343 
reis ter woning. Behalve zulk eene praauw, ter grootte van bijna twee kojdn’s (*), had elk onzer nog 
een’ Djoekoeng bij zich, zijnde eene kleine boot of kano, van een uitgehooid stuk boomstam eener 
ligte houtsoort vervaardigd. Zulk een Djoekoeng was voor ons van hetzelfde nut, als de sloep voor het 
schip: zij maakten het verkeer met het oeverland gemakkelijker en werden tevens gebruikt om eenige 
onzer Javaansche bedienden, jagers, insektenvangers en plantenzoekers, steeds digt langs de rivierzoomen 
te voeren, ten einde te verzamelen, wat zich van belang aan hen opdeed. Wij hadden er menig nieuw 
of zeldzaam voorwerp aan te danken, hetwelk ons anders ligtelijk zoude ontgaan zijn. 
Aldus uitgerust en met twee-en-veertig koppen aan boord, waaronder vele Dajakkers, ondernamen 
wij, in den vroegen morgen van den gemelden dag, de reis naar de binnenlanden, langs de rivier Doeson. 
Wij vertrokken met hoog getij van Banjermasing, de eenige mogelijkheid om de Antassan Kween te 
kunnen dóórkomen, daar dit ondiep en eng kanaal, gedurende de eb te weinig water bevat voor groote 
praauwen, gelijk de onze waren. Aan de beide uiteinden van dien doortogt staat ter weêrszijden 
schier huis aan huis; doch het middelgedeelte daarentegen is weinig bewoond. Aan de oostzijde ziet 
men de graven der drie eerste Mohammedaansche Sultans van Banjermasing; terwijl de acht lateie re¬ 
genten van dit Rijk, bij het dorp Kérang-intan, aan den regter oever der rivier van dien naam, hunne 
laatste rustplaats erlangden. De vorstelijke graven in de Antassan Kween worden bij de Mohamme¬ 
daansche bevolking hoog in eere gehouden, en vaak ontvangen zij hare offeranden. Aan het noorder- 
einde van dit kanaal ligt een tolhuis van den Sultan, waar van sommige voortbrengselen, uit het gebied 
van dien vorst, en meerendeels uit de rivier van Nagara, afkomstig, zeker vast uitgaand regt moet betaald 
worden, wanneer zoodanige goederen naar Banjermasing ter markt worden gebragt. Wij hebben reeds 
vroeger vermeld, dat de grensscheiding tusschen de gouvernementslanden en die van den Sultan, door 
de Antassan Kween gevormd wordt en van daar, verder opwaarts, tot bij de Soengi Paminggir, door 
den linker oever der Soengi Barilto of Doeson. Langs deze grenslijn, die eene lengte van ongeveer 
zestien geographisehe mijlen beslaat, behooren de oostelijke streken tot het rijk van den Sultan, de wes¬ 
telijke tot de Nederlandsche bezittingen. 
Niet ver benoorden den uitgang van de Antassan Kween ligt, in de groote Banjer-rivier, het lage 
eilandje Kambang (-f-); en van daar opwaarts, ontmoet men achtervolgens, telkenmale op den afstand 
van ongeveer één uur roeijens, nog drie soortgelijke langwerpige eilandjes: Poeloe Halalak, Poeloe 
Soengi-loempa of Poeloe Serapat en Poeloe Andjer geheeten. Het eerste dezer drie, dat zijnen naam 
aan eene zijrivier ontleent, welke oostelijk tegenover hem in de Doeson uitstroomt, bevat eenige rijst¬ 
velden en een klein getal armoedige woningen. Bij den mond der Soengi Halalak ligt bet vrij aanzienlijk 
dorp van dien naam. Ter hoogte van schier een’ dag opvarens, verdeelt zich deze rijrivier in twee 
armen, van welke de een, in noord-oostelijke rigting, eene moerassige streek doorsnijdt en bij hoogen 
waterstand, met kano’s, tot in de nabijheid van Margasari, aan de Nagara-rivier, te bevaien zoude 
(*) Zie de verklarende noot van pag. 69, alwaar echter in regel 2 van onderen, door eene misstelling, 6000, 
in plaats van 5000 staat. 
(-J-) Kambang beteekent: drijven, vlotten. 
