376 
van de lange voor- en achterzijde, hellen vrij sterk naar buiten over, en zijn daar het breedst, waar 
zij het, insgelijks uit boomschors bestaande, dak stutten (*). Yier dezer huizen, met het front naar 
de rivier gerigt, vormden eene rij langs den oever; en tien schreden achter hen verhief zich reeds het 
groote en digte bosch. Behalve ongeveer anderhalf honderd Dajaksehe bewoners, hebben zich daar 
ook twee Mohammedaansche huisgezinnen van Banjermasing gevestigd. Hoenders en kleine zwarte 
varkens, van het zoogenaamde Siamsche ras, liepen in menigte onder de woningen rond, en voedden 
zich met hetgeen door de vloerreten naar beneden werd geworpen. Wij zagen daar vele suikerbrood¬ 
vormig opeengestapelde hoopen bruinijzersteen, grootendeels uit de hooger, in de Doeson vallende 
zijrivier Patakej afkomstig, in de nabijheid van welker mond deze ertsrijke steenklompen door duikers 
opgehaald en vervolgens bij den Goenong Rantauw uitgesmolten worden. Dit ijzer wordt ondertusschen 
voor minder deugdzaam gehouden, dan dat uit de Soengi Mambanen. Tegen den avond kwamen vele 
kano’s met mannen en vrouwen te Rieong aan, welke menschen gedurende den dag in hunne, min of 
meer verwijderd liggende ladang’s gewerkt, of wel, zich in de bosschen, met het snijden van bind- 
rotting en het verzamelen van damar bezig hadden gehouden. Den volgenden ochtend werden wij 
vroegtijdig door een’ zwerm nieuwsgierigen van beide geslachten en allen ouderdom bezocht. Het 
dorpshoofd kwam ons een korfje vol ontbolsterde rijst, benevens een paar kippen ten geschenke aanbie¬ 
den, en ontving daarvoor zout en tabak. Ook bragten ons eenige oude vrouwen eene geringe hoe¬ 
veelheid mais en bataten, waarvoor zij insgelijks zout wenschten te ontvangen en ook verkregen. 
Een jong man liet mij voorts een’ levenden Euplocomus ignitus zien, welke fraaije vogel in het 
vlakke woud niet zeldzaam moet zijn, en door de Dajakkers Sakkar , doch door de Banjerezen 
Ajam-alas (j-) wordt genoemd. Deze wilde soort van hoen wordt gemakkelijk tam en is alsdan een 
sieraad onder het pluimgedierte der binnenplaatsen. Zij schijnt zich echter in gevangenschap niet te 
willen voortplanten. 
Den 6 den september aanvaardden wij onzen verderen togt langs de groote rivier, en vervolgden dien 
onafgebroken tot aan het volkrijke dorp Lontontoer, dat wij den 10 den dier maand bereikten. De land¬ 
streek, door ons in die vijf dagen doorreisd, behoort tot het meest bevolkte gedeelte langs den geheelen, 
uitgestrekten loop der Doeson; er heerscht daar veel bedrijvigheid, zoo in handel en landbouw, als 
in verschillende takken van nijverheid, voornamelijk in de ijzersmelterijen en smederijen, in het weven 
en verwen van grove kleedingstoffen, enzv. — De gesteldheid van den grond in dat gedeelte van het 
binnenland, is bij afwisseling heuvel- en bergachtig; dan weder geheel effen en laag; doch schier 
overal langs den rivierkant nog hoog genoeg, om in den regentijd van overstrooming bevrijd te blijven. 
Tot de aanzienlijkste bergtoppen langs de rivier, behooren, boven den Goenong Rantauw, in toenemende 
hoogte, de Goenong Bahai, de eenigzins meer landwaarts in liggende Goenong Selingsang, en de 
noord-oostelijk van laatstgemelden en niet ver beneden Lontontoer gelegen Goenong Pararawin, van 
welken wij, op onze algemeene kaart, eene schets hebben medegedeeld. Deze drie bergen liggen 
aan de regter oeverzijde; terwijl het tiental dorpen en gehuchten, tusschen Rieong en Lontontoer — 
(*) PI. 61, fig. 15, vertoont zulk een huis in profil, 
(j-) Letterlijk: bosch-kip. 
