zijde, de Soengi Mambanen in de Doeson; en nog een eind hooger ontvangt deze, van den anderen 
kant, de Soengi Mataran. Die beide zijrivieren hebben een’ aanmerkelijk korteren loop en zijn minder 
breed, dan de Ajo. De Soengi Mambanen zal met bootjes twee dagen kunnen worden opgevaren, 
en niet ver van baren oorsprong delft men ijzererts, die door middel van houtskolen, daar ter plaatse, 
gesmolten wordt. — Van de Moewara Mataran omstreeks drie kwart uurs de Doeson verder op, zagen 
wij, aan den linker oever de mondopening der Soengi Lelek, eene uit de oostelijke boschstreek stroo- 
mende zijrivier, ten naastebij zoo groot, als de beide voorafgenoemde, en die gezegd wordt, binnenlands 
met de Soengi Mambanen te communiceren. Eenige honderden schreden ten noorden van de Moewara 
Lelek, ligt, aan dezelfde zijde der Doeson, de Kampong Marawan, een Dajakseh gehucht, uit zes 
huizen bestaande, waarvan elk aan onderscheidene familiën ter woning verstrekt, die te zamen ongeveer 
120 hoofden uitmaken. In de rivier lag buitendien een rakit, aan een gezin van Pekoempaijers toe- 
behoorende. De huizen langs den oeverkant zijn vrij lang, staan op hooge stijlen, hebben beschotten, 
ten deele van bamboes en ten deele van boomschors, terwijl hunne daken met alang-alang gedekt zijn. 
Eenige der bewoners bragten mij de huid van eenen, in de Europesche verzamelingen nog vrij zeld- 
zamen panter (Felis macrocelis), welk dier door hen met vergiftigde pijltjes was gedood geworden. 
Volgens hun zeggen beklimt deze langgeslaarte panter soms lage, kromstammige boomen, en sluipt 
hij des nachts vaak onder de woonhuizen rond, ten einde zich van hoenders, honden en andere huis¬ 
dieren meester te maken. De Dajakkers noemen hem Hangkoeli , de Banjerezen Matjan dahan , 
onder welken laatsten naam hij, volgens Raffles, ook bij de inboorlingen der omstreken van Benkoelen 
bekend is, namelijk Rimaa ddhan (*). Tot nu toe is deze kleine pantersoort nog alleen op Borneo 
en Sumatra waargenomen. De Dajakkers bezigen hare, op geelachtig graauwen grond, met groote 
zwarte vlekken geteekende huid, tot wambuis ( karoengkoeng ) in den oorlog en bij strooptogten, 
makende zij, te midden van het gedroogde, maar onbereide vel, eene ronde opening, waar zij het 
hoofd dóórsteken, zoodat het, bij wijze eener kasuifel, los van voren langs de borst en van achteren langs 
den rug afhangt. — Na een half uur bij de Kampong Marawan vertoefd te hebben, vervolgden wij den 
togt tot aan het gehucht Rieong, dat wij tegen 4 ure des namiddags bereikten. Niet ver boven Marawan, 
ligt, nabij den linker oever in de Doeson, een langwerpig, met bosch bedekt eilandje, Poeloe Soengsang, 
en weldra wordt de bedding der rivier in het oog vallend naauwer, en verheft zich, bij eene bogt, 
insgelijks aan den linker oever, een heuvel van 80—100 voeten hoogte, Goenong Rantauw genaamd. 
Aan dezen zoogenaamden berg hechten zich, noordwaarts langs de Doeson, nog onderscheidene lagere 
heuveltoppen, op een’ van welke, ongeveer twintig jaren geleden, een trouweloos en weêrspannig 
dorpshoofd uit den omtrek van Banjermasing, eene verschansing had aangelegd, die echter met weinig 
krijgsmiddelen door de onzen overmeesterd en vervolgens geslecht werd. 
Bij den Goenong Rantauw vindt men het eerste vaste gesteente, tot eene tertiaire formatie van 
jongeren oorsprong behoorende. Deze bergformatie laat zich van daar, ongeveer een’ halven geogra- 
(*) Rimau of eigenlijk Ilarimau is in het Maleisch de collective naam voor de tijgers en panters, even als het 
woord Matjan in het Javaansch, en Mejong of Maoeng in het Sundaneesch. PI. 51 vertoont op den voorgrond de 
afbeelding van een dood voorwerp van Felis macrocelis, naar de natuur geschetst. 
