hoogstens eenige weinige huizen stonden, Chinesehe, Banjeresche of andere inlandsche handelaren 
zijn ontmoet, zoo ook bij Siekan. Daar vonden wij een zestal vreemde praauwen, van verschillende 
grootte en aan handelaren van Pekoempai of Marabahan en Banjermasing toebehoorende, alsmede een 
rottingvlot, van ten minste 250 voet lengte. Boven Siekan waren de oevers der Doeson, over het 
algemeen, wel laag, doch, blijkens vele oude en nieuwe ladang’s, den landbouw ten nutte aangewend. 
Zelden zouden daar de boschvelden langer dan drie achtereenvolgende jaren bewerkt, doch gewoonlijk 
daarna weder verlaten worden. — Op een’ kleinen afstand boven Siekan werden wij, aan den linker en 
regter oever der Doeson, drie bijenboomen gewaar, en aan de takken van eiken boom, volgens schat¬ 
ting, honderd of meer honigraten, die afgezonderd of in reeksen naast elkander hingen. Nog eenigzins 
verder maakt de rivier eene aanmerkelijke kronkeling, binnen welke zich eene groote zandbank gevormd 
heeft, die genoegzaam de halve breedte der rivier beslaat, en waar gedurende de oost-moeson, on¬ 
geveer 25 pikol’s dAmar worden ingezameld. 
De Kampong Laloenieauw ligt bij een riviertje van denzelfden naam, telt zeven huizen op den oever 
en eenige rakit’s in de rivier, en wordt, met inbegrip der daartoe behoorende ladang’s, door omtrent 
300 zielen, meest Dajakkers, bewoond. De huizen dezer laalsten, staan ook hier 20—25 voet boven 
den grond op palen, hebben wanden en daken van boomschors en, in den regel, een vervallen en 
morsig aanzien. Kippen en een klein leelijk ras van honden, gewoonlijk gedachtig rood van kleur, 
maken met de menschelijke bewoners bet gezin uitj terwijl een morsige hoop zwijnen steeds onder de 
woningen rondwroet. Kieskeurigheid van spijzen en reinheid des ligchaams belmoren zoo min tot de 
huiselijke deugden der Dajakkers, als tot die der meeste half wilde volken, en het zal voornamelijk 
daaraan toe te schrijven zijn, dat vele aan walgelijke huidziekten lijden, en inzonderheid aan eene 
soort van drooge en schubachtige lepra. Kr lagen ook in dit dorp weder vele hoopen bruinijzersteen, 
in welks bewerking voor den handel een aanzienlijk gedeelte der bevolking, even als die van schier 
alle gehuchten tusschen Rieong en Lontontoer langs de Doeson, een bestaan vindt. De afbeeldingen 
van verschillende, tot dat einde gebezigde gereedschappen, op PI. 61, fig. 1—6, medegedeeld, zijn 
te Laloenieauw geteekend. Figuur 1 vertoont een’ uit leem- of kleiaarde bestaanden smeltoven, van 
twee sterke hoepels eener dikke rottingsoort omgeven, om het bersten der wanden te beletten. Deze 
ronde oven heeft ongeveer 4 voet (Rijnl.) hoogte, hij 3§ voet breedte; behoudt, gevuld zijnde, van 
boven een 9 duim wijd togtgat, en staat aan zijnen voet, door middel van tw'ee of drie blaaspijpen van 
dun bamboesriet, met eene soort van cilinder-blaasbalg, uit een stuk boomstam vervaardigd, in ge¬ 
meenschap. Fig_ 2 stelt een’ diergelijken, eenigzins kleineren, doch dubbelen pompblaasbalg voor, 
gelijk daar dikwerf in de gewone smidsen gebruikt wordt. Fig. 3 biedt de afbeelding van een’ zwa- 
ren smidshamer; fig. 4, die van eene kleinere soort; fig. 5, van een klein aanbeeld, en fig. 6, van 
eene smidstang, ter lengte van omtrent twee voet. Het uitsmelten van den erts geschiedt op de vol¬ 
gende wijze. De stukken bruin ijzersteen, welke van de grootte eener vuist tot die van tweemaal den 
omvang van een menschenhoofd en meer, afwisselen, worden gewoonlijk in de nabijheid der werkplaats 
op een houtvuur geworpen en wanneer zij, ten gevolge der gloeijing, eenigzins broos zijn gewmrden, 
tot de kleinte eener noot of hazelnoot verbrijzeld, en daarna tusschen dubbele lagen houtskool in den 
smeltoven gedaan. De kolen, daartoe vereischt, worden bij voorkeur uit het hout eener soort van 
