367 
liggen, die door haar met de linker hand werd vastgehouden en met de regter bespeeld, terwijl zij op 
de maat van dat eentoonig geklop, met luider stemme, in diepe en half verhalende toonen, bij wijze 
van recitatief, onderscheidene liederen opdreunden. Men zal wel begrijpen, dat het gezang dezer 
Dajaksche virtuozen voor een Europeesch gehoor niets streelends bezat. Met eenigzins meer belang¬ 
stelling sloegen wij de bewegingen der dansende mannen gade, welke van het slaan op koperen bekken 
( gong’s ) vergezeld gingen. Deze dansen bestonden hoofdzakelijk in eene op- en nederwaartsche bewe¬ 
ging van het ligchaam en der ledematen, door de knieën telkens te buigen en de uitgestrekte armen, 
op eene afgemetene wijze, naar de hoogte en de laagte te slingeren. — In de meeste, door ons in die 
streken bezochte, ladang’s of hoschvelden, welke ook daar doorgaans digt langs de oevers of slechts op 
geringen afstand van de Doeson verwijderd lagen, ontwaarden wij vrij veel suikerriet, dat welig groeide, 
en door de inlanders alleen gebruikt werd als eene soort van snoeperij, tot welk einde zij het versch in 
stukjes snijden en deze, na ze alvorens in koud water te hebben gedompeld, als eene lekkernij aan 
hunne bezoekers voorzetten, of er zich-zelven op vergasten. 
Den 2 tle11 september voeren wij de Doeson op, tot aan drie kleine eilandjes: Poeloe Betjabang; den 
3 den vervolgden wij onzen togt tot aan de MoewAra Kalahiën; den 4 rlen tot aan de Kampong Tandjong- 
djawa, en den 5 den , van dezelfde maand, bereikten wij de Kampong Rieong, die niet ver boven de 
eerste oeverhoogte, den Goenong Rantauw, gelegen is. Nabij den noorder mond der Antassan Poenin 
bevindt zich, aan de regter zijde der Doeson, eene wijde bogt, waarin bet rivierwater, door terug- 
strooming langs den oever, eene sterke draaikolk vormt, bekend onder den naam van Oelahh-prahoe (*). 
De bedding der Doeson begint zich op die hoogte, somwijlen met vrij scherpe hoeken, aanmerkelijk 
te kronkelen. Het land daarentegen blijft aan weêrskanten voortdurend vlak en laag, en de bosschen, 
welke het bedekken, zijn op vele plaatsen met doornige bamboes, nibongpalmen, verschillende rotting- 
soorten en andere slingerplanten zoo digt bewassen, dat bet schier onmogelijk is, er in door te dringen. 
Langs de oevers groeit veelal eene soort van hoog, rietachtig gras, met dikke stengels. De bosschen 
vonden wij in het oog vallend arm aan vogels en zoogdieren; alleen dagvlinders waren er menigvuldig 
en, langs de boorden der rivier, verlevendigden vele libellen deze eenzame en wilde streek. Alvorens wij 
de zoo evengenoemde drie eilandjes bereikten, wezen onze gidsen ons eene naauwe rivier-opening aan 
den regter oever, Moewara Maliau genaamd, door welke het water uit eenige kleine meren in de Doeson 
uitstroomt, welke meren evenwijdig met deze rivier, op geringen afstand van elkander liggen, onder¬ 
ling met elkaar in verbinding staan, en de namen: Dano Madara, Dano Masoêra en Dano Lamoêda of 
Kalahiën dragen. Het laatstgenoemde is het aanzienlijkst en ligt het zuidelijkst, op 1°5' L. breedte en 
114°50' O. lengte van Greenwich. Het heeft de gedaante van een hoefijzer, met de beide armen zuid¬ 
waarts gekeerd en, in deze rigting gemeten, is het omstreeks een uur lang en iedere arm zeventig of 
tachtig roeden breed. De andere meren zijn veel kleiner, maar insgelijks lang en smal van omtrek. 
Allen zijn van bosschen omgeven, en langs hunne boorden, of niet zeer ver daarvan verwijderd, wonen 
een paar honderd Dajakkers verspreid, die bier en daar wel een stukje gronds bebouwen, doch hoofd- 
(*) oelakh , beteekent: ronddraaijen, en vandaar nok een maalstroom; dus: waar de vaartuigen door 
een’ maalstroom gedraaid worden. 
