354 
aantal gewone apen ( ), en twee soorten van eekhorens (-f*), door ons zijn waargenomen. Ook aan 
vogelen was hier geen gebrek, doch de jagt op hen schier onmogelijk, wegens de myriaden muggen 
(Culices en Tipulae, doorgaans moskieten genaamd), die de lagere gedeelten dezer sombere en 
vochtige bosschen allerwegen met haar onaangenaam gegons verlevendigden. Oneindig lastiger nog 
vielen ons deze kleine, bloeddorstige insekten gedurende den nacht, alswanneer ze steeds, in tallooze 
menigte, tot onze, digt bij den oever gelegene vaartuigen dóórdrongen en onzen slaap verstoorden. 
Het allermeest intussehen hadden onze, schier geheel naakte roeijers van hen te lijden, hetgeen ons te 
meer smartte, dewijl die menschen, gedurende den dag, zwaar en vermoeijend werk moesten verrigten. 
Het scheen echter, dat zij aan diergelijke kwellingen tamelijk gewoon waren: want zij schertsten en 
lachten vaak met diegenen, welke zich ongeduldig en vergramd toonden over het onophoudelijk 
»gezang” en den jeuking veroorzakenden steek dezer onaangename gasten, van welke wij niet minder, 
dan zes of acht soorten, van verschillende geslachten der jongste Entomologen, opmerkten._Wij voe¬ 
ren de wijde Kwala Andjaman voorbij, met het voornemen, op onzen terugtogt den steven derwaarts te 
wenden en alsdan de Dajakkers van Poeloe-petak te bezoeken. Den 25 sten augustus bereikten w r ij de 
Kampong Kw&la-pattai, waar wij één’ dag verbleven, eensdeels, ten einde den roeijers eenige rust te 
verschaffen, anderdeels, om in een niet ver van daar verwijderd meirtje te gaan visschen en in den 
omtrek, zoo mogelijk, dieren en ook planten te verzamelen. 
Het land langs de Doeson had tot daar nog bijkans hetzelfde aanzien behouden. Wel waren de oevers 
op vele plaatsen eenigzins hooger en de bosschen, zoo verre wij naar binnendrongen, geheel droog; 
doch alleen langs de boorden der rivier ontwaarden wij, van tijd tot tijd, bebouwde stukken gronds, 
terwijl al het overige met bosch bedekt was. Niet zeer ver benoorden de Kwala Andjaman liggen, 
aan den regter oever der Doeson, twee kleine gehuchten, Palankau en Koripan genaamd. Het eerste 
en zuidehjkste, telt slechts vijf huizen, en is door Dajakkers van Makatip bewoond; het andere, of dc 
Kampong Koripan, bevat zes huizen, in eenige van welke Pekoempaijers gehuisvest zijn. De Dajakkers 
van beide gehuchten droegen groole, ronde boutsehijven in de oorlellen, en snoeren van glaskralen om 
den nals. Behalve een’ gordel om hun middel, gingen zij naakt; zij waren volstrekt niet getatoueerd. 
Eenige hunner boden ons gekleurde matten van gespleten rottingriet, en levende visschen, van het 
geslacht Ophiocephalus, te koop aan, en een kleine jongen bragt mij een mandje vol bataten ten ge¬ 
schenke, waarvoor hij wederkeerig een stuk sits, voor een baadje, ontving. Het vleesch van een’ grooten 
neusaap, welks huid en geraamte ik bewaren deed, als ook dat van een’ eekhoren, w'erd door deze 
Dajakkers gretig ten spijze aangenomen. Wij zagen bij hen geene andere huisdieren, dan varkens en 
hoenders, en hunne velden waren voornamelijk met mais beplant. — Terwijl wij nabij de monden der 
Soengi Bejadjoe en Soengi Mahang, te midden van wilde en eenzame streken, des nachts stil hielden, 
hoorden wij, bij lichte maan, vooral in den voornacht, het onophoudelijk, vrij sterk geschreeuw van 
( ) Ceicopithecus (Cercocebus) cynomolgus. De Banjerezen noemen dezen ver verspreiden aap, Warik , de Dajak¬ 
kers, Bakej of Bakai, de Maleijers op Sumatra, Karo , de Sundanezen, Koenjoek en Movjet, de eigenlijke Javanen, 
Ketek, de Timorezen, Be!o , de Roltinezen Kode enzv. — 
(f) Sciurus ephippium en melanotis, beiden voor het eerst afgebeeld en uitvoerig beschreven in bet zoölogisch ge¬ 
deelte van dit werk, Mammalia, PI. XIII en XIV, p. 91 en 98. 
