lastiger vielen ons hier eene of veelligt meerdere soorten van kleine bloedzuigers, die in tallooze menigte 
de gelegenheid schenen te beloeren, om zich behendig, van de bladeren der struiken aan de kleederen 
der voorbijgangers vast te hechten en tot de huid poogden door te dringen. De Dajakkers der Doeson 
noemen deze kleine, in de bosschen levende bloedzuigers, Bemantek, en de Bejadjoe’s Halamantek; 
doch de grootere, zich in moerassen en meren ophoudende soorten, worden door de Doeson-Dajakkers 
Loloy en door de Bejadjoe’s Bjelo of Bjelau geheeten. De Banjerezen gaven ons voor laatstgemelden 
het woord Patjat op; baarblijkelijk eenerlei met het Javaansche en Sundanesche Patjet, den naam, 
waarmede deze volksstammen de kleine boschbloedzuigers aanduiden, terwijl zij de groote, in zoetwater 
levende soorten, even als de Maleijers, Lintah en Lentah noemen. — Omstreeks anderhalf uur varens 
boven de Kampong Bawahasam, ligt, aan den regter oever der Doeson, eene zandbank, Gósong (*) 
Bajor genaamd, die bij lagen waterstand droog valt, alwaar alsdan bruine damar wordt ingezameld. 
Soortgelijke ondiepe en zandige plaatsen vindt men verder, bij sommige groote bogten der rivier, nog 
onderscheidene malen, en het is op die banken, dat gedurende den regentijd, de genoemde stuk¬ 
ken hars door den stroom worden aangespoeld. Tegenover de Gósong Bajor, aan den linker oever 
der Doeson, ontwaart men de uitvlieting van het riviertje Soengi Bajor, dat zich, een’ dag opvarens, 
met eene andere kleine zijrivier, de Soengi Ajo, vereenigt. — Reeds bij Poeloe Betjabang, en verder 
schier dagelijks, zagen wij nu en dan eenen roetbruinen Ibis met witte schoudervederen, bij de inboor¬ 
lingen onder den naam van Boerong Karau bekend. Gewoonlijk waren er twee, zeldzaam drie of 
vier dezer vogels bij elkander. Hun dikwerf herhaald en vrij krachtig geluid, is eenigzins klagend; 
hun aard ongemeen schuw. Eerst na vele mislukte pogingen is het mij eindelijk mogen gelukken, 
nabij de overzijde der Kampong Tandjong-djawa, door het bosch henen sluipende, een paar dezer 
Ibissen, welke aan den oever tusschen pekoempai-gras bun voedsel zochten, tot op zekeren afstand te 
naderen en er een’ van te schieten. Dit voorwerp Mas van bet mannelijk geslacht, en alhoewel het, 
evenmin als nog onderscheidene andere, later door ons verkregene, van beide seksen, aan de kale en 
eenigzins gerimpelde huid van het hoofd en den nek, kleine tepelvormige uitwassen vertoonde — 
natuurlijke versierselen, veelligt met het tijdperk der voortplanting in verband staande — meenen wij 
deze vogelsoort niet als verschillend te moeten beschouwen van Ibis papillosa, door den Heer Temminck, 
in de Planches coloriées beschreven en afgebeeld (f). Deze Ibis is intusschen op geen ander eiland van 
den Indischen Archipel, ooit door ons waargenomen, terwijl hij op die hoogte en verder langs de Doeson, 
tot in de Soengi Tewej en zelfs benoorden de evennachtslijn, geenszins zeldzaam was. In zijne maag 
vonden wij meestal overblijfselen van M'ormen en larven van waterinsekten. — Niet ver boven de 
Moewara Bajor, merkten wij, langs de boorden der Doeson, de eerste varenkruiden op; en een weinig 
hooger, digt bij het Dajaksche gehucht Mampon, zagen wij ook de eerste wilde pisanggewassen. De 
zoo evengenoemde Kampong telt slechts vier huizen, die ter linker zijde der rivier bij elkander staan, en 
buiten hen nog een zeven- of achttal, hier en daar in ladang’s verspreid, wordende de geheele bevol- 
(*) Gosong beteekent in het Maleisch eene zandbank, vooral eene zoodanige in zee. 
(-}-) PI. 304. De naakte deelen der door ons geschotene voorwerpen hadden, in het leven, de volgende kleuren: 
huid van kop en kin roetzwart; de naakte halskraag, naar voren toe blaauwachtig wit, naar achteren hemelblaauw; 
bek loodkleurig, nabij den wortel in het paarsachtige trekkende; pooten min of meer vuil licht rood, naar onderen 
eenen eenigzins meer donkeren en paarsachtigen tint aannemende. 
