381 
aangeboden, nadat diens heilspellende vlugt, ten opzigte der genezing van een geliefd lid des gezins 
geraadpleegd, niet was beschaamd, maar verwezentlijkt geworden. Ofschoon die vogel zulke offeranden 
steeds onaangeroerd laat, gelooft het volk toch, dat hij ze op verren afstand, met welgevallen gadeslaat 
en zich over zoodanig blijk van erkentelijkheid innig verheugt. Deze vogel, wegens de onfeilbaarheid 
der goede of slechte voorteekens, welke door de wijze en rigting zijner vlugt worden aangeduid, bij de 
Dajakkers hoog vereerd, is dezelfde kleine arend (Falco pondicerianus), welke, om gelijke redenen, 
van oudsher bij de Hindoes in eenen reuk van heiligheid gehouden werd (*). — Wij zagen bij de be¬ 
woners van Laloenieauw weder vele levende parkieten, en wel, behalve de twee reeds genoemde 
soorten: Psittacus barbatulatus en azureus, ook den kleinen Psittacus galgulus, bij de Doesonezen onder 
den naam Sarendet (-f), doch hij de Bejadjoe’s onder dien van Talisok bekend. Gewoonlijk zaten 
er een of meer paartjes in een klein, rolrond, van bamboesriet vervaardigd kooitje, dat om eene, 
door het midden gaande as draaide en, bij het onophoudelijk op- en neêrklauteren dier aardige vogeltjes, 
in eene gedurig wentelende beweging was. Even als de meeste vledermuizen gedurende den dag, 
hangen deze parkietjes des nachts loodregt met het kopje naar beneden gekeerd, tegen het bovengedeelte 
van het kooitje of langs de as, aan hunne pootjes, en steeds zoo digt mogelijk in eene rij naast elkander, 
waarschijnlijk om zich te verwarmen, daar zij voor eene koele temperatuur zeer gevoelig zijn en er alligt 
onder bezwijken. In gevangenschap voedt men hen met gekookte rijst en raauwe bananen; in het 
wild eten zij gaarne de jonge knoppen en bloesems van sommige boomen, voornamelijk van de Ery- 
thrinae, tusschen welker roode bloem en groen blad zij dikwerf moeijelijk te onderkennen zijn, doch 
waar zij niet altijd de vogellijm kunnen ontgaan, noch de strikjes, die hun gespannen worden. Kort 
voor ons vertrek van Laloenieauw, bragt mij nog een jongeling een’ levenden Tarsius spectrum, een 
diertje, dat door zijne wijze van zitten en springen, onwillekeurig aan eenen boomkikvorseh doet denken. 
Het is daarbij zoo weinig schuw of bevreesd, dat het somwijlen, van een’ lagen boom of struik, den 
voorbijganger eensklaps op het lijf springt, en zich met de hand laat grijpen. Zijne onevenredig groole 
en bol uitpuilende oogen, welker appels zich vaak en plotseling vergrooten of verkleinen, naar gelang 
(*) Zijn Sanskritsche naam is Kschemankara en Kschemankari, welke beide woorden tevens geluk bren¬ 
gend, welvaart gevend beteekenen; aangezien, volgens Wilson, »tlie Brahmani kite or Falco pondicerianus is 
considered as a bird of good omen by the Hindus.” Ook in het Bengali wordt hij, onder anderen, bestempeld 
met den naam Sankaratjila , zamengesteld van sankara , geluk voorspellend, gunstig, en Tjila , volgens 
Haughton, de eigennaam van den Indischen Falco ater. Vermoedelijk is het ook dezelfde vogel, omtrent welken, 
eenige jaren geleden, Engelsche dagbladen hebben medegedeeld, dat de Marquis van Wellesley, in zijne laatste 
wilsbeschikking, den wensch had geuit, dat zijne grafzerk versierd mogte worden met het afbeeldsel van dien arend- 
achtigen vogel, in Hindostan onder den naam van Hoemd bekend. Deze Britsche oud Gouverneur-Generaal had 
namelijk, tijdens den oorlog tegen Sultan Tippo Saib, in 1799, de bevelen der krijgsverrigtingen, meestal in een’ tuin 
aan den voet van eenen boom uitgevaardigd, op welken een Hoemd zijn nest had gebouwd; en de Indianen schreven 
aan deze omstandigheid voornamelijk het wapengeluk der Engelschen bij de bestorming van Seringapatam toe. Het 
woord Hoemd La of Hoemdj , is oorspronkelijk Perzisch en beteekent: 1) an eagle, a phoenix, a bird of 
paradise; 2) an bird of happy omen, peculiar to the East. It is supposed — merkt Richardson, even als reeds 
Herbelot, aan — to fly constantly in the air, and never to touch the ground; and that every head it overshadows 
will in time wear a crown. 
(f) De Maleijers, ter westkust van Sumatra, zeggen Serindit, terwijl de Javanen den even kleinen, en ook door 
zijne levenswijze daaraan naauw verwanten Psittacus vernalis, Selindit noemen. 
Land- en Volkenkunde. 90 
