingen van vier tot zes of zeven Ned. duimen wijdte; en bij 
eenige weinige kegels vindt men ook eenen soortgelijken naauwen uitgang ter zijde, aan het hoogere 
gedeelte hunner helling. Deze laatst bedoelde gaten zijn echter vermoedelijk van jongeren oorsprong en 
ontstaan hoofdzakelijk, wanneer de lucht-ontwikkeling zich lijdelijk dermate verhoogt, dat de opening van 
den top geene genoegzame ruimte ter harer ontlasting aanbiedt en hare uitzettende kracht, door de 
weinig tegenstand biedende schors zijwaarts heenbreekt. In zoodanig geval verdeelt zich de uitweg 
gaffelvormig binnen den thoonkegel. Somtijds echter kunnen ook wel twee, zeer digt naast elkander 
gelegene kegels, door het gedurig uitstooten van slijk, dat langs hunne zijden afloopt, allengs zoodanig 
met elkander worden vereenigd, dat zij uiterlijk slechts éénen thoonheuvel, met eenen dubbelen uitgang, 
vertoonen. Voorbeelden van beide verschijnselen ontwaart men in onze plaat. 
Iedere uitbarsting van deze slijk- of luchtvulkanen (Salsen) wordt gewoonlijk door een dof, doch 
geenszins sterk geluid aangekondigd, op hetwelk spoedig de uitbarsting volgt, beginnende deze met 
eene zware luchtblaas, die zich boven de opening verheft, onder een zacht kletterend geluid, plotseling 
(*) Zie PI. 47: «Slijkvnl kanen van Pocloe Kambing, in cle straat Samauw.” 
