347 
Wanneer men de Soengi Nagara, met eene roeischuit, ruim één uur is opgevaren — teekent gemelde 
ofïicier aan — ziet men, ter regter zijde, niet ver van elkander, twee uitwateringen, die zich, eenigzins 
meer landwaarts af, in ééne bedding tot eene kleine rivier vereenigen, door de inboorlingen Soengi 
Palokan of Palaukan genoemd. Tusschen die twee kleine rivier-armen lag voorheen het aanzienlijke 
dorp van denzelfden naam, dat, in 1824, tegen den Sultan van Banjermasing in opstand kwam, doch, 
in het daarop volgende jaar, met behulp der Nederlandsehe wapenen, hernomen en geheel vernield 
werd. De plaats, waar het eenmaal stond, is thans met gras en struiken begroeid. De oevers der 
Soengi Nagara zijn voor het overige, even als die der Doeson op gelijke geographiscbe breedte, laag 
en vlak, vertoonen hier en daar opene plekken van oude en ook énkele van nieuwe ladang’s, achter 
welke zich vrij hooge bosschen verheffen, terwijl deze op andere plaatsen de boorden der rivier bezoomen. 
De eerste noemenswaardige Kampong is Margasari (*), gelegen aan beide de oevers, omtrent de uit¬ 
watering eener kleine zijrivier, Soengi Maroempieauw genaamd. Dit dorp bestaat uit een honderd-en- 
twintigtal huizen, en heeft eene bevolking van 600 of 700 zielen. De meeste woningen zijn van een 
ellendig aanzien, doordien het volk, gelijk overal, waar het willekeurig gezag van een Oostersch’ beerscber’ 
de eenige wet is, gedurig aan allerlei kwellingen en geweldenarijen is blootgesteld, welke tengevolge 
hebben, dat het geheel verarmt, tot volstrekte onverschilligheid, en ten laatste tot die mate van on¬ 
tevredenheid overslaat, dat het met ter woon opbreekt en naar elders verhuist. De Kampong Margasari 
behoort in eigendom aan den Pangêran Mangkó Boêmi, oudsten broeder van den tegen woordigen 
Sultan Adam, heffende die prins niet alleen belasting van de bewoners, maar ook tolgelden van de 
koopwaren, welke langs de, tegenover zijne woning, in de Nagara-rivier uitstroomende Soengi Maroem¬ 
pieauw, op- en afgevoerd worden. Het hoofdgeld bedraagt, gelijk schier overal binnen het gebied 
van den Sultan, ƒ 5 zilvergeld voor elk’ volwassen inlander, en ƒ 2.25 ets. voor een’jongen. Buitendien 
heeft de vorst regt op een gedeelte van den rijstoogst en op eenige andere voortbrengselen, terwijl 
daarenboven de lagere hoofden zich nog alle mogelijke knevelarijen en afpersingen op het onwetende 
volk veroorloven. — De reeds genoemde kleine zijrivier Maroempieauw, welke aan den oostkant in de 
Soengi Nagara uitstroomt, een half uur opvarende, komt men aan een gehucht van denzelfden naam; 
twee uren van daar ligt een ander gehucht, Babongan genaamd, en niet ver hooger, verdeelt zich de 
rivier in twee armen, die zich op een’ afstand van omtrent twee uren weder vereenigen; digt bij deze 
vereeniging ligt de Kampong Gadong. Van dit dorp loopt een landweg over de gehuchten Prigi, 
Tamberangan, Moening, Benowa en Soengkai naar Martaraman, welken weg men in derdehalven dag 
te voet kan afleggen. 
Er bestaat bij de inlanders eene overlevering, dat, langen tijd geleden, in de omstreek van Margasari 
een aantal Hindoes ( Orang Kling) zoude hebben gewoond, en dat van die vreemdelingen de zware 
gouden ringen en de, op onderscheidene wijze geslepene edelgesteenten afkomstig zijn, welke daar in 
de aarde gevonden worden. De gesteenten bestaan in: carniolen, saffieren, amethisten, chrysoberylen, 
(*) Deze naam zonde, volgens eene aanmerking van den Overste von Henrici, eerst van lateren tijd dagteekenen, 
en voor dien van Marabahan, aan dit dorp gegeven zijn. Marga beteekent: distrikt, landstreek, en in het 
Javaansch, even als in het Sanskrit, weg, pad; sari beteekent in het oud Javaansch of Kawi: bloem, fraai, 
uitmuntend. 
