aanzoek te doen, ten gevolge waarvan eindelijk in 1726 de vaart der Hollanders naar Banjermasing 
werd hervat, en in 1733 een nieuw verdrag tot stand kwam, krachtens hetwelk zich de Oost-Indische 
Compagnie verbond, den vorst tegen al zijne vijanden te zullen beschermen, terwijl aan haar vrijheid 
van handel werd verleend, met uitsluiting van alle andere natiën, uitgezonderd de Chinesche, aan 
welke het geoorloofd zoude zijn, daar jaarlijks, door middel eener enkele jonk, eene lading peper te komen 
afhalen. «Doch deze uitzondering gaf aanleiding,” zegt van Kampen (*), »dat er eene menigte 
vaartuigen regtstreeks uit China naar Banjermasing voeren; een handel reeds oudtijds, doch thans meer 
dan immer in zwang, terwijl het schip, dat de Hollandsche Compagnie sedert 1726 jaarlijks derwaarts 
zond, onder allerlei voorwendsels, zoo als misgewas, verval van plantaadjes enzv., zonder genoegzame 
lading werd teruggezonden. Bit deed den Gouverneur-Generaal besluiten, om dien handel met China 
te beletten en een smaldeel van drie schepen en twee barken, onder den eersten Luitenant Ackervelt, 
te gelasten, de Chinezen, die Banjer mogten willen bezoeken, van daar af- en naar Batavia, Cheribon 
en Samarang te wijzen, en de haven van Banjer te blokkeren, niet alleen voor de Chinezen, maar ook 
voor alle andere natiën, uitgenomen de Hollanders.” Evenzeer als de bepalingen van genoemd verdrag 
telkens door den Sultan van Banjermasing en zijne onderdanen verkracht en door allerlei gezochte uit- 
vlugten en verschooningen ontdoken werden, vond zulks ook ten opzigte van die overeenkomsten plaats, 
welke later, in 1746 en 1756, tusschen beide partijen tot stand kwamen (f). Deze gesteldheid van 
zaken onderging echter eene aanmerkelijke verandering na de omwenteling, welke in de laatste helft 
der achttiende eeuw te Banjermasing plaats had, en waarmede, in de geschiedenis van dit Rijk, een 
nieuw en belangrijk tijdvak begint. 
Omtrent het jaar 1780 kwam het beheer over dien staat, gedurende de minderjarigheid van den 
wettigen troonopvolger, onder de voogdijschap van diens neef, Pangêran Nata genaamd, een’ onder¬ 
nemend’ prins, die na eenige jaren enkel als voogd geregeerd te hebben, zich het opperste gezag toe¬ 
eigende en, onder den titel van Panembakan Ratoe, den rijkszetel innam. Dit gaf tot ernstige binnen- 
landsche onlusten en het plegen van velerlei wreedheden aanleiding. De Mohammedaansche heerschers 
van Banjermasing hadden de grenzen van hun gebied allengskens dermate uitgebreid, dat hun gezag 
zich westwaarts tot Kotaringin, van welk landschap tegenwoordig de rivier en baai van Koemai de 
oostelijke grens vormen, en aan de zuid-oostkust van Borneo, noordwaarts tot voorbij het landschap Koeti 
uitslrekte. Pasir was in het begin der achttiende eeuw, door den zevenden Sultan beoorloogd, over¬ 
wonnen en dienvolgens schatpligtig geworden aan dien vorst en aan zijne opvolgers. De bevolking 
dier landstreek, voor een groot gedeelte uit Boeginezen en hunne afstammelingen bestaande, en wegens 
hare zucht tot zeerooverij en het stroopen langs de kusten berucht, nam de wederregtelijke bezitneming 
van den troon tot voorwendsel, om zich met te meer stoutheid aan menschen- en goederenroof te 
kunnen overgeven. Onder den schijn van den verdrongen, wettigen troonopvolger in zijne regten 
te willen herstellen, bragt het volk van Pasir, met eene bende slecht gespuis van Koeti, Poeloe Lawut 
en andere naburige kustlanden, den troonverweldiger Panembahan Ratoe, zoodanig in het naauw, 
( ¥ ) Geschiedenis der Nederlanders buiten Europa; Deel III, p. 56. 
(f) Hogendorp, Coup-d’oeil sur File de Java, p. 379. 
