366 
schilden en slagzwaarden of zoogenaamde koppensnellers, van welke eenige het gevest met bundels 
lange menschenharen versierd hadden (*). Sommige dezer, nog weinig beschaafde natuurmenschen, 
onder welker ruwe schors dikwerf eene edele kern verborgen ligt, waren van een blijkbaar, door levens¬ 
wijs en oefening, zeer ontwikkeld en forsch gestel, van eene meer dan middelmatige grootte en schier 
allen getatoueerd. Twee hunner inzonderheid bij uitstek fraai, vooral op den rug en de borst tot aan 
den hals, en langs de armen, zoodat het geheele bovenlijf bijkans het aanzien had van een bont wam¬ 
buis. Ook hunne beenen waren, behalve met de vrij gewone, langwerpig ronde of hartvormige, 
donkere vlek op de kuiten (f), rondsom, uitgezonderd aan de binnenzijde, met verschillende figuren, 
op eene onuitwischbare wijze, kunstig versierd. Yolgens hun zeggen waren zij, een paar weken 
geleden, de Doeson afgezakt, ten einde eenige bekenden binnen de rivier Karauw te bezoeken, en 
bevonden zij zich thans weder op reis huiswaarts. Na verder van hen vernomen te hebben, dat zij 
meerendeels onderdanen waren van Toemanggong Soera Pati, bij de Soengi Lauoeng, wiens naam ons 
uit de berigten van den Overste von Henrici bekend was, en waarover zij veel blijdschap aan den dag 
legden, verzochten wij hen, dit opperhoofd minzaam van ons te willen groeten. Wij onthaalden hen op 
eenige glazen arak, welk geestrijk vocht zij gretig inzwolgen, en gaven hen ten laatste nog wat tabak 
en zout, hetwelk hun baarblijkelijk veel genoegen deed, ofschoon zij er ter naauwernood dank voor 
zeiden. Deze omstandigheid, en hun kort daarop gevolgd, geheel stilzwijgend vertrek, gaf ons aan¬ 
leiding tot het opmerken der tegenstrijdigheid in zeden en gewoonten, tusschen deze en andere Indische 
eilanders, welke in het algemeen zeer beleefd zijn en het aan geene pligtplegingen laten ontbreken. 
Gelijk men op onze Kaart ziet, staat de Dano Babai, behalve regtstreeks door een naauw kanaal, 
een eind hooger op, nog door eenige soortgelijke enge doortogten met de Doeson in verbinding. Er 
liggen op die hoogte ook weder een paar kleine eilandjes in de groote rivier, van welke het zuidelijkste 
den naam van Poeloe Babai draagt. Niet ver boven het tweede, Poeloe Nonok geheeten, ligt, ter 
regter zijde der Doeson, de Kampong Dalieo, welke zeven huizen op den oever, twee rakit’s, en in het 
geheel omtrent negentig inwoners bevat. De vlottende en ligt te verplaatsen rakit’s behooren, zoo als 
overal, aan Pekoempaische huisgezinnen, terwijl de dorpelingen Dajakkers zijn. Geen van dezen was 
getatoueerd, en de meesten spraken vrij goed Maleisch. Wij werden daar, bij het vallen van den 
avond, op een ongewoon schouwspel vergast. Bij het gezang van drie Dajaksche vrouwen, zagen wij 
eenige mannen dansen. De eerste waren openbare zangeressen, onder den naam Bilian bekend, en 
wier zeden weinig van de Javaansche Ronggeng's verschillen. Hare kleeding bestond eeniglijk in een’ 
sarong, die boven den boezem was te zamen gebonden en tot beneden de knieën afdaalde. Zij zaten 
in eene rij naast elkander op den grond, en hadden elk eene soort van tambourin (§) op den schoot 
(*) Men zie aangaande deze wapens PI. 49 en PI. 59, fig. 8, 11, 12 en 13. 
(-}-) Zoo als op PI. 50, de links staande Dajakker vertoont. 
(5) Katamboeng bij de Dajakkers genaamd, bestaande uit een 7—8 palmen langen en 1—1§ palm dikken, rol- 
vormigen koker van zoogenaamd ijzerhout, waarvan de eene opening met het geschoren vel van een’ grooten eekhoren 
(Sciurus ephippium) overtrokken en, door middel van gespleten rottingriet en ijzerhouten pennen, strak gespannen is. 
Om er den gewenschten toon aan te geven of het te stemmen, worden op dit vel, hier en daar in het rond, kleine 
stukjes versche ddmar tampoereb vastgekleefd. Fig. 21, PI. 57, vertoont een Katamboeng uit de Soengi Bejadjoe, 
op een zevende der natuurlijke grootte. 
