363 
op een slellaadje ten toon gesteld. De inlanders deelden ons een aantal treurige gebeurtenissen van die 
gevaarlijke land- en waterbewoners mede, en onder anderen, dat, naauwelijks twee maanden geleden, 
een man in zijn bootje door hen was overvallen en verslonden geworden. Reeds te Kwala Pattai en 
Moewara Dano Lampoer bad ik eenige eijeren dezer dieren van de inboorlingen ontvangen, welke bier 
met nog een paar vermeerderd werden. De bewoners van Tandjong-petong braglen mij daarenboven 
een’ half volwassen levenden neusaap, dien zij, met behulp van honden, bij het rottingsnijden, in het 
bosch hadden gevangen. Volgens hun zeggen, is deze aap moeijelijk in het leven te houden, door¬ 
dien hij in gevangenschap weinig of geen voedsel wil nemen. 
Den 30 sten augustus voeren wij tot bij het groote meir Babai. Langs dien weg waren de beide oevers 
der Doeson schier overal met bosschen bedekt en onbewoond. Ongeveer ter halver weg werden wij 
door twee mannen begroet, die, in eene ijzerhouten praauw gezeten, op onze vraag, waar zij heen 
voeren, ten antwoord gaven, dat zij aan den Gouvernements-Posthouder te Moewara-bahan hoofd¬ 
gelden gingen overbrengen. Zij wendden onmiddellijk hun vaartuig en volgden ons. Wij vernamen, 
dat een dezer inlanders het Dajaksche opperhoofd en de ander een koopman van de Kampong Dalieo 
was. De eerste, die den titel van Demang (*) voerde, had een zeer goedhartig voorkomen, maar leed 
aan eene walgelijke huidziekte, waardoor ons zijne overgroote beleefdheid, van ons telkens de handen 
te willen drukken, meer lastig dan aangenaam was. Wij waren blijde, toen hij verzocht, ons te mogen 
verlaten en huiswaarts te keeren, ten einde onze komst in zijn dorp te gaan aankondigen en eene be¬ 
hoorlijke ontvangst voor te bereiden. 
Bij de Dano Babai troffen wij slechts twee huisgezinnen aan. Het hoofd van het eene was een 
Banjerees, van het andere een Pekoempaijer. Beiden hadden Dajaksche vrouwen, terwijl eene der 
dochters met een’ neef van den Demang van Dalieo, insgelijks een Dajakker, gehuwd was. Men ziet 
hieruit, hoe weinig deze zoogenaamde Mohammedanen zich naar de voorschriften van den Koran ge¬ 
dragen (-]-), daar zij niet alleen verdraagzaam en vriendschappelijk met de ongeloovige fetischdienaars 
omgaan, maar zelfs huwelijken met hen sluiten en op den vertrouwdijksten voet met elkander leven. 
Deze huisgezinnen, uit twaalf of vijftien leden bestaande, bezitten aan de drooge en vruchtbare boorden 
der Doeson en van het meir Babai, eenige velden en tuintjes, waar zij eene kleine hoeveelheid rijst, 
bataten, pompoenen, water- en andere meloenen, suikerriet en verschillende moeskruiden telen. De 
Dano Babai levert hun overvloed van goeden visch, terwijl de bosschen, welke dit meir omgeven, 
bijzonder rijk zijn aan onderscheidene dèmar-soorten, rottingriet en boomen met bijennesten. In deze 
voortbrengselen uit het planten- en dierenrijk, vindt de daar en elders in den omtrek wonende inlander 
een ruim en winstgevend bestaan. Volgens ontvangene opgaven zouden alleen bij de Dano Babai 
(*) Een oorspronkelijk Javaansch woord, dat daar aan het opperhoofd van een distrikt wordt gegeven, onder 
wiens bevelen de Bekel’s en andere mindere hoofden staan. 
(-{-) In Soere II leest men: »Neem gecne afgodendienares ter vrouwe, alvorens zij geloovig is geworden. Waarlijk, 
eene geloovige slavin is beter, dan eene vrije afgodendienares, al mogt ze u ook nog zoozeer bekooren. Huwelijk 
ook geene aan een’ afgodendienaar uit, alvorens hij geloovig is geworden: want een geloovige slaaf is beter, dan een 
vrije afgodendienaar, al mogt hij u ook nog zoozeer bevallen,” enzv. Zie voorts Soere IV: de Vrouwen. 
a 
