352 
rivier. De voornaamste handel wordt in katoen gedreven, voorts in bijenwas, vogelnestjes en andere 
voortbrengselen, welke van Kalowa, labalong en andere, opwaarts gelegene plaatsen, te Amoentai 
worden aangevoerd. Niet ver van Amoentai — schrijft hij verder — ligt eene plaats, Tjandi genaamd, 
welke door de Banjerezen voor de verblijfplaats hunner vroegere vorsten gehouden wordt. Merkwaar¬ 
dige overblijfselen vindt men daar niet. Alleen een heuvel, die voor het middelpunt der ommuurde 
woonstede gehouden wordt, trekt de aandacht. Naar men zegt, zouden er van tijd tot tijd nog ge¬ 
metselde fondamenten van voormalige vorstelijke woningen worden opgegraven. Thans moeten bij de 
huwelijksplegtigheden der vorsten van Banjermasing, het water ter besproeijing der jonge echtelingen 
uit het spruitje Tjandi, en het bamboesriet, tot het oprigten van den huwelijkstroon, insgelijks van 
daar afkomstig zijn.” — Het verhaal omtrent de ligging van het, in oudheidkundig opzigt, merk¬ 
waardige oord Tjandi, berust allerwaarschijnlijkst op eene dwaling, zijnde het vermoedelijk dezelfde 
plaats, welke door ons hierboven, onder dien naam, als bij het dorp Margasari gelegen, is vermeld 
geworden. 
Boven Amoentai wordt de Soengi Babierik smaller, hare oevers hooger en haar stroom sterker, 
tuinen, velden en boschaadjes, met katoenstruiken, kokos- en sagopalmen ( rombieja ), bananen, 
suiker- en bamboesriet, alsook met verschillende levensbehoeften, vooral rijst en watermeloenen, beplant, 
wisselen telkens met gehuchten en dorpen af. Onder de aanzienlijkste der laatsten telt men de Kampong’s 
Amboekan en Kalowa, die tot elkander behooren. De bevolking dezer plaatsen wordt op omtrent 
10,000 zielen geschat, waarvan ruim een derde gedeelte gerekend kan worden, den Sultan hoofdgeld 
te betalen. — De hier en daar steil afgebrokkelde oevers vertoonen meestal eenen steenloozen, leem- 
achtigen grond, van rood- of geelachtige kleur; op enkele plaatsen echter, is deze leembodem meer 
zandig en grijs, en op weer andere, nagenoeg wit en van eene mergelachtige hoedanigheid. Tusschen 
de gehuchten Tandaringen en Mandoéïn zag de Heer von Henrici voor het eerst eene steenige tuin¬ 
aarde. — In die wélbevolkte streken zijn de oevers der rivier bijzonder welig bebouwd; ook ziet men 
daar somtijds peper- en kofïijplantsoenen. Van huisdieren vindt men er, even als bij Amoentai, Soengi- 
benar en Nagara, vrij veel hoenders, eene ontzaggelijke menigte eenden, en nu en dan ook kudden 
buffels. Onder de nog verder opwaarts gelegene gehuchten, is vooral de Kampong Tabalong ver¬ 
maard, wegens de fraaije matten, manden, hoeden en andere voorwerpen van huishoudelijk gebruik, 
welke aldaar van palmbladen of fijn gespleten rottingriet vervaardigd en naar elders ter markt gebragt 
worden. Om een denkbeeld dier kunstvlijt te geven, hebben wij eene mat (tikar kali narnbar) 
en een’ draagkorf (karoengkoeng) van daar doen afbeelden (*). — De bewoners van Tabalong en 
der naburige gehuchten zoeken buitendien ook, in de rotsholen der bergen, naar eetbare vogel¬ 
nestjes, en in het zand der bergwateren naar stofgoud; zij verzamelen voorts bindrotting en bam¬ 
boesriet, en kappen in de naastbij zijnde bosschen timmerhout voor huizen en vaartuigen, wordende 
de boomstammen door hen gedeeltelijk naar Amoentai en Nagara vervoerd en verkocht. Daar toch 
vindt men niet alleen goede ijzer- en goudsmeden, maar ook zeer bekwame schuitenmakers. De 
laatste Kampong, tot welke de Overste von Henrici de Nagara-rivier is opgevaren, was Toenkaren, 
(*) De korf (PI. 58, fig. C) is op een vijfde; de mat (PI. 56, fig. 4) op een achtste der natuurlijke grootte geteekend. 
/ 
