309 
vaneen barst, en eene geringe hoeveelheid week slijk over de helling uitstort. Deze opborrelingen her¬ 
halen zich na korte of langere tusschenpoozen, bij sommige kegels geregeld tweemaal binnen de minuut, 
of wel driemaal binnen de twee minuten. Het uitgeworpen slijk verandert in de buitenlucht weldra tot 
eene graauwe aardachtige massa, van zoo weinig zamenhang, dat men haar, zonder moeite, met de vin¬ 
gers tot poeder kan wrijven. Zij is algemeen van fijne zoutdeelen (chloor-natron) doordrongen, die 
wel niet voor het gewapend oog zigtbaar zijn, doch door den smaak erkend worden. Yoor de blaas¬ 
pijp gloeit deze drooge kleimassa wit, en ontwikkelt zij, door haar zout-gehalte, chloorgas. Water 
wordt, onder gesis en de ontwikkeling van vele luchtblazen, door haar ingezogen, vormende zij alsdan 
een taai, kneedbaar deeg. Met zuur behandeld, bruist zij, ten gevolge van de aanzienlijke hoeveelheid 
koolstofzuur, dat zij bevat, sterk op. Niet zelden vindt men in haar korrels van thonig bruinijzer¬ 
steen, ter grootte eener erwt, die zich insgelijks met zoutdeelen bezwangerd toonen. — Binnen de 
kom dier kleine kraterkegels vonden wij enkele stukken van een vrij vast conglomeraat, van aard¬ 
achtige breuk, rookgraauwe kleur, door eene hoeveelheid bruinijzersteen-korrels, welke het bevat, 
een zoogenaamd poddingsteenachtig voorkomen en bij het beademen een’ sterken thoonreuk hebbende. 
Door het behandelen met zuur ontwikkelt het overal, onder sterk bruisen, koolstofzuur. Wanneer 
men het plaatselijk voorkomen van dit conglomeraat en zijne hoedanigheid in aanmerking neemt, kan 
er naauwelijks eenige twijfel bestaan omtrent zijne gelijksoortigheid met het door de vulkaankegels uit- 
gestooten wordende weeke slijk, doormengd met bruinijzersteen; uitgezonderd alleen, dat het eerste 
zich in een’ verharden staat bevindt. 
Door het onophoudelijk, doch steeds in kleine hoeveelheden, door de openingen der thoonkegels uit- 
stroomende en langs hunne hellingen afloopende slijk, worden de kegels langzamerhand al grooter en 
hooger, terwijl hevige plasregens hen van tijd tot tijd weder door afspoeling verlagen. Aan den voet 
der kegels zagen wij hier en daar kleine groeven in den kleibodem, welke een weinig brak water be- 
vatteden. Herten, vermoedelijk van Poeloe Samauw afkomstig en langs de smalle zeeë'ngte, welke 
dit eiland van Poeloe Kambing scheidt, overgezwommen, bezoeken vaak deze kraterkom, ten einde van 
dit brakke water te drinken en zich, de ziltige kleiaarde lekkende, te goed te doen. — Poeloe Kambing 
is onbewoond; doch inboorlingen van Poeloe Samauw begeven zich van tijd tot tijd derwaarts, met het 
doel om op de herten jagt te maken, die daar steeds bij troepen gevonden worden. Toen D r . Macklot 
en ik, in den jare 1829, genoemd eilandje bezocht en er drie dagen vertoefd hebben, troffen wij 
achttien stuks dezer dieren aan, van welke door ons, ten dienste onzer verzameling, twee paren 
werden gedood. Het is de, op vele eilanden der Timorsche groep voorkomende, kleinere Roesa-soort, 
welke wij elders met den naam Cervus russa timoriensis hebben aangeduid (*). Het woord kambing 
beteekent voor het overige in het Maleisch niet, gelijk van Hogendorp (f) opgeeft, »hert,” maar geit. 
De reden, waarom deze naam aan dit eiland moge zijn gegeven, is ons onbekend. Er zijn intussehen 
meer kleine eilanden in Indiè', welke door de inlanders met den naam Kambing bestempeld worden, 
en onder dezen ook een, in de nabijheid van Timor’s noordkust, tusschen Ombay en Wetter liggende. 
(*) Zie de afdeeling Zoologie van dit werk, Mammalia, bl. 220. 
(j-) Verhandelingen van het Batav. Genootschap. Derde druk, II, bl. 420. 
Land- en Volkenkunde. 
78 
