359 
I 
27 sten augustus, het dorp Kwala-pattai verlieten, kwamen wij aan de Kampong Makatip, thans nog 
slechts uit twee huizen bestaande, die op den regter oever der Doeson en aan de zuidzijde van den mond 
der kleine Soengi Makatip gebouwd zijn. Wij vonden daar vrij vele kippen en ook eenige varkens: 
een bewijs, dat de bewoners Dajakkers waren. In de gesteldheid van de oevers der Doeson was ter 
naauwernood eenige verandering te bespeuren, behalve dat zij, langzamerhand, een weinig hooger 
werden, terwijl de stroom van het water tevens eenigermate toenam. Tegen één uur, na den middag, 
bereikten wij vier woningen, almede op den regter oever, aan Dajakkers loebehoorende, en het gehucht 
Tjambaran vormende. Hier zagen wij schier niet anders, dan vrouwen en kinderen, door welke ons 
voortreffelijke meloenen te koop werden aangeboden. Men onderrigtte ons, dat de volwassene mannen 
zich meest alle in de bosschen onledig hielden met het verzamelen van bindrotting, op welk artikel zij 
reeds voorschotten van eenige Chinezen te Banjermasing ontvangen hadden. Deze woningen langs den 
oever, rondom welke zich eenige kokos- en pinangpalmen, kapokh-, mangga- en andere vruchtboomen 
verhieven, maakten met drie of vier, in ladang’s verspreide huizen, eene buurt uit, welker gezamenl¬ 
ijke bevolking op 70 hoofden kan begroot worden. — Boven Tjambaran rezen de oevers, hier en daar, 
ter hoogte van tien of meerdere voeten boven de rivier, en vertoonden meestal steil uitgebrokkelde wanden 
van geelachtig graauwe kleur en eene fijne, slibachtige aarde. Tusschen het zoo even gemelde gehucht 
en den noorder mond der Soengi Makatip, liggen, aan de regter zijde der Doeson, op den afstand van 
een kwart tot een half uur landwaarts, een zevental kleine meren, die door kanalen, van ongelijke diepte 
en breedte, met elkander verbonden zijn. Het zuidelijkste dezer meren is de reeds genoemde Dano 
Papak • het grootste en meest noordelijke, de op onze kaart aangeteekende Dano Boerong (vogel-meir). 
Ook aan den linker oever der Doeson vindt men op die hoogte, een of twee soortgelijke kleine meren. 
Ter linker zijde der Doeson-rivier, eene kromming of bogt (*) boven de Kampong Tjambaran, 
ligt het gehucht Kwala-poenin, aldus genaamd naar de, daar tegenover, in de Doeson uitmondende 
Antassan Poenin. Deze Kampong is eerst omstreeks den jare 1829, door Pekoempaijers gesticht en 
bevatte, tijdens ons bezoek, negen huizen en ongeveer 50 inwoners. Eene menigte pisangs, hier en 
daar ook katoenstruiken en langs de stammen van kapokh-boomen ópschietende betelranken, meest op 
aangehoogde aardhoopen geplaatst, verlustigden het oog. Niet ver binnen de Kwala Poenin of den zui- 
dermond der Antassan van dien naam, welk kanaal eene mijl of zes hooger (zonder de talrijke kronke¬ 
lingen mede te rekenen) zich met de Doeson weder vereenigt, leidt, noordwaarts, eene geul naar 
een lang, doch niet zeer breed meir, Dano Kambat geheeten. Dit meir, of eigenlijk deze meren, 
naardien het, bij lagen waterstand, uit drie of vier, door vernaauwingen meer of minder van elkander 
afgezonderde plassen bestaat, is bijgevolg tusschen de Doeson en de Antassan Poenin gelegen, en bezit, 
in het noordelijk gedeelte, nog eene tweede, naauwe doorvaart, naar het zoo even genoemde kanaal. 
De Dano Kambat is geheel van bosch omgeven, waarin wij Eurylaimus nasutus, Phyllornis Mülleri, 
Nectarinia Hasseltii en andere kleine vogels der Passerini schoten. Ook daar wemelde het van witte 
(*) Rantauw of rantau jüj , is in die streken de algemeene naam voor de grootere bogten der rivieren, waarmede 
eene plaatselijke, dikwerf aan een naburig gehucht ontleende, benaming verbonden wordt. Zoo heet de bedoelde 
bogt: rantau Tjambaran , dus: bogt van (de Kampong) Tjambaran. 
