348 
topazen en meer andere soorten. Sommigen zijn plat en vertoonen op het eene vlak onduidelijk inge¬ 
grifte figuren’ anderen zijn peervormig en aan het afgespitste gedeelte met een rond gaatje doorboord, 
waaruit men zoude opmaken, dat zij eenmaal, als versierselen of amuletten, hangende gedragen waren. 
De Overste von Henrici teekent in zijn dagboek aan, dat door hem ook een, aldaar gevonden topaas, 
gevat in een’ gouden ring, met schrijfkarakters is gezien; jammer echter, dat hij er niet heeft bijgevoegd, 
tot welken taalstam die karakters behoorden, of ten minste van welke gedaante die teekens ten naastenbij 
waren. De tot nu toe gevondene ringen waren meestal van onderen gebroken. Hun goud is van 
verschillend gehalte. Zij zijn doorgaans massief, derhalve vrij zwaar, en baarblijkelijk in eenen vorm 
gegoten. Wij hebben op PI. 61, fig. 10 en 11, twee zoodanige, door ons medegebragte ringen, in 
natuurlijke grootte doen afbeelden. De een (fig. 10) vertoont, naar het schijnt, het half verheven 
beeld eener cicade, van de buikzijde gezien, met geopende vleugels en eene soort van kroon op den 
kop; de figuur van den anderen ring is een bloemtakje met knoppen, in het midden met een lintje 
vastgestrikt en van eenige versieringen omgeven, zoodat het geheel eenigermate de bourbonsche lelie 
herinnert. Toen de Heer von Henriei Margasari bezocht, vroeg hij den inboorlingen naar de plaats, 
waar zulke voorwerpen gevonden waren, en vernemende, dat die niet zeer verwijderd was, besloot hij, 
dat belangwekkende oord persoonlijk in oogenschouw te nemen. Zijn berigt dienaangaande luidt 
hoofdzakelijk aldus; nDoor het opperhoofd en eenige andere inwoners van Margasari vergezeld, voeren 
wij, nagenoeg aan het boveneinde van dit dorp, naar den linkeroever der Nagara-rivier, waar wij bij 
eene, gedurende den ebtijd droog vallende kreek, aan land gingen. Na een’ tijd lang te zijn voortgegaan 
over een’ moerassigen, met hoog gras bedekten bodem, welke op vele plaatsen, bij het zoeken naar 
voorwerpen van waarde, door de inlanders was uitgedolven, bereikten wij het oord, Batoe-bèbi (*) 
genaamd. Hier zag ik, tusschen het gras en de struiken, een blok zandsteen, van eene onbepaalde 
gedaante, doch eenigzins naar een verminkt overblijfsel van een’ liggenden stier zweemende, gelijk 
zoodanige stierenbeelden (de Nandi van Siwa) hier en daar op Java gevonden worden. Yan hier 
geleidde men mij naar eene andere, niet ver verwijderde plaats, Tanah-tinggi (hoog-land) of ook 
Goênong (berg) genoemd, alwaar zich uit den vlakken moerasgrond een heuvel verheft, omtrent 
welken ik niet heb kunnen te weten komen, of hij natuurlijk of kunstmatig opgeworpen zij, bevindende 
zich digt in zijne nabijheid een groot vierkant gat, van ongeveer dertig meters middellijn en eene aan¬ 
zienlijke diepte in het midden, waarin vijf dikke, ijzerhouten palen, van ongelijke lengte, overeind 
staan, doch wier toppen naauwelijks tot aan den rand uitsteken. De inlanders willen doen gelooven, 
dat op die plaats voorheen een dorp van de Orang Kling (inboorlingen van Coromandel) zoude gestaan 
hebben. Ik ontwaarde daar echter geen speur van metselwerk; doch, tot mijne niet geringe bevreem¬ 
ding, trof ik op eene derde plaats, Tjandi (-f-) geheeten, zoodanige overblijfselen aan, waar ook door 
de inlanders de meeste kostbaarheden, van edele gesteenten, gouden voorwerpen, glaskralen en dier¬ 
gelijken gevonden zijn. De grond is daar met puin van gemetselde muren overdekt. Yolgens de 
(*) Dat is: steen gelijkende naar een varken. 
(t) Op Java worden de bouwvallen van de oude Hindoe-tempels, in het algemeen, tjandi genoemd, en de Sun- 
danezen geven dien naam ook somwijlen aan Ganesa- en andere steenen beelden van Bindoesche godheden. In het 
Hoog-Javaansch beteekent echter tjandi ook een graf, praalgraf. »Waarschijnlijk,” zegt W. von Humboldt, 
»is het oorspronkelijke woord, het Sanskritsche tjhanda , heimelijk, eenzaam, afgezonderd.” 
